ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2016

ต่อจากนั้น หงห้าก็รับสายมา: “อาจารย์เย่ คุณมีอะไรจะสั่งการผมเหรอครับ?”

เย่เฉินเอ่ยปากพูดว่า: “คือแบบนี้ พวกนายทั้งสองคนเป็นคนที่ฉันไว้ใจได้ ดังนั้นเรื่องต่อไปที่ฉันจะพูดกับพวกนาย พวกนายต้องเก็บเป็นความลับอย่างเข้มงวดและทำงานอย่างเคร่งครัด เข้าใจมั้ย?”

ทั้งสองคนพูดพร้อมกันว่า: “คุณวางใจได้! พวกเราจะเก็บเป็นความลับอย่างเข้มงวดแน่! และทำงานอย่างเคร่งครัด!”

เย่เฉินอือคำหนึ่ง และพูดต่อไปว่า: “ซ่งเทียนหมิงและซ่งหรงวี่กำลังจะแย่งชิงบัลลังก์ในตระกูลซ่ง ตอนนี้ พวกนายสองรีบติดต่อซ่งเทียนหมิง ก็บอกว่าได้ยินฉันพูดว่าคุณท่านซ่งมีอาการป่วย ดังนั้นเลยอยากมาเยี่ยมคุณท่านซ่ง ให้ความสนใจกับอาการสุขภาพของคุณท่านซ่งและความปลอดภัยของตัวท่านด้วย”

เฉินจื๋อข่ายอ้าปากพูดว่า: “สองพ่อลูกตระกูลซ่งกำลังจะแย่งชิงบัลลังก์เหรอ?! งั้นคุณหวั่นถิงเกิดเรื่องที่โตเกียว พวกเขาก็เป็นคนทำเหรอ?”

เย่เฉินพูดน้ำเสียงเย็นชา: “ถูกต้อง พวกเขาเป็นคนจัดการด้วยมือเดียว”

หงห้ากัดฟันด้วยความแค้นและพูดว่า: “แมร่งเอ๊ย! สองพ่อลูกนี้ใจดำอำมหิตเป็นจริงๆ ขนาดญาติของตัวเองก็ทำได้ลงคอ! ผมจะให้พี่น้องไปฟันพวกเขาให้ตายเดี๋ยวนี้!”

เย่เฉินกำชับว่า: “นายอย่าได้หุนหันพลันแล่น พวกเขาสองคนพ่อลูกฉันมาจัดการด้วยตัวเอง สิ่งที่พวกนายต้องทำก็คือปกป้องความปลอดภัยของคุณท่านซ่งให้ดี”

หงห้าจำใจต้องพูดด้วยความแค้นใจว่า: “ได้ครับอาจารย์เย่ ผมจะเชื่อฟังคุณ!”

เย่เฉินพูดอีกว่า: “ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ฉันเตรียมจะพาหวั่นถิงกลับประเทศทางทะเล ถึงเวลานั้นเรือจะเทียบท่าที่เมืองจงไห่ เหล่าเฉินนายจัดเตรียมเฮลิคอปเตอร์ให้ฉันล่วงหน้า หลังจากที่พวกเราถึงแล้ว เปลี่ยนไปนั่งเฮลิคอปเตอร์กลับไปที่เมืองจินหลิงในทันที!”

เฉินจื๋อข่ายพูดด้วยอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย: “ไม่มีปัญหาคุณชาย คืนนี้ผมก็จัดเตรียมไว้ให้ ให้เฮลิคอปเตอร์รอคุณที่เมืองจงไห่!”

อิโตะ นานาโกะมองดูผมที่ยังเปียกอยู่ของเธอ พูดด้วยรอยิ้มว่า: “ผมของคุณซ่งนั้นดีมากจริงๆ ทั้งดำทั้งมันเงา ยิ่งไปกว่านั้นน้ำหนักผมก็มากด้วย ไม่รู้ว่าปกติบำรุงผมยังไง?”

ซ่งหวั่นถิงยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า: “ปกติใช้แชมพูขิงสดชนิดหนึ่ง มีผลในการเจริญเติบโตของผม รวมทั้งบำรุงด้วยการหมักผม ก็สามารถรับประกันคุณภาพของผมได้ แต่ว่าแบรนด์ที่ฉันใช้ประเทศญี่ปุ่นน่าจะไม่มี รอหลังจากที่ฉันกลับไป ส่งไปรษณีย์มาให้คุณอิโตะบ้าง”

อิโตะ นานาโกะพูดอย่างตื่นเต้น: “โธ่เอ๊ย งั้นก็ขอบคุณคุณมากๆนะคุณซ่ง!”

ซ่งหวั่นถิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “คุณอิโตะไม่จำเป็นต้องเกรงใจขนาดนี้ ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณซ่งตลอดก็ได้ เรียกฉันว่าหวั่นถิงก็ได้”

อิโตะ นานาโกะพูดอย่างจริงจัง: “คุณซ่งอายุมากกว่าฉัน งั้นฉันก็เรียกว่าพี่หวั่นถิงนะ!”