ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1988
เย่เฉินรีบพูด:"คุณท่าน เชิญพูดมาได้เลย"
คุณท่านซ่งพูดด้วยน้ำเสียงสั่น:"อาจารย์เย่ ฉันขอร้องให้คุณไปญี่ปุ่น ในโลกใบนี้ คงมีแค่คุณที่จะช่วยชีวิตของเธอได้..."
เย่เฉินไม่ได้บอกคนของตระกูลซ่ง ตัวเองมาที่ญี่ปุ่นแล้ว
ดังนั้น คุณท่านซ่งคิดว่าตอนนี้เขายังอยู่ที่เมืองจินหลิง
แต่ตอนนี้คุณท่านซ่งพูดขนาดนี้แล้ว เขาก็เลยไม่อยากปิดปังเรื่องนี้อีก และพูด:"คุณท่านซ่ง พูดตามตรง ตอนนี้ฉันอยู่ที่โตเกียว เรื่องของหวั่นถิงฉันจะช่วยอย่างสุดความสามารถ"
คุณท่านซ่งถามด้วยความประหลาดใจและตื่นเต้นว่า:"อาจารย์เย่ คุณ...คุณอยู่ที่โตเกียว?! คุณไปตั้งแต่เมื่อไหร่?"
เย่เฉินพูดตามความจริง:"เมื่อคืน เมื่อฉันได้ข่าวว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับหวั่นถิง ฉันก็ให้ผู้จัดการทั่วไปเฉินของโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงช่วยเตรียมเครื่องบินให้ฉัน จากนั้นก็บินมาที่ญี่ปุ่นเลย"
คุณท่านซ่งโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด และพูดด้วยความซาบซึ้ง:"อาจารย์เย่ หวั่นถิงมีเพื่อนอย่างคุณ เป็นความโชคดีของเธอจริงๆ!
คุณเป็นคนมีความสามารถ ฉันเชื่อว่าคุณต้องช่วยหวั่นถิงได้อย่างแน่นอน..."
ขณะพูด เขาก็รีบพูดอีกครั้ง:"อาจารย์เย่ เมื่อคืนหรงวี่พาลูกน้องบางส่วนไปโตเกียวด้วย ฉันให้เขาไปพบคุณได้ไหม และบอกให้เขาฟังคำสั่งทุกอย่างของคุณ คุณคิดว่ายังไง?"
เมื่อเย่เฉินได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
เจอหน้าซ่งหรงวี่?
แต่เขาไม่อยากเจอซ่งหรงวี่
แต่เมื่อเขานึกถึงว่าซ่งหรงวี่เป็นคนที่น่าสงสัยที่สุด เย่เฉินรู้สึก ถ้าเจอเขาก็คงไม่เป็นไร
เจอหน้าเขา ดูว่าตอนที่เขาเผชิญหน้ากับฉัน เขาจะแสดงพิรุธอะไรออกมาหรือเปล่า
ดังนั้น เย่เฉินจึงพูดกับคุณท่านซ่งว่า:"คุณท่าน คุณบอกให้คุณซ่งโทรหาฉัน ฉันจะบอกสถานที่และเวลาที่พวกเราเจอกัน"
เมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์แสดงชื่อ"คุณปู่"เขาก็อดไม่ได้ที่จะด่าออกมา:"แม่งเอ๊ย ไอ้แก่! โทรศัพท์มาเยอะแยะทำไม! ฉันรำคาญจะตายอยู่แล้ว!"
ถึงแม้เขาจะด่าออกมา แต่เขาไม่กล้าที่จะให้คุณปู่รอนาน รีบกดโทรศัพท์เพื่อรับสายทันที
ทันทีที่รับสาย ซ่งหรงวี่เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย เขาพูดด้วยน้ำเสียงเคารพ รู้สึกผิดและโศกเศร้าเล็กน้อย:"คุณปู่ ฉันขอโทษ ทางฝั่งกรมตำรวจนครบาลโตเกียวยังไม่มีข่าวคราวอะไรเลย แต่คุณปู่โปรดวางใจ ฉันจะพยายามเร่งพวกเขาเพื่อหาเธอให้เจอ!"
คุณท่านซ่งรับปากและพูด:"หรงวี่ ครั้งนี้ที่ฉันโทรศัพท์มาหาคุณ มีเรื่องหนึ่งให้คุณไปจัดการ"
ซ่งหรงวี่รีบพูดทันที:"คุณปู่มีเรื่องอะไรก็สั่งมาได้เลย!"
คุณท่านซ่งพูด:"อาจารย์เย่อยู่ที่โตเกียวแล้ว"
ซ่งหรงวี่ตกใจมากๆจนขนลุกไปทั้งตัวและพูดออกมาทันที:"คุณพูดอะไรนะ?!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...