ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2010

ดังนั้น หลังจากที่ซ่งเทียนหมิงวางยาให้ตัวเองแล้วก่อนหน้าที่เย่เฉินยังไม่กลับมา ตัวเองก็ผู้ป่วยโรคอัลไซเมอร์คนหนึ่ง

ผู้ป่วยโรคอัลไซเมอร์ ใช้โทรศัพท์ไม่เป็น ดังนั้นในระยะเวลาช่วงนี้ตัวเองไม่สามารถที่จะแตะโทรศัพท์ได้

ดังนั้น เผื่อเอาไว้ การลบซอฟต์แวร์โดยตรงจะมีความมั่งคงมากขึ้น

ต่อจากนั้น คุณท่านซ่งก็หายาอายุวัฒนะ ขูดจากข้างในหนึ่งชั้น แช่ไว้ในน้ำแล้วทานลงไป

ต่อจากนั้น เขาก็กลับไปนอนที่เตียงของตัวเอง

ในขณะนี้ หน้าจอภาพที่หัวเตียงก็สว่างขึ้นอย่างกะทันหัน ซ่งเทียนหมิงก็ปรากฏอยู่ในภาพ สิ่งที่ตามมาด้วย เสียงเรียกเข้าอันไพเราะของTurkish march

นี่เป็นกริ่งประตูห้องของคุณท่านซ่ง

เนื่องจากห้องชุดของตัวเขาเองใหญ่เกินไป ตอนที่คนอยู่ในห้องนอนหรือห้องหนังสือ ไม่ได้ยินเสียงมีคนเคาะประตูอยู่ข้างนอกด้วยซ้ำ ดังนั้นถึงได้ติดตั้งกริ่งประตูวิดีโอชุดนี้

เมื่อมองดูลูกชายคนโตของตัวเองมาพร้อมกับรังนกที่วางยา มาถึงที่ประตูข้างนอกห้องของตัวเอง: คุณท่านซ่งก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วกดปุ่มตอบรับ:“เทียนหมิง แกมีเรื่องอะไรเหรอ?”

ซ่งเทียนหมิงรีบพูดกับกล้องว่า: “พ่อครับ พ่อยังนอนอยู่หรือเปล่า?”

คุณท่านซ่งแกล้งทำเป็นน้ำเสียงเหนื่อยเล็กน้อยพูดว่า: “ฉันเพิ่งจะนอนหลับไปก็ถูกแกทำให้ตื่น มีเรื่องอะไรรีบร้อนขนาดนี้เหรอ?”

ซ่งเทียนหมิงรีบพูดว่า: “พ่อ เมื่อกี้นี้เห็นท่าทางของพ่อเหนื่อยล้า ก็เลยให้ห้องครัวตุ๋นรังนกใส่น้ำตาลกรวดให้พ่อหนึ่งชาม อยากให้พ่อดื่มตอนที่ยังร้อนๆบำรุงกำลังกาย และก็ฟื้นฟูปราณต้นทุนแต่กำเนิดสักหน่อย”

คุณท่านซ่งอือคำหนึ่ง และพูดว่า: “แกมีใจ ก็เข้ามาเถอะ”

พูดแล้ว ก็กดปุ่มเพื่อเปิดประตู

สุดท้ายแล้ว ลูกชายคนนี้ของตัวเอง ยังจะลงมือกับตัวเอง

ดังนั้น เขาจึงลุกขึ้นมาอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย พูดกับซ่งเทียนหมิงว่า: “ไป ประคองฉันไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นสักพัก ฉันไปดื่มที่ห้องนั่งเล่น!”

ในใจของซ่งเทียนหมิงก็ดีใจ และรีบพูดว่า: “ได้ครับพ่อ! ผมประคองพ่อไปที่ห้องนั่งเล่น!”

ซ่งเทียนหมิงประคองคุณท่านมาถึงที่ห้องนั่งเล่น ให้คุณท่านนั่งลงที่บนโซฟา ก็รอไม่ไหวที่จะยื่นรังนกน้ำตาลกรวดไปให้ในทันที และพูดด้วยความเคารพว่า: “พ่อครับ พ่อดื่มตอนที่ยังร้อนอยู่เถอะ”

คุณท่านซ่งไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย พยักหน้ารับรังนกน้ำตาลกรวดชามนั้นมา ดื่มคำหนึ่ง และพูดชื่นชมว่า: “รสชาติดีนะ แกมีใจแล้ว!”

ซ่งเทียนหมิงคาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะราบรื่นขนาดนี้ ในใจอดไม่ได้ที่จะดีใจ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “พ่อ พ่อยังจะเกรงใจผมขนาดนั้นทำไม สิ่งนี้ผมควรทำไม่ใช่เหรอ?”

“ควรทำเหรอ?”คุณท่านซ่งยิ้มเล็กน้อย พยักหน้าอย่างจริงจังในทันที เขาระงับความเศร้าโศกในส่วนลึกของหัวใจไว้ และอุทานออกมาอย่างจริงใจว่า: “โธ่เอ๊ย พูดถูก ควรที่จะทำ ควรที่จะทำจริงๆ! ฉันซ่งจี่โม่ เลี้ยงดูลูกชายที่ดีคนหนึ่ง! ฮ่าๆๆๆๆ!”