ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2001

เมื่อซ่งเทียนหมิงรู้ว่า ตอนที่ตระกูลอิโตะจะช่วยเย่เฉินตามหาที่อยู่ของซ่งหวั่นถิงอย่างเต็มที่และช่วยตรวจสอบเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ เขาที่อยู่ห่างออกไปสองพันกิโลเมตร ก็ตกใจจนเหงื่อแตก

บนโลกใบนี้ เดิมทีก็ไม่มีอาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบ ตอนนั้นวางแผนที่จะฆ่าซ่งหวั่นถิง พวกเขาเพียงต้องการเก็บร่องรอยการฆาตกรรมเอาไว้ในประเทศญี่ปุ่น ทำให้ทุกคนคิดว่าซ่งหวั่นถิงถูกฆาตกรรมที่ประเทศญี่ปุ่น ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขา แบบนี้ก็เพียงพอแล้ว

แต่ทว่า เกิดให้คนรู้ว่าการเสียชีวิตของซ่งหวั่นถิง เกี่ยวข้องกับพวกเขา ถึงขนาดที่ว่าพวกเขาเป็นคนบงการทั้งหมดอยู่เบื้องหลัง แบบนั้นปัญหาก็จะใหญ่มากขึ้น

ไม่ต้องพูดถึงว่าคุณท่านจะโกรธ กรมบังคับคดีภายในประเทศก็ไม่มีทางปล่อยพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะก่ออาชญากรรมอยู่ในต่างประเทศ แต่สืบสาวราวเรื่องจนถึงแก่นแท้แล้ว ฆาตกรก็ยังเป็นประชาชนของในประเทศ ก็บังคับใช้กฎหมายประเทศของตัวเอง

ยิ่งไปกว่านั้น เกิดโลกภายนอกรู้ว่าพวกเขาสองคนพ่อลูกเป็นคนฆ่าซ่งหวั่นถิงตาย ถ้าอย่างนั้นชื่อเสียงของพวกเขารวมทั้งตระกูลซ่งทั้งหมดก็ต้องตกต่ำอย่างรุนแรงรวดเร็ว

ถึงเวลานั้น ต่อให้พวกเขาสองคนพ่อลูกจะโชคดีหนีพ้นจากการต้องโทษของกฎหมาย ก็จะถูกถือว่าเป็นคนเลวที่ทุกคนเกลียดชังตลอดทั้งวัน!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ซ่งเทียนหมิงก็ตัดสินใจในทันที และอ้าปากพูดว่า: “หรงวี่ ถ้าหากตอนนี้แกกลับมาในทันที นี่เป็นการบอกให้เย่เฉินว่าแกมีปัญหาอย่างไม่ต้องสงสัย ถึงเวลานั้นเย่เฉินโทรศัพท์หาปู่ของแก ด้วยความฉลาดของปู่แก ก็สามารถที่จะเดาเชื่อมต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ ถึงเวลานั้น แกก็จะลำบากมากขึ้น!”

ซ่งหรงวี่สะอึกสะอื้นด้วยความวิตกกังวลเล็กน้อย: “พ่อ งั้นพ่อว่าตอนนี้ผมควรจะทำยังไงดี…อำนาจของตระกูลอิโตะแข็งแกร่งมาก ด้วยความช่วยเหลือของพวกเขา เรื่องนี้ใช้เวลาไม่กี่วันความจริงก็จะปรากฏขึ้นมา ถึงเวลานั้น ผมก็จบเห่แน่!”

ซ่งเทียนหมิงอือคำหนึ่ง และพูดว่า: “ถ้าทุกอย่างเป็นไปด้วยดี พรุ่งนี้เช้าทุกคนก็จะพบว่าคุณปู่ของแกเป็นโรคอัลไซเมอร์อย่างกะทันหัน ถึงเวลานั้นฉันก็จะแจ้งให้แกรีบกลับมา ต่อจากนั้นมีฉันมาสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลของตระกูลซ่ง จากนั้นก็สามารถที่จะรีบเอาทรัพย์สินทั้งหมดออกไปได้แล้ว”

ซ่งหรงวี่ก็ถามว่า: “งั้นอาหลายคนของผมจะทำยังไง? พวกเขาก็จ้องแต่จะเอามรดกอยู่ ไม่มีทางที่จะปล่อยให้พวกเราจัดการ…”

ซ่งเทียนหมิงพูดอย่างเหยียดหยามว่า : “วางใจเถอะ พวกเขาตั้งหน้าตั้งตารอที่จะแยกบ้านมานานแล้ว ก่อนหน้านี้ไอ้แก่ควบคุมอำนาจของตระกูลซ่งมาโดยตลอด พวกเขาอยากจะแยกบ้านก็แยกไม่สำเร็จ ต่อมาไอ้แก่ให้ซ่งหวั่นถิงเป็นผู้นำตระกูล แม้ว่าพวกเขาจะไม่พูดอะไร แต่ในใจก็หงุดหงิดมาก”