อิโตะนานาโกะที่กำลังชงชาอยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฉิน เธอตื่นเต้นและดีใจทันที!
เธอรู้ว่าคำพูดนี้ของเย่เฉินมีค่ามากแค่ไหน
ตอนนั้นตัวเองได้รับบาดเจ็บสาหัสมากๆ และตัวเองก็ไม่กล้าจินตนาการว่าชั่วชีวิตนี้จะมีโอกาสรักษาหายหรือเปล่า แต่ฉันคาดคิดไม่ถึงจริงๆ เย่เฉินใช้ยาเพียงเม็ดเดียวก็ทำให้ตัวเองหายจากความเจ็บปวดทั้งหมด
ไม่เพียงแค่นั้น ร่างกายของตัวเองก็เปลี่ยนแปลงและแข็งแกร่งมากขึ้น
ดังนั้น อิโตะนานาโกะเชื่อว่า ถ้าเย่เฉินเต็มใจที่จะช่วย เขาก็สามารถรักษาร่างกายของพ่อให้กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม
แน่นอนว่าอิโตะนานาโกะก็รู้ดีอยู่แก่ใจ เย่เฉินไม่สามารถทำให้ขาที่โดนตัดไปของพ่องอกขึ้นมาใหม่ แต่อย่างน้อยเขาสามารถทำให้ร่างกายของพ่อกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม
ถ้าเป็นอย่างนั้น ถึงแม้พ่อจะเสียขาทั้งสองข้างไป แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง
แทนที่จะเจ็บป่วยอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ร่างกายของเขาซีดเซียว อ่อนแอมากๆ และน่าสงสารมากๆ
ดังนั้น เธอจึงรีบวางชุดชงชาในมือลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว เธอลุกขึ้นและโค้งคำนับให้เย่เฉิน พูดอย่างซาบซึ้งว่า:"เย่เฉินซัง ขอบคุณมากๆ!"
นางาฮิโกะอิโตะก็รู้ว่าเย่เฉินเป็นคนที่มีความสามารถ!
ตอนนั้นเขาพยายามหาทุกวิถีทางและถามผู้เชี่ยวชาญทั่วญี่ปุ่น ไม่มีใครสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของลูกสาวได้เลยสักคน
เขายังนึกว่าลูกสาวของตัวเองจะต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต นอกจากนี้เขายังคิดว่าลูกสาวของตัวเองอาจจะได้รับผลกระทบจากการบาดเจ็บ ทำให้ร่างกายของเธอยิ่งอยู่ยิ่งอ่อนแอ
แต่เขาไม่คาดคิดจริงๆ เย่เฉินจะสามารถรักษาลูกสาวของตัวเองให้หายกลับมาเป็นปกติได้
ไม่เพียงหายเป็นปกติ ยังทำให้เธอแข็งแกร่งมากขึ้นด้วย
มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน เย่เฉินเป็นคนที่มีความสามารถและมีพลังเหนือมนุษย์จริงๆ!
ฉินกางมีจิตใจที่แน่วแน่ เย่เฉินมอบยาสองเม็ดให้ตระกูลของเขา
หงห้าซื่อสัตย์และภักดี เย่เฉินไม่เพียงให้ยาแก่เขา ยังใช้ยาอายุวัฒนะช่วยชีวิตเขาไว้ด้วย
ตอนนั้นซ่งหวั่นถิงปฏิบัติต่อตัวเองค่อนข้างดี และให้ความเคารพตัวเองเสมอ ดังนั้นตัวเองจึงเต็มใจช่วยให้เธอได้ตำแหน่งผู้นำตระกูล และมาญี่ปุ่นกลางดึกเพื่อช่วยเธอ
นี่คือนิสัยของเย่เฉิน
ในเวลานี้เย่เฉินไม่ได้คิดมาก:"เมื่อก่อนนางาฮิโกะอิโตะชอบอวดเก่ง แต่ตั้งแต่ตัวเองช่วยชีวิตอิโตะนานาโกะไว้และช่วยให้ตระกูลอิโตะผ่านวิกฤติไปได้ เขาก็รีบกลับเนื้อกลับใจทันที พูดได้ว่าเขาเป็นคนที่ฉลาดมากๆ"
และการมาญี่ปุ่นครั้งนี้ของตัวเอง และเขาก็ให้ความสำคัญกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับซ่งหวั่นถิง เรื่องเหล่านี้ เขาก็เห็นกับตาตัวเองจริงๆ
ในเมื่อเขายอมช่วยเหลือตัวเอง ถ้างั้นฉันช่วยรักษาเขา มันก็เป็นเรื่องที่ฉันสามารถทำได้อยู่แล้ว

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...