ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1986

เนื่องจากตัวเองยังมียาอายุวัฒนะอยู่ไม่น้อย และยาชนิดนี้ก็มีไม่ค่อยมีประโยชน์กับตัวเองมากนัก แต่มันจะได้ผลมากๆเมื่อใช้กับนางาฮิโกะอิโตะ

เขาไม่ใช่นักศิลปะการต่อสู้ และอายุของเขาก็ไม่มากนัก ถ้าแบ่งยาอายุวัฒนะออกมาหนึ่งส่วนสิบ และผสมในน้ำให้เขาดื่ม คงจะทำให้ร่างกายของเขากลับมาแข็งแรงอย่างรวดเร็ว

ทำไมถึงไม่ให้เขาทานยาในตอนนี้ เพราะเขาอยากจะควบคุมเรื่องนี้และให้ยากับเขาในเวลาที่เหมาะสม

บางครั้ง การเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กับคนอื่น ก็ต้องให้ในเวลาที่เหมาะสม

การเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เป็นเรื่องที่ดี แต่มันก็เหมือนกับยา มันสามารถรักษาคนได้ และสามารถทำร้ายคนได้

เช่นเดียวกับการฉีดยา ต้องดูอาการของผู้ป่วยและกำหนดอัตราของยา และฉีดให้ผู้ป่วยในเวลาที่เหมาะสม

ถ้าให้เร็วเกินไปที่ไม่ดี!

ถ้าให้ช้าเกินไปก็ไม่ดีเหมือนกัน!

ถ้าให้เร็วเกินไป มักจะทำให้อีกฝ่ายไม่ซาบซึ้งในความเอื้อเฟื้อของคุณ อาจจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าการช่วยเหลือของคุณ มันเป็นสิ่งที่คุณต้องทำเพื่อเขาอยู่แล้ว

แต่ถ้าให้ช้าเกินไป มักจะทำให้อีกฝ่ายหมดความอดทน และความซาบซึ้งที่มีต่อคุณก็จะหายไป และเปลี่ยนเป็นตำหนิและไม่พอใจ

ตอนนี้มันดีแล้ว ไม่ได้ให้ทันที และไม่ได้ให้เขารอนานเกินไป รอให้ตัวเองจัดการเรื่องของซ่งหวั่นถิงเสร็จแล้วค่อยให้เขา

เมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่เพียงทำให้นางาฮิโกะอิโตะรู้สึกซาบซึ้ง และทำให้นางาฮิโกะอิโตะช่วยเหลือเรื่องของซ่งหวั่นถิงอีกด้วย

เขาไม่เพียงช่วยซ่งหวั่นถิงตรวจสอบเจอฆาตกรที่อยู่เบื้องหลัง และช่วยให้ซ่งหวั่นถิงร่วมมือกับบริษัทนิปปอนสตีอีกด้วย

สามารถช่วยซ่งหวั่นถิงเปลี่ยนวิกฤตครั้งนี้ กลายเป็นโอกาสได้

ถ้าเป็นอย่างนี้ ซ่งหวั่นถิงไม่เพียงแค่สามารถเอาชีวิตรอดจากวิกฤตครั้งนี้ ยังสามารถตรวจเจอคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้อีกด้วย และกำจัดอันตรายของเธอ ทำให้เธอมีชีวิตที่ปลอดภัยในอนาคต และสามารถได้ผลประโยชน์ที่ดีมากๆจากความร่วมมือในครั้งนี้ด้วย และมันก็เป็นเรื่องที่ดีกับซ่งหวั่นถิงมากๆ

ขณะพูด เย่เฉินก็พูดอีกว่า:"ถ้านานาโกะมีนินจาที่มีฝีมือและเชื่อใจได้ ก็ส่งนินจาเหล่านั้นไปเฝ้าสังเกตฮาชิโมโตะชินคิจิก่อน ฉันอยากรู้ว่าเขาทำอะไรบ้างในแต่ละวัน เขาไปที่ไหน ติดต่อใครบ้าง และเนื้อหาที่พวกเขาติดต่อกันคืออะไร"

อิโตะนานาโกะรีบพยักหน้าและพูด:"เย่เฉินซังโปรดวางใจ เรื่องเล็กๆพวกนี้ นินจาพวกนั้นทำได้สบายอยู่แล้ว ฉันจะสั่งพวกเขาไปทำเรื่องนี้ทันที"

เย่เฉินกล่าวคำขอบคุณและถามเธอ:"นานาโกะ ในตระกูลอิโตะของพวกคุณ ตอนนี้สามารถระดมนินจาทั้งหมดได้กี่คน?"

อิโตะนานาโกะครุ่นคิดชั่วครู่และพูด:"นินจาที่สามารถระดมได้ ร่วมๆกันน่าจะประมาณสิบห้าคน"

เย่เฉินพยักหน้าและพูด:"มีอีกเรื่องหนึ่ง ลูกพี่ลูกน้องของคุณซ่งมาที่โตเกียวด้วย เขาชื่อซ่งหรงวี่ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาเข้าพักที่โรงแรมไหนของโตเกียว ต้องรบกวนนานาโกะหาคนไปสืบหน่อย หลังจากได้ข้อมูล คุณก็ส่งนินจาสองคนไปเฝ้าสังเกตเขาด้วย"

อิโตะนานาโกะถามด้วยความประหลาดใจ:"เย่เฉินซัง คุณสงสัยเขาเหรอ คนที่อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารคุณซ่งคือลูกพี่ลูกน้องของเธอเหรอ?"

"ใช่!"เย่เฉินพยักหน้าและพูดอย่างจริงจัง:"ฉันสงสัยซ่งหรงวี่มากๆ ดังนั้นเรื่องที่เกิดขึ้น ก็คงต้องรบกวนนานาโกะช่วยผมจัดการเรื่องพวกนี้ด้วย"