ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1999
เมื่ออิโตะนานาโกะแสดงท่าทีของตัวเองต่อหน้าเย่เฉิน ซ่งหรงวี่ก็คิดในใจว่าตัวเองต้องออกจากญี่ปุ่นให้เร็วที่สุด
เขารู้ตัวดี ถ้าตระกูลอิโตะเข้ามายุ่งเรื่องนี้ ตัวเองก็คงจะถูกเปิดโปร่งในไม่ช้า
ถ้าตอนที่ตัวเองถูกเปิดโปงและอยู่ญี่ปุ่น ถ้างั้นตัวเองคงไม่มีชีวิตรอดกลับไปอย่างแน่นอน
เพราะเขารู้ตัวดี เย่เฉินไม่ยอมปล่อยตัวเองอย่างแน่นอน!
วิธีเดียวในตอนนี้ก็คือ ก่อนที่ตัวเองจะถูกเปิดโปง รีบออกจากญี่ปุ่นและกลับไปจัดการคุณท่าน และควบคุมตระกูลซ่งทั้งหมด
ถ้าตัวเองสามารถควบคุมธุรกิจทุกอย่างของตระกูลซ่ง ก็จะสามารถต่อสู้กับเย่เฉินได้
เพราะตระกูลซ่งมีทรัพย์สินทั้งหมดสองแสนล้านหยวน และไม่ใช่ตระกูลที่เย่เฉินสามารถต่อกรได้ง่ายๆ!
เย่เฉินมองซ่งหรงวี่ที่อยู่ข้างๆ เห็นเขานั่งอย่างกระสับกระส่าย เย่เฉินจงใจถามทันที:"หรงวี่ ทำไมฉันรู้สึกว่าคุณจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย? คุณไม่ค่อยสบายหรือเปล่า?"
ซ่งหรงวี่รีบโบกมือและพูดทันที:"ไม่ใช่ๆ อาจารย์เย่ ฉันเป็นห่วงหวั่นถิงมากๆ เธอหายตัวไปหนึ่งคืนแล้ว ฉันกลัวว่าถ้าเสียเวลามากไปกว่านี้ โอกาสที่เธอจะรอดยิ่งน้อยลง..."
เย่เฉินมองเขาและพูดอย่างจริงจัง:"คุณวางใจได้ ถ้ามีฉันอยู่ หวั่นถิงไม่ตายอย่างแน่นอน"
ซ่งหรงวี่แสร้งทำเป็นดีใจและพูด:"มันเป็นเรื่องดีมากๆ! อาจารย์เย่ หาตัวหวั่นถิงเจอหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้ว!"
ขณะพูดคำนี้ซ่งหรงวี่ก็สาปแช่งอยู่ในใจ:"ถึงแม้ว่าซ่งหวั่นถิงยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ฉันก็จะฆ่าเธอให้ได้ ถึงแม้ว่าเย่เฉินยืนอยู่ข้างหน้าก็ไม่มีประโยชน์! ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่ ซ่งหวั่นถิงต้องห้ามมีชีวิตอยู่ เธอต้องตาย!"
อิโตะนานาโกะพูดอย่างจริงจัง:"คุณซ่งเป็นแขกของเย่เฉินซัง ก็เหมือนกับแขกผู้มีเกียรติของตระกูลอิโตะ ตระกูลอิโตะไม่เคยให้แขกผู้มีเกียรตินั่งแท็กซี่กลับไปเอง ดังนั้นฉันขอเชิญให้คุณซ่งนั่งเฮลิคอปเตอร์กลับไปเถอะ"
ซ่งหรงวี่ทำได้เพียงพยักหน้า และพูดด้วยความเขินอาย:"คุณอิโตะ ให้ฉันนั่งเฮลิคอปเตอร์กลับไปก็ได้ แต่คุณไม่จำเป็นต้องให้เฮลิคอปเตอร์เยอะขนาดนั้นส่งฉันกลับไป มันสิ้นเปลืองเปล่าๆ ฉันขอแค่ลำเดียวก็พอ..."
อิโตะนานาโกะยิ้มเล็กน้อย:"คุณซ่งไม่ต้องเกรงใจ ที่ฉันให้เฮลิคอปเตอร์เยอะขนาดนั้นไปส่งคุณ ก็เพราะตระกูลอิโตะของพวกเราให้ความสำคัญกับแขกผู้มีเกียรติมากๆ"
ซ่งหรงวี่ไม่มีทางเลือก จึงพูดว่า:"ถ้างั้นฉันก็จะทำตามที่คุณอิโตะพูด"
อิโตะนานาโกะพยักหน้า และสั่งเลขาของตัวเอง บอกให้เธอส่งซ่งหรงวี่กลับไป
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...