ทันทีที่ซ่งหรงวี่จากไป อิโตะนานาโกะก็รีบพูดกับเย่เฉินทันที:"เย่เฉินซัง สัญชาตญาณของคุณแม่นจริงๆ หลังจากเจอหน้าเขา ฉันก็รู้สึกว่าเขาต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน!"
เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา:"คนที่ทำความชั่วมักจะร้อนตัวเสมอ ถึงแม้จะเป็นคนที่มีจิตใจเข้มแข็ง ก็ต้องเปิดเผยพิรุธบางอย่างออกมาอย่างแน่นอน หลังจากที่ซ่งหรงวี่เห็นฉันแล้ว เขาก็รู้สึกประหม่าอย่างเห็นได้ชัด เพราะเขากลัวอำนาจและอิทธิพลของตระกูลอิโตะ เขารู้ว่าถ้าตระกูลอิโตะเข้ามายุ่งเรื่องนี้ เรื่องนี้ก็จะถูกสืบค้นและความจริงก็จะถูกเปิดเผย ดังนั้นเขาก็เลยตกใจและหวาดกลัวในจิตใจมากๆ"
ขณะพูด เย่เฉินก็พูดอีกว่า:"ฉันคิดว่าซ่งหรงวี่คงจะหนีไปก่อนที่ความจริงทุกอย่างจะถูกเปิดเผย คุณสั่งให้นินจาของคุณเฝ้าดูเขาอย่างใกล้ชิดและอย่าปล่อยให้เขาหนีรอดไปได้!"
อิโตะนานาโกะพยักหน้าและพูด:"เย่เฉินซังโปรดวางใจ ฉันได้สั่งการลงไปหมดแล้ว ตอนที่ซ่งหรงวี่เดินทางมาที่นี่ นินจาของฉันก็รีบเดินทางไปที่โรงแรมนั้นแล้ว พวกเขาจะเฝ้าจับตาดูซ่งหรงวี่ทุกฝีก้าว!"
เย่เฉินยิ้มอย่างพอใจและพูด:"ถ้าเขายังมีผู้สมรู้ร่วมคิดคนอื่น สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากที่กลับไปถึงโรงแรม เขาจะต้องติดต่อกับคนที่สมรู้ร่วมคิดอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นจะต้องดักฟังการสนทนาของพวกเขา และอย่างปล่อยเบาะแสอื่นๆหายไป!"
...
ระหว่างทางบินกลับไปที่โรงแรม ซ่งหรงวี่รู้สึกกระวนกระวายใจตลอดเวลา
เกิดเหตุการณ์ใหญ่ที่ไม่คาดคิดอย่างนี้ เขาไม่รู้จะทำยังไงดี และความหวังทั้งหมดก็ตกไปอยู่ที่ซ่งเทียนหมิงที่เป็นพ่อของเขา
ตอนนี้เขาอยากจะติดต่อกับซ่งเทียนหมิงมากๆ บอกเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดทั้งหมดให้เขารู้
เนื่องจากตัวเองกำลังนั่งอยู่บนเฮลิคอปเตอร์ของตระกูลอิโตะ เขาจึงทำได้แค่เพียงพยายามห้ามใจตัวเองไว้ รอให้ถึงโรงแรมก่อน
ระหว่างทางบินกลับ ก็มีเฮลิคอปเตอร์หลายสิบลำส่งเขากลับมาที่โรงแรมเหมือนเดิม
เมื่อกลับถึงโรงแรมบุรี สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากเข้าไปในห้อง ก็คือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาซ่งเทียนหมิงทันที
ซ่งเทียนหมิงในเวลานี้ พึ่งถึงเมืองจินหลิงหลังจากนั่งเครื่องบินเป็นเวลาสิบกว่าชั่วโมง
ทันทีที่รับสาย ซ่งหรงวี่ก็พูดประโยคแรกทันที:"คุณพ่อ! ฉันใกล้จะถูกเปิดโปงแล้ว ฉันอยู่โตเกียวกับญี่ปุ่นไม่ได้แล้ว ฉันวางแผนจะบินกลับประเทศอย่างเงียบๆภายในคืนนี้ คุณก็รีบกำจัดไอ้แก่คนนั้นได้แล้ว!"
ซ่งเทียนหมิงตกใจมากๆและถามทันที:"เกิดอะไรขึ้น?! เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเหรอ?!"
ซ่งหรงวี่พูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น:"เพราะเย่เฉิน! ไอ้สารเลวนั้นแข็งแกร่งเกินไป! คุณพ่อต้องคิดไม่ถึงแน่ๆ ตระกูลอิโตะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น เชื่อฟังคำสั่งของเขาทุกอย่าง! เย่เฉินบอกว่าจะค้นหาซ่งหวั่นถิง ตระกูลอิโตะก็แสดงท่าทีทันที ทุกคนในตระกูลอิโตะจะฟังคำสั่งของเขาทั้งหมด! แม่งเอ๊ย ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เย่เฉินคนนี้มีความสามารถอะไรกันแน่ คนพวกนั้นมีปัญหาด้านสมองหรือเปล่า?!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...