บทที่ 199 คนจนก็คือคนจน(1)
เมื่อวินาทีที่เย่เฉินสร้อยข้อมือแบบสมาร์ทปลดล็อกแอสตันมาร์ตินONE77 ทุกคนในที่เกิดเหตุต่างก็ตะลึง
ทุกคนอุทานในใจว่า แอสตันมาร์ตินONE77คันนี้ เป็นของเย่เฉินจริงๆด้วย
เกาจวิ้นเว่ยก็อึ้ง นี่เกิดอะไรขึ้น?
เย่เฉินไม่ใช่เป็นแค่ลูกเขยสวะแต่งเข้าหรือ?
เขาจะซื้อรถราคาแพงขนาดนี้ได้ยังไง?
จางเจวียนยิ่งตะลึง “นี่...นี่เป็นเรื่องเหลือเชื่อมาก ผู้ชายคนนี้ที่ต้องให้ผู้หญิงเลี้ยง มีปัญญาซื้อแอสตันมาร์ตินONE77ด้วยหรือ?”
เวลานี้เย่เฉินพาเธอ มาตรงข้างประตูที่นั่งด้านข้าง พร้อมยิ้มพูดว่า “ที่รัก ขึ้นรถเถอะ ผมจะพาคุณไปกินลมชมวิว”
เซียวชูหรันถามด้วยสีหน้าแปลกใจว่า “รถคันนี้เป็นของคุณจริงๆหรือ?”
เย่เฉินพยักหัว พร้อมพูดว่า “แน่นอน กุญแจก็อยู่ตรงนี้ ผมจะโกหกคุณหรือ?”
พูดจบ เย่เฉินรีบพูดกระซิบข้างหูเธอว่า “ที่รัก ที่จริงรถคันนี้ฉินกางให้ผมยืมมาขับเล่น บอกว่าให้ผมลองขับดู เมื่อกี้ผมตั้งใจอวดต่อหน้าเกาจวิ้นเว่ย คุณอย่าเปิดโปงผมนะ”
เดิมเย่เฉินก็ไม่ค่อยสนใจรถที่โอ้อวดเกินไปสองคันนี้ วันนี้หากไม่ใช่เพราะหวังเต้าคุนบอกว่าภรรยาอยู่ที่นี่ เขาไม่อยากแม้แต่จะมาเอารถสองคันนี้
อีกอย่าง เขาก็รู้นิสัยภรรยาดี รถแบบนี้ เธอไม่ยอมที่จะขับออกมาเป็นประจำทุกวันแน่ นั่นเป็นการโอ้อวดมากเกินไป
ดังนั้นเขาจึงพูดโกหกออกไปแบบนั้น หลังจากพาภรรยาไปสัมผัสแล้ว ค่อยขับรถกลับมา ยกทั้งสองคันให้หลี่โม่คนนั้นดูแลต่อไป
เซียวชูหรันค่อยเข้าใจ ในขณะเดียวกันก็ค่อยโล่งอก
เธอก็กลัวว่าเย่เฉินจะโกหกคนพวกนั้นไปมากกว่านี้ และยิ่งพูดโกหกเรื่องก็จะยิ่งไปกันใหญ่ แบบนั้นอาจจะทำให้เกิดปัญหาตามมาภายหลังได้
ในเมื่อคนอื่นให้เขายืมรถเพื่อลองขับเล่นๆ อย่างนั้นตนเองก็ไม่ต้องกังวลอะไรมากแล้ว
สีหน้าจางเจวียนก็ขาวซีด หากรถสองคันนี้เป็นของเย่เฉิน งั้นเมื่อกี้ตนก็ได้ล่วงเกินเขาไปแล้วอย่างรุนแรง?
เธอบ่นพึมพำขึ้นอย่างอดทนไม่ไหวว่า “นี่ไม่น่าเป็นไปได้ เขาเป็นเขยสวะแต่งเข้าของตระกูลเซียวไม่ใช่หรือ? ไปเอากุญแจรถมาจากไหน?”
ยังไงเกาจวิ้นเว่ยก็ยอมรับไม่ได้ ว่าเย่เฉินมีปัญญาซื้อรถแอสตันมาร์ตินONE77คันนี้ได้จริงๆ เขากัดฟันพูดขึ้นว่า “คนจนคนนั้น จะต้องขโมยกุญแจมาอย่างแน่นอน”
ผู้จัดการหลี่โม่ได้ยินประโยคนี้แล้ว ในใจโกรธเคืองอย่างมาก คนโง่สองคนนี้ ยังกล้าละเมิดล่วงเกินอาจารย์เย่? รนหาที่ตายจริงๆ
เข้าหันหน้าไปมองเกาจวิ้นเว่ยกับจางเจวียน พร้อมพูดขึ้นด้วยความโกรธว่า “ล่วงเกินอาจารย์เย่ แล้วยังกล้ามาเห่าที่นี่”
พูดเสร็จ แล้วก็หันไปสั่งบอดี้การ์ดว่า “ลงมือให้หนักๆ”
เกาจวิ้นเว่ย โดนสามหมัดสองเท้าของบอดี้การ์ดโจมตีจนล้มลงนอนกับพื้น จากนั้นก็ถูกดึงกระชากผมบนหัว ตบหน้าอย่างรุนแรง ไม่นานก็ถูกตบจนหน้าปูด
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...