ซ่งหรงวี่โดนเย่เฉินจ้องมองจนรู้สึกร้อนตัว รีบก้มหน้าทันที แสร้งทำเป็นเคารพและพูด:"อาจารย์เย่ ทางฝั่งกรมตำรวจนครบาลโตเกียวได้ส่งเจ้าหน้าที่จำนวนมากออกไปค้นหาที่เขตนิชิทามะโตเกียว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พบหวั่นถิงเลย"
ขณะพูด ซ่งหรงวี่ก็รีบพูดเสริมทันที:"แต่พวกเรากำลังเพิ่มกำลังตำรวจเพื่อขยายพื้นที่ในการค้นหามากขึ้น หวังว่าพวกเราจะหาเบาะแสอันมีค่าได้อย่างรวดเร็ว แน่นอน ถ้าดีที่สุดคือหาหวั่นถิงให้เจอโดยเร็วที่สุด"
เย่เฉินโบกมือและพูดเบาๆ:"ฉันไม่ได้ถามข้อนี้ ฉันถามว่าทางฝั่งกรมตำรวจนครบาลโตเกียว ได้ข้อสรุปของเรื่องนี้หรือยัง รถตู้ตกหน้าผาครั้งนี้ มันเป็นอุบัติเหตุหรือเรื่องบังเอิญ? เป็นอุบัติเหตุจริงๆหรือมีคนต้องการลอบสังหารเธอ?"
เมื่อได้ยินคำว่าลอบสังหาร ซ่งหรงวี่รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที
เขารู้สึกว่าแผ่นหลังของตัวเองเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ยังดีที่ตัวเองใส่เสื้อแจ็กเกต ทำให้มองเห็นได้ยาก
อันที่จริง ทางฝั่งกรมตำรวจนครบาลโตเกียวได้มีข้อสรุปเรื่องนี้แล้ว พวกเขาคิดว่าเรื่องนี้น่าจะเป็นการลอบสังหาร เพราะสถานที่เกิดเหตุมีคนเก็บกวาดร่องรอยอย่างชัดเจน
แต่ตอนนี้ พวกเขายังหาเบาะแสอะไรไม่ได้เลย
ตอนนี้เย่เฉินถามเขาตรงไปตรงมา ทำให้ซ่งหรงวี่ยิ่งกระวนกระวายใจ
เดิมทีเขาคิดว่าเย่เฉินมาญี่ปุ่นแค่คนเดียว ถึงแม้เย่เฉินจะอยู่ที่โตเกียวก็คงทำอะไรไม่ได้มากนัก แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว เพราะเย่เฉินกับตระกูลอิโตะมีความสัมพันธ์ที่ดีมากๆ ขอแค่เขาพูดเพียงคำเดียว ตระกูลอิโตะคงหาทุกวิถีทางเพื่อช่วยเขาสืบสวนเรื่องนี้อย่างแน่นอน
ตระกูลอิโตะเป็นตระกูลที่แข็งแกร่งมากๆในญี่ปุ่น ถ้าพวกเขาเข้ามาสืบสวนเรื่องนี้ พวกเขาอาจจะใช้วิธีที่ไม่ธรรมดาและสามารถค้นพบความจริงก่อนตำรวจก็ได้
ซ่งหรงวี่รู้สึกประหม่ามากๆ และไม่รู้ว่าจะตอบคำถามของเย่เฉินยังไง
ในเวลานี้ เย่เฉินก็ถามอีกครั้ง:"หรงวี่ ทำไมคุณถึงไม่พูดละ?"
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อสักครู่ตระกูลอิโตะได้ส่งเครื่องบินจำนวนมากไปรับตัวเองอย่างอลังการ แค่นี้ก็เห็นได้ชัดแล้วว่าตระกูลอิโตะให้ความสำคัญกับคำสั่งของเย่เฉินอย่างมาก
เมื่อเป็นเช่นนี้ก็เห็นได้อย่างชัดเจน เมื่อเย่เฉินเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ตระกูลอิโตะต้องทำอย่างสุดความสามารถเพื่อค้นหาซ่งหวั่นถิงและสืบหาความจริงของเรื่องนี้
เมื่อถึงเวลานั้น ฉันคงจบเห่แน่ๆ...
ในเวลานี้ ซ่งหรงวี่รู้สึกสิ้นหวังมากๆ
และหน้าผากของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อเล็กๆ
เย่เฉินมองเห็นท่าทางและปฏิกิริยาทุกอย่างของเขา และเขาก็มั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ ซ่งหรงวี่ต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...