เมื่อเห็นว่าเฮลิคอปเตอร์สี่ลำบินขึ้นมาจริงๆ ขบวนเฮลิคอปเตอร์ก็ขยายอย่างรวดเร็วมีทั้งหมดเกือบยี่สิบลำ ซ่งหรงวี่ไม่รู้จะทำตัวยังไงเลย!
เขาไม่เข้าใจจริงๆ และคิดอยู่ในใจ:"แม่งเอ๊ย เขาต้องการอะไรกันแน่ ระยะทางแค่สิบกว่ากิโลเมตร ส่งเฮลิคอปเตอร์ยี่สิบลำมารับส่ง มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินไปหรือเปล่า?"
"แล้วเพื่อนของเย่เฉินที่อยู่โตเกียวคนนั้นเป็นใครกันแน่?! เช่าเฮลิคอปเตอร์ยี่สิบลำต้องใช้เงินมหาศาล มีเงินเยอะก็ไม่ควรใช้ฟุ่มเฟือยแบบนี้?!"
ในเวลานี้ ประชาชนทั่วไปในโตเกียวต่างตกใจกับขบวนเฮลิคอปเตอร์ที่บินผ่าน ทุกคนหยุดและเงยหน้าขึ้นมอง พวกเขาคิดว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น หรือไม่ก็คงมีคนตำแหน่งระดับสูงมาที่นี่
ซ่งหรงวี่เดาไม่ออกว่าเย่เฉินต้องการอะไรกันแน่ ทำให้เขายิ่งรู้สึกกังวลมากขึ้น
ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยสนิทกับเย่เฉิน และไม่ได้เป็นเพื่อนกับเขา แต่อย่างน้อยก็เป็นคนรู้จัก การเจอหน้ากันของคนรู้จัก มันควรนัดเวลาและสถานที่เจอกันและต่างคนต่างไปไม่ใช่เหรอ? จู่ๆเย่เฉินทำแบบนี้ เขาต้องการอะไรกันแน่?
ในเวลานี้ บนดาดฟ้าของตึกทั้งสองฝั่ง ก็มีเฮลิคอปเตอร์ลำใหม่บินขึ้นมาและเข้ามาอยู่ในขบวนอย่างต่อเนื่อง
ในไม่ช้า ในขบวนก็มีเฮลิคอปเตอร์เกินสามสิบลำแล้ว
ซ่งหรงวี่ไม่เคยเจอประสบการณ์แบบนี้มาก่อน ทำให้เขาตกตะลึงมากๆ!
ยิ่งไปกว่านั้น ในใจของเขาไม่กล้าดูถูกเหยียบหยามเหมือนตอนแรกแล้ว
จิตใต้สำนึกบอกเขาว่าเย่เฉินดูเหมือนจะร้ายกาจกว่าที่เขาคิดไว้ รวมถึงเพื่อนชาวญี่ปุ่นที่ตัวเองไม่เคยเจอหน้ามาก่อน
บางที อีกฝ่ายอาจจะเป็นนักธุรกิจท้องถิ่นรายใหญ่ของโตเกียว!
เฮลิคอปเตอร์มากกว่าสามสิบลำบินวนอยู่ในเมืองโตเกียวหนึ่งรอบ หลังจากนั้นก็จอดอยู่เหนือคฤหาสน์ส่วนตัวแห่งหนึ่ง
ในเวลานี้ ซ่งหรงวี่พบว่าเฮลิคอปเตอร์สามสิบกว่าลำบินเรียงเป็นวงกลม และล้อมเฮลิคอปเตอร์ที่ตัวเองนั่งอยู่ไว้ตรงกลาง
และเฮลิคอปเตอร์ที่ตัวเองนั่งมา ในเวลานี้ค่อยๆลงจอดอย่างช้าๆ
ซ่งหรงวี่ก้มหน้าและมองลงไปด้านล่างและเห็นลานหน้าบ้านที่กว้างมากๆ เขาถามสาวสวยด้วยความประหลาดใจ:"ขอถามหน่อย ที่นี่คือที่ไหน?"
ถ้าให้เขามาที่โตเกียว ด้วยอิทธิพลที่เขามีอันน้อยนิดที่เมืองจินหลิง แค่สมาคมไฮกิงบุงเกียวก็กล้าตบหน้าเขา
นี่เป็นเพราะอำนาจและอิทธิพลของเขาทั้งหมด อยู่ที่เมืองจินหลิงถึงจะสามารถใช้ได้ ถ้าเขายิ่งออกจากเมืองจินหลิงไกลมากขึ้นเท่าไหร่ อำนาจและอิทธิพลของเขาก็จะยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ
เดิมทีซ่งหรงวี่คิดว่า เย่เฉินก็คงเหมือนกันอย่างแน่นอน
เย่เฉินเจ๋งมากๆเมื่ออยู่ที่เมืองจินหลิง นั้นเพราะที่จินหลิงมีผู้มีอำนาจในท้องถิ่นจำนวนมากรู้จักเขา
แต่ถ้าเขาออกจากเมืองจินหลิง อิทธิพลของเขาก็จะลดลงเรื่อยๆ
หากเขามาสืบสวนเรื่องของซ่งหวั่นถิงที่ญี่ปุ่นจริงๆ เขาอาจจะหาผู้ช่วยสามสี่คนยังไม่ได้เลย
แต่ว่าตอนนี้ ซ่งหรงวี่พึ่งตระหนักได้ว่าความคิดของตัวเองโง่เขลามากแค่ไหน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...