ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1983
ซ่งหวั่นถิงคิดไม่ออกจริงๆ ว่าใครกันแน่ที่ต้องการชีวิตของเธอ
ถึงแม้ชื่อของซ่งหรงวี่กับซ่งเทียนหมิงจะแว็บเข้ามาในสมองของเธอ แต่เธอก็ปฏิเสธความคิดนี้ทันที
เธอรู้สึกว่าซ่งหรงวี่กับเธอเติบโตด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก เขาปฏิบัติต่อเธอ เหมือนเธอเป็นน้องสาวแท้ๆ เขาไม่คิดร้ายกับตัวเองอย่างแน่นอน
นี่ไม่ใช่เพราะซ่งหวั่นถิงเป็นคนไร้เดียงสาหรือโง่เขลา แต่เธอคิดว่าความรักในครอบครัวนั้นประเมินค่าไม่ได้ ตัวเองไม่ควรสงสัยลูกพี่ลูกน้องและลุงของตัวเอง
เย่เฉินมองออกว่าเธอไม่ได้สงสัยซ่งหรงวี่เลย ดังนั้นเรื่องนี้ เย่เฉินแค่พูดพอเป็นพิธีและไม่ได้พูดต่อ
ตอนนี้เขาแค่สงสัยซ่งหรงวี่ ถ้ายังหาหลักฐานที่ชัดเจนไม่ได้ ไม่จำเป็นต้องบอกรายละเอียดทั้งหมดให้ซ่งหวั่นถิงทราบ
ดังนั้น เขาก็เลยพูดกับซ่งหวั่นถิง:"หวั่นถิง สองสามวันนี้ คุณก็พักอยู่ที่คฤหาสน์ของคุณอิโตะชั่วคราวก่อน คุณอย่าลืมที่ฉันบอก ห้ามติดต่อกับใครเด็ดขาด และอย่าให้ใครรู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ ใครเป็นคนคิดร้ายกับคุณ ฉันจะตรวจสอบให้กระจ่าง"
ซ่งหวั่นถิงพยักหน้าเบาๆและพูดด้วยความเคารพ:"อาจารย์เย่ หวั่นถิงจะทำตามทุกอย่างที่คุณพูด"
เย่เฉินยิ้มเบาๆ:"คุณไม่ได้นอนมาทั้งคืนแล้ว หลังจากทานอาหารเสร็จ ฉันจะให้คุณอิโตะเตรียมห้องนอนให้คุณไปพักผ่อน"
อิโตะนานาโกะรีบพูดทันที:"คุณซ่ง คุณชอบห้องนอนสไตล์แบบไหน? เสื่อทาทามิสไตล์ญี่ปุ่นหรือเตียงนุ่มๆสไตล์ยุโรป? ฉันจะให้แม่บ้านเตรียมเอาไว้ก่อน!"
ซ่งหวั่นถิงรีบพูดทันที:"คุณนานาโกะเกรงใจมากเกินไปแล้ว ฉันนอนอะไรก็ได้"
อิโตะนานาโกะพูดด้วยรอยยิ้มหวานๆ:"ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันจะให้คนเตรียมห้องนอนสไตล์ญี่ปุ่นให้คุณ เมื่อคุณมาถึงญี่ปุ่นก็ต้องพักอาศัยแบบชาวญี่ปุ่น"
ซ่งหวั่นถิงพูดอย่างสุภาพ:"ต้องขอบคุณ คุณนานาโกะมากๆ!"
ซ่งหวั่นถิงพบว่าอิโตะนานาโกะยกถ้วยชาให้ตัวเองกับยกถ้วยชาให้เย่เฉินด้วยความสุภาพเหมือนกัน ตอนที่เธอยกถ้วยชาให้ตัวเอง ดวงตาของเธอเปล่งประกายน้อยกว่าตอนที่เธอยกถ้วยชาให้เย่เฉิน
เป็นเพราะพวกเธอเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ซ่งหวั่นถิงเข้าใจอย่างชัดเจน ขณะที่อิโตะนานาโกะเผชิญหน้ากับเย่เฉินนั้น ดวงตาเปล่งประกายของเธอนั้นมีความหมายอะไร
ถ้าผู้หญิงคนหนึ่ง ขณะมองผู้ชายคนหนึ่ง ดวงตาของเธอเปล่งประกาย ถ้างั้นผู้ชายคนนี้ต้องเป็นคนที่เธอรักอย่างแน่นอน
เพราะดวงตาที่เปล่งประกายนั้น เป็นสัญญาลักษณ์ของความรัก
จู่ๆเธอก็รู้สึกโศกเศร้าทันที
เหตุผลที่โศกเศร้า เพราะข้างกายของเย่เฉิน มักจะมีผู้หญิงที่ชอบเขาตลอด
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...