ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1989
เมื่อได้ยินว่าเย่เฉินมาที่โตเกียว ซ่งหรงวี่ตกใจมากๆจนตัวสั่น!
เขาคาดไม่ถึงจริงๆ เย่เฉินจะอยู่ที่โตเกียวแล้ว!
เขารู้ว่ารับมือซ่งหวั่นถิงได้ง่าย และรับมือคุณท่านได้ง่ายเหมือนกัน แต่ถ้าเป็นอาจารย์เย่เฉิน เป็นคนที่รับมือยากมากๆ!
ดังนั้น เมื่อเขาได้ยินเรื่องนี้ เขาก็เริ่มตื่นตระหนกทันที
คุณท่านซ่งที่อยู่ในสายโทรศัพท์ถามด้วยความแปลกใจ:"หรงวี่ คุณเป็นอะไร? เอะอะโวยวายทำไม?"
ซ่งหรงวี่ได้สติคืนมา และระงับความตื่นตระหนกในจิตใจและพูดว่า:"คุณปู่ ทำไมอาจารย์เย่ถึงมาที่โตเกียว? ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย เขามาญี่ปุ่นเพราะเรื่องหวั่นถิงใช่ไหม?"
คุณท่านซ่งรับปากและพูด:"อาจารย์เย่เป็นคนที่มีคุณธรรม หวั่นถิงกับอาจารย์เย่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ตอนนี้เกิดเรื่องไม่ดีกับเธอ อาจารย์เย่ก็เดินทางไปโตเกียวทันที เห็นได้ชัดว่าอาจารย์เย่ให้ความสำคัญกับเธอมากๆ ถ้ามีอาจารย์เย่ค่อยช่วยเหลือ โอกาสที่จะหาหวั่นถิงเจอก็จะเพิ่มมากขึ้น!"
ซ่งหรงวี่โกรธจัดมากๆในจิตใจ!
เขาตะโกนอยู่ในจิตใจด้วยความโกรธ:"แม่งเอ๊ย! ไอ้สารเลวอย่างเย่เฉิน ทำไมตอนนี้เขาต้องมาโตเกียวด้วย!? ทำไมเขาไม่อยู่บ้านและใช้เวลากับภรรยา แล้วเขามาโตเกียวเพื่ออะไร?! โตเกียวขาดเขาเพียงคนเดียวก็ไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ได้เหรอ?!"
ความสามารถของเย่เฉิน ซ่งหรงวี่รู้ดีอยู่แก่ใจ
ดังนั้นเขาก็เลยกังวลใจมากๆ
ในด้านหนึ่งเขากลัวตัวเองจะเผยพิรุธต่อหน้าเย่เฉิน ส่วนอีกด้านหนึ่งเขากังวลใจว่าเย่เฉินจะหาซ่งหวั่นถิงเจอหรือเปล่า
ถ้าเขาช่วยซ่งหวั่นถิงออกมาจริงๆ ถ้างั้นตัวเองควรทำยังไงดี?
ในเวลานี้ คุณท่านซ่งเห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเป็นเวลานาน เขาก็เลยถาม:"หรงวี่? คุณยังฟังอยู่หรือเปล่า?"
ซ่งหรงวี่รีบพูดทันที:"ฟังอยู่ ฉันยังฟังอยู่!"
ซ่งหรงวี่วางสายจากคุณท่าน เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า!
เขาไม่สามารถระงับอารมณ์ของตัวเองได้ และใช้มือทุบไปที่โต๊ะน้ำชาที่เป็นกระจกทันที ทำให้โต๊ะน้ำชาที่ทำจากกระจกเทมเปอร์แตกละเอียดเป็นชิ้นๆ!
ในเวลาเดียวกัน มือของเขาก็โดนกระจกบาดเป็นแผล และทำให้มือของเขามีเลือดไหลออกมา
ซ่งหรงวี่ไม่สนใจความเจ็บปวดจากมือ ในเวลานี้สมองของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและกังวลใจ
เขาเกลียดเย่เฉินมากๆ และคิดในใจ:"เย่เฉินคนนี้! ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านมากเกินไปแล้ว!"
"อย่าคิดว่ามีคนเรียกคุณว่าอาจารย์เย่ คุณก็สามารถก้าวก่ายและยุ่งเรื่องชาวบ้านได้เหรอ?!"
"ตระกูลซ่งเป็นเรื่องภายในครอบครัวของฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรเข้ามายุ่งเรื่องนี้เหรอ?!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...