ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2003

เมื่อรู้ว่าพ่อได้จัดการกับแผนการทั้งหมดแล้ว ซ่งหรงวี่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจในทันที

สิ่งที่เขาและพ่อต้องการ ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่าผู้นำตระกูลของตระกูลซ่ง แต่เป็นทรัพย์สินส่วนใหญ่ของตระกูลซ่ง

หลังจากที่กำจัดซ่งหวั่นถิง สามารถพอที่จะควบคุมตระกูลซ่งทั้งหมดได้ก็ย่อมเป็นสถานการณ์ที่ดีที่สุดเป็นธรรมดา แต่ถ้าหากเป้าหมายนี้ไม่สำเร็จ ถอยหนึ่งก้าวมาพูด สามารถที่จะได้ทรัพย์สินส่วนใหญ่ สำหรับพวกเขาสองคนพ่อลูก ก็เพียงพอแล้ว

ดังนั้น ซ่งเทียนหมิงไม่ได้กลัวว่าเรื่องราวที่ฆาตกรรมซ่งหวั่นถิงจะถูกเปิดเผย เขาเพียงแค่กลัวว่าเรื่องราวจะถูกเปิดเผยเร็วมากเกินไป

เขาต้องการชนะระยะเวลาต่างนี้ ซึ่งระยะเวลาต่างนี้ต้องเพียงพอที่เขาจะกำจัดคุณท่านซ่งแล้วค่อยนำทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลซ่งไปเปลี่ยนเป็นเงินสดต่อจากนั้นหนีไปสหรัฐอเมริกา

ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของตอนนี้ ก็คือระยะเวลาต่างนี้นานมีมากแค่ไหนกันแน่

เนื่องจากว่าเรื่องนี้เย่เฉินและตระกูลอิโตะกำลังตรวจสอบอยู่ ซ่งเทียนหมิงก็กังวลว่าจะถูกเปิดเผยก่อนเวลาอันควร ดังนั้นถึงได้เตรียมที่จะลงมือกับคุณท่านซ่งล่วงหน้า

รีบกำจัดปัญหาอย่างคุณท่านซ่ง ถึงสามารถที่จะให้ซ่งหรงวี่กลับประเทศได้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้น ถ้าซ่งหรงวี่ยังคงอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น สำหรับซ่งเทียนหมิงก็เหมือนกับการเหลือตัวประกันให้ฝ่ายตรงข้าม

ในสมัยโบราณ สองประเทศที่เป็นปฏิปักษ์หรือภัยคุกคามซึ่งกันและกัน มักจะแลกเปลี่ยนตัวประกันซึ่งกันและกัน

สิ่งที่เรียกว่าตัวประกัน ก็คือจักรพรรดิของประเทศแห่งหนึ่ง ส่งเจ้าชายคนหนึ่งของตัวเองไปเป็นตัวประกันในประเทศที่เป็นศัตรู ด้วยเหตุนี้มาแสวงหาสันติภาพ

หากในช่วงเวลานี้ทั้งสองฝ่ายขัดใจกัน ถ้าอย่างนั้นอีกฝ่ายก็สามารถที่จะกำจัดตัวประกันท่านนี้ได้ตลอดเวลา!

ซ่งเทียนหมิงกลัวว่าปล่อยให้ซ่งหรงวี่อยู่ในโตเกียวนานมากเกินไป ไม่อย่างนั้นเกิดเย่เฉินตรวจสอบพิรุธอะไรออกมา จะจับลูกชายเป็นตัวประกันหรือว่าฆ่าทิ้งแก้แค้นแทนซ่งหวั่นถิงให้รู้แล้วรู้รอด ถ้าอย่างนั้นตัวเองก็จะขาดผู้สืบสกุลแล้ว!

แต่ทว่า สิ่งที่ทั้งซ่งเทียนหมิงกับซ่งหรงวี่ไม่รู้ การสนทนาระหว่างพวกเขาทั้งสองคนนั้น อันที่จริงแล้วถูกนินจาของตระกูลอิโตะดักฟังทุกด้าน

อิโตะ นานาโกะครุ่นคิดอยู่ครูหนึ่ง และพยักหน้าเห็นด้วย: “เย่เฉินซังพูดได้มีเหตุผลมากจริงๆ! บางครั้ง ผลกำไรก็เป็นแรงจูงใจที่ใหญ่ที่สุดในการก่ออาชญากรรม”

เย่เฉินพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยเล็กน้อย: “ซ่งหรงวี่พวกเขาสองคนพ่อลูกเพื่อทรัพย์สินแค่นั้น ก็คิดแผนร้ายจนเจนจบจริงๆ คิดไม่ถึงว่าไม่เพียงฆาตกรรมซ่งหวั่นถิงเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นขนาดพ่อของตัวเองและปู่ของตัวเองก็ไม่เว้น น่ารังเกียจมากจริงๆ!”

อิโตะ นานาโกะรีบถามว่า: “เย่เฉินซัง งั้นตอนนี้คุณตั้งใจจะทำยังไง? จะให้ฉันให้คนจับตัวของซ่งหรงวี่ในทันทีมั้ย ต่อจากนั้นบีบบังคับให้พ่อของเขาไปมอบตัวเหรอ?!”

เย่เฉินแสยะยิ้ม: “การกระทำแบบนี้ จะทำได้ก็ได้นะ แต่ก็มีความเสี่ยงเช่นกัน”

อิโตะ นานาโกะถามว่า: “เย่เฉินซัง มีความเสี่ยงอะไรเหรอ?”

เย่เฉินอธิบายอย่างจริงจังว่า: “ถ้าหากซ่งเทียนหมิงยินยอมที่จะทอดทิ้งซ่งหรงวี่ แม้ว่าผมจะฆ่าซ่งหรงวี่ ก็ไม่สามารถที่จะหยุดเขาได้”