ในเวลานี้ หลังจากที่นางาฮิโกะ อิโตะกับวาตานาเบะ ชินอิจิก็พูดคุยกันไม่กี่คำ นางาฮิโกะ อิโตะก็เข้าสู่หัวข้อ
“ชินอิจิ ครั้งนี้ที่ฉันเรียกนายมามีสองเรื่อง เรื่องแรกก็คือชินปลาทูน่าครีบน้ำเงินเหนือสักหน่อย ชิมyamazaki whisky 50 yearsดู”
วาตานาเบะ ชินอิจิยิ้มเล็กน้อย และถามด้วยรอยยิ้มว่า: “งั้นอีกเรื่องหนึ่งล่ะ?”
นางาฮิโกะ อิโตะพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “นายต้องการร่วมทุนสร้างโรงงานในประเทศจีนไม่ใช่เหรอ? ฉันจะแนะนำผู้ร่วมลงทุนที่ดีมากคนหนึ่งให้กับนาย คุณซ่งหวั่นถิงของซ่งซื่อกรุ๊ป”
พูดแล้ว นางาฮิโกะ อิโตะก็ชี้ไปทางซ่งหวั่นถิงบนโต๊ะอาหาร
วาตานาเบะ ชินอิจิถึงได้เห็นซ่งหวั่นถิง
คนทั้งคนก็กลัวจนตกตะลึงจนตาค้าง
เขาพูดด้วยความตกตะลึงอย่างสุดขีดว่า: “คุณ…คุณซ่งเหรอ?! ในทีวีรายงานอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอว่า หลังจากที่คุณซ่งเกิดอุบัติเหตุก็ยังคงไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน?! ทำ… ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้?!”
ในเวลานี้นางาฮิโกะ อิโตะเอ่ยปากพูดว่า: “คุณซ่งเป็นแขกผู้มีเกียรติในตระกูลของฉัน ครั้งนี้เธอประสบกับเหตุฉุกเฉิน เพราะเรื่องราวค่อนข้างละเอียดอ่อนมาก ดังนั้นก็เลยไม่ได้ประกาศที่อยู่ของเธอให้ภายนอก ชินอิจิ นายจะต้องเก็บเป็นความลับ เข้าใจมั้ย?”
เมื่อวาตานาเบะ ชินอิจิได้ยินคำพูดนี้ รีบพยักหน้า และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า: “พี่อิโตะวางใจได้เลย ผมไม่มีทางเปิดเผยต่อโลกภายนอกแม้แต่คำเดียว!”
นางาฮิโกะ อิโตะยิ้มด้วยความพึงพอใจ และพูดว่า: “ในเมื่อเป็นแบบนี้ นายก็เป็นตัวแทนของบริษัทนิปปอนสตี เซ็นสัญญาตกลงการร่วมลงทุนกับคุณซ่งเถอะ!”
พูดแล้ว นางาฮิโกะ อิโตะก็พูดอย่างจริงจังมากๆว่า: “ไอ้น้อง ให้เกียรติฉันด้วย เงื่อนไขของการร่วมลงทุน ต้องให้หลีกทางให้อย่างเหมาะสม!”
วาตานาเบะ ชินอิจิพูดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยว่า: “พี่อิโตะ ในเมื่อพี่ออกคำสั่งแล้ว ในเงื่อนไขผมจะให้สิทธิพิเศษที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน!”
เมื่อซ่งหวั่นถิงได้ยินคำพูดนี้ มองไปทางนางาฮิโกะ อิโตะเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ และพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำขอบคุณ: “คุณอิโตะ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของคุณ หวั่นถิงซาบซึ้งใจจนหาที่สุดมิได้”
นางาฮิโกะ อิโตะก็ฉลาดทันคน เขาก็ไม่อยากให้ซ่งหวั่นถิงติดค้างหนี้บุญคุณตัวเอง เหตุผลที่เขาช่วยเหลือ ทั้งหมดคือให้เกียรติเย่เฉิน ดังนั้นรีบพูดว่า: “คุณซ่ง ว่ากันจนถึงแก่นแท้แล้ว ทั้งหมดยังต้องขอบคุณคุณเย่!”
เย่เฉินมองสีหน้าท่าทางของนางาฮิโกะ อิโตะกับวาตานาเบะ ชินอิจิอยู่ในสายตา บนใบหน้ายิ้มเล็กน้อย
เขารู้ท่าทีของทั้งสองคนเป็นอย่างมาก
ไม่มีอะไรมากไปกว่าพันธนาการของหนี้บุญคุณเท่านั้นเอง
เกียรติของวาตานาเบะ ชินอิจิและนางาฮิโกะ อิโตะ นางาฮิโกะ อิโตะให้เกียรติกับตัวเอง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...