เพราะเขาพึ่งพบว่า เย่เฉินอยู่ในญี่ปุ่น ดูเหมือนเขาจะรู้จักบุคคลที่ไม่ธรรมดาเลยในญี่ปุ่น!
เฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนสนามหญ้าที่อยู่หลังบ้านของตระกูลอิโตะ
เมื่อเฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนพื้นแล้ว ก็มีผู้ชายยี่สิบคนสวมเสื้อสูทสีดำวิ่งเข้ามาด้วยความพร้อมเพรียง
หลังจากนั้น คนยี่สิบคนนี้ยืนอยู่ด้านนอกประตูทั้งสองด้าน ดูน่าเกรงขามมากๆ
ในเวลานี้ สาวสวยที่อยู่ในห้องโดยสารก็เปิดประตู และกระโดดลงมาก่อน หลังจากนั้นก็พูดกับซ่งหรงวี่:"คุณซ่ง เชิญลงมาได้เลย!"
ซ่งหรงวี่กลืนน้ำลายตัวเองอย่างยากลำบาก เขาก้าวลงจากเฮลิคอปเตอร์ด้วยความกังวลใจและประหม่า
สาวสวยพูดอีกครั้ง:"คุณซ่งเดินตามฉันมาเลย คุณเย่และคุณหนูใหญ่ของพวกเรา นั่งรอคุณอยู่ที่ห้องรับแขก"
ซ่งหรงวี่รีบถามอย่างนอบน้อม:"สาวสวย ฉันขอถามหน่อยได้ไหม คุณหนูใหญ่ของพวกคุณเป็นใครกันแน่?"
สาวสวยพูดด้วยรอยยิ้ม:"คุณหนูใหญ่ของพวกเราเป็นใคร เมื่อคุณเจอหน้าเธอ เธอคงบอกคุณด้วยตัวเองอย่างแน่นอน"
ซ่งหรงวี่แสร้งทำเป็นเฉยเมยและยิ้ม แต่จริงๆแล้วเขาตื่นตระหนกตกใจมากๆ
เขาสามารถมองออก คฤหาสน์แห่งนี้ อยู่ในตำแหน่งที่ดีที่สุดในโตเกียว มูลค่าอย่างน้อยหลายหมื่นล้านหยวน ตระกูลที่มีคฤหาสน์หรูขนาดนี้ ตระกูลนี้น่าจะแข็งแกร่งกว่าตระกูลซ่งมากๆ!
ในเวลานี้ สาวสวยคนนั้นทำท่าทางเชิญชวนและพูดด้วยรอยยิ้ม:"คุณซ่ง เชิญมาทางนี้"
ซ่งหรงวี่รู้สึกกระวนกระวายใจทำได้เพียงพยักหน้า และกัดฟันเดินตามทันที
เขาเดินตามสาวสวยคนนั้น เดินผ่านสวนหลังบ้านของตระกูลอิโตะ และเดินผ่านทางเดินยาวๆจนถึงหน้าประตูห้องสไตล์ญี่ปุ่น
สาวสวยพูดกับเขาและเลขาว่า:"คุณสองคนโปรดรอสักครู่ ฉันจะเข้าไปแจ้งคุณหนูใหญ่ก่อน"
เลขาโล่งอกทันที และพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเธอได้รับการนิรโทษกรรม
ในตอนนี้ ซ่งหรงวี่รวบรวมความกล้าของตัวเองและก้าวเข้าไปด้านในประตู
เมื่อเดินเข้าประตู เขาก็มองเห็นเย่เฉินที่กำลังนั่งจิบชาอยู่บนโต๊ะน้ำชา
ในเวลานี้ เย่เฉินยังคงเหมือนเมื่อก่อน ใบหน้าของเขาสงบ เมื่อเห็นซ่งหรงวี่เดินเข้ามาก็โบกมือเล็กน้อยทันที
ฝั่งตรงข้ามของเย่เฉิน มีผู้หญิงญี่ปุ่นอายุน้อยและสวมชุดกิโมโนสไตล์ญี่ปุ่นนั่งอยู่ เธอไม่เพียงสวยงามมากๆเท่านั้น แต่ดูอ่อนโยนและสง่างามด้วย
ซ่งหรงวี่จำผู้หญิงคนนี้ได้ในชั่วพริบตา!
ในเวลานี้ เขาตกใจมากๆเหมือนหัวใจตัวเองโดนคลื่นโหมซัดอย่างรุนแรง เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง:"ผู้...ผู้หญิง...ผู้หญิงคนนี้คือคุณหนูใหญ่ตระกูลอิโตะ ที่ชื่ออิโตะนานาโกะ และเธอได้รับการขนานนามว่ายามาโตะนาเดชิโกะใช่ไหม?! หรือ...หรือว่าเพื่อนญี่ปุ่นที่เย่เฉินพูดถึงก็คือเธอ?!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...