ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 198
บทที่ 198 รถทั้งสองคันนี้เป็นของผม（1）
เย่เฉินยักไหล่และพูดว่า "รถของฉันเอง ฉันจะขับมันไปโต้ลมไม่ได้เหรอ?"
เกาจวิ้นเว่ยหัวเราะด้วยอารมณ์โกรธ "เย่เฉิน คุณยิ่งเสแสร้งยิ่งติดใจแล้วใช่ไหม? คุณไม่ชะโงกดูเงาตัวเองบ้างเลยเหรอ คุณเป็นใครกัน มีสิทธิ์อะไรมานั่งรถคันนี้"
จางเจวียนที่อยู่ด้านข้างก็พูดเหยียดหยามว่า "ชูหรัน คุณแต่งงานกับไอ้ขยะที่ขี้โม้คุยโวคนนี้ ช่างเวทนาเธอเสียเหลือเกิน"
สีหน้าของเซียวชูหรันทำอะไรไม่ถูก จ้องมองไปที่ดวงตาเย่เฉินก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
พูดจาไม่เข้าเรื่องในโอกาสแบบนี้ ผู้ชายคนนี้คงจะเสียความคิดความอ่านไปแล้วมั้ง?
เย่เฉินก็ขี้เกียจะอธิบาย ยิบกุญแจกำไลข้อมือที่สามารถสวมใส่ได้ออกจากกระเป๋ามาสองดอก กำไว้ในมือเขย่าไปมา พูดด้วยน้ำเสียงเบาๆกับหลี่โม่ผู้รับผิดชอบงานนิทรรศการรถยนต์ว่า "ของสองสิ่งนี้ คุณรู้จักไหม?"
หลี่โม่เห็นเย่เฉินหยิบกุญแจสร้อยข้อมือแบบสมาร์ทออกมา รู้สึกตกตะลึงไปหมดเลย
เมื่อนึกถึงคำพูดฉินกางในโทรศัพท์ ทันใดนั้นเขาก็คร่ำครวญในใจ
ไอ้เหี้ย!
ชายหนุ่มคนนี้ อย่าบอกนะว่าคือเย่เฉินอาจารย์เย่？
ใช่
ดูเหมือนพวกเขาจะเรียกเขาว่าเย่เฉิน
ดังนั้นเขาจึงรีบโค้งคำนับ พูดอย่างนอบน้อมว่า "สวัสดีค่ะอาจารย์เย่ หลี่โม่ขอแสดงความนับถืออาจารย์เย่ สวัสดีค่ะอาจารย์เย่"
หลังจากพูดจบ ก็รีบแวบไป ชี้ไปที่ซูเปอร์คาร์ทั้งสองคันที่อยู่ข้างหลัง พูดด้วยเคารพว่า "อาจารย์เย่ รถทั้งสองคันของท่านได้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ สามารถขับไปได้ตลอดเวลา หากว่าท่านไม่อยากขับ พวกเราสามารถช่วยท่านส่งไปถึงบ้านได้"
คนรอบข้างตะลึงกันไปหมด
เย่เฉินแสยะยิ้มออกมา จูงเซียวชูหรันที่ยืนงงอยู่กับที่ ก้าวเท้าตรงไปยังรถแอสตันมาร์ตินONE77คันนั้น
เมื่อครู่ยังสาบานว่าจะปกป้องรถคันนี้ จะไม่ให้คนอื่นสัมผัสแม้แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เห็นหลี่โม่สุภาพกับเย่เฉินเช่นนี้ จึงยอมหลีกทางให้โดยดี
เย่เฉินจูงมือเซียวชูหรันไว้ เดินไปถึงตำแหน่งที่นั่งคนขับของแอสตันมาร์ตินONE77 สร้อยข้อมือเพิ่งจะเข้าใกล้ประตูรถ กลับได้ยินเสียงดังตี๊ด......
หลังจากนั้น ไฟรถยนต์ราวกับตาปลาฉลามก็ส่องสว่างขึ้นมาทันที
ในห้องโดยสารที่นั่งคนขับหน้าจอ LCDและไฟรอบห้องโดยสารก็สว่างขึ้นมาพร้อมกัน
ประตูกรรไกรคู่ที่เป็นสัญลักษณ์ของแอสตันมาร์ตินONE77 กลับค่อยๆโผล่ขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
......
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...