"ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเข้ามายุ่งเรื่องนั้น ไอ้แก่คนนั้นก็คงไม่เปลี่ยนความคิด ให้ผู้หญิงอย่างซ่งหวั่นถิงขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูล!"
"ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก็คงไม่อยากจะเอาชีวิตของเธอ!"
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของซ่งหรงวี่เต็มไปด้วยความโกรธ พูดพึมพำอย่างเย็นชา:"เย่เฉิน เรื่องของซ่งหวั่นถิง ถ้าให้ดีคุณอย่างได้เข้ามายุ่งและสร้างปัญหาให้ฉัน มิฉะนั้น ฉันก็ไม่สนใจว่าคุณเป็นใคร ฉันจะหาวิธีฆ่าคุณอย่างแน่นอน!"
เมื่อพูดจบ ซ่งหรงวี่ก็สงบสติอารมณ์ตัวเอง และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และโทรหาเย่เฉินทันที
ทันทีที่เขารับสาย ซ่งหรงวี่ได้ยินคำพูดของเย่เฉินผ่านโทรศัพท์:"ฮัลโล สวัสดีครับ"
เขาจึงรีบพูดทันที:"อาจารย์เย่ใช่ไหม? ฉันคือซ่งหรงวี่!"
เย่เฉินพูด:"อ้อ คุณซ่งเหรอ"
ซ่งหรงวี่รีบพูดทันที:"อาจารย์เย่ คุณเรียกฉันว่าเจ้าซ่งก็ได้ คุณปู่โทรมาหาฉัน บอกว่าคุณมาโตเกียวเพราะเรื่องของหวั่นถิง คุณปู่ให้ฉันฟังคำสั่งทุกอย่างจากคุณ ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนเหรอ?"
เย่เฉินพูด:"ฉันพักอาศัยอยู่ที่บ้านของเพื่อน"
ซ่งหรงวี่ก็ไม่ได้คิดมากและพูดทันที:"อาจารย์เย่ พักที่บ้านเพื่อนอาจจะไม่ค่อยสะดวก และที่พักก็อาจจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คุณมาพักที่โรงแรมไหม ฉันพักอยู่ที่โรงแรมบุรีในโตเกียว ถ้าคุณต้องการมาพักที่โรงแรม ฉันจะให้ลูกน้องไปจองห้องพักที่ดีที่สุดไว้ให้คุณ"
เย่เฉินพูดเบาๆ:"ไม่เป็นไร ฉันพักที่บ้านเพื่อนสะดวกและสบายดี"
ขณะพูด เย่เฉินจงใจใช้น้ำเสียงของเจ้านายพูดกับลูกน้อง และสั่งว่า:"เจ้าซ่ง ฉันอยากจะเจอคุณ คุณมารายงานเรื่องทั้งหมดของหวั่นถิงต่อหน้าฉัน และความคืบหน้าทั้งหมดของเรื่องนี้ด้วย"
ซ่งหรงวี่รู้สึกไม่พอใจมากๆ แต่เขาก็ยังพูดด้วยความเคารพว่า:"ได้ครับ ครูเย่ คุณส่งที่อยู่มาให้ฉัน ฉันจะรีบไปพบคุณเดี๋ยวนี้เลย!"
เย่เฉินจงใจแสดงอำนาจต่อซ่งหรงวี่และพูดเบาๆว่า:"ไม่ต้อง คุณพักอยู่ที่โรงแรมบุรีใช่ไหม? คุณรออยู่ที่โรงแรมสักครู่ ฉันจะส่งคนไปรับคุณ ถ้าเขาถึงแล้วก็จะโทรหาคุณเอง"
"มิฉะนั้น ถ้าเขาเห็นความผิดปกติของฉัน ฉันคงจบเห่อย่างแน่นอน?"
"เย่เฉินโด่งดังว่าเป็นคนที่อารมณ์ไม่ดี เขากับน้องสาวของฉันมีความสัมพันธ์ที่ไม่กล้าเปิดเผย ถ้าเขารู้ว่าฉันเป็นคนทำร้ายน้องสาว บางทีเขาอาจจะฆ่าฉันที่ญี่ปุ่นก็ได้ ถ้าเป็นอย่างนั้น ทุกอย่างก็จบเห่แล้ว..."
ในเวลานี้ ที่คฤหาสน์ของตระกูลอิโตะ
ซ่งหวั่นถิงนอนพักผ่อนอยู่ อิโตะนานาโกะอยู่กับเย่เฉินตลอดเวลา
เมื่อเย่เฉินวางสายโทรศัพท์จากซ่งหรงวี่ เขาก็พูดกับนานาโกะที่อยู่ข้างๆ:"นานาโกะ ฉันต้องรบกวนคุณอีกหนึ่งเรื่อง"
อิโตะนานาโกะรีบพูดทันที:"เย่เฉินซัง ถ้าคุณต้องการอะไรก็พูดมาได้เลย!"
เย่เฉินหัวเราะเบาๆและพูด:"ฉันอยากรบกวนคุณส่งขบวนรถยนต์ไปรับคนๆหนึ่งมาที่นี่หน่อย ขอขบวนรถยนต์ที่อลังการหน่อย ยิ่งอลังการมากๆก็ยิ่งดี! "

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...