พูดแล้ว เขาก็ลุกขึ้นมา กลับไปที่ห้องที่ตระกูลอิโตะจัดเตรียมไว้ให้ตัวเอง
หลังจากที่กลับไปที่ห้อง เย่เฉินหยิบแก้วสะอาดสองใบจากโต๊ะน้ำชา ต่อจากนั้นเทน้ำลงในแก้วครึ่งหนึ่ง
หลังจากที่เทเสร็จ เขาก็หยิบยาอายุวัฒนะออกมาจากกระเป๋าหนึ่งแท่ง
เขาขูดผงเล็กน้อยจากยาอายุวัฒนะ หลังจากที่ผงตกลงสู่ในน้ำก็ละลายหายไปในทันที
น้ำสองแก้ว ทั้งหมดใช้ไปแค่หนึ่งส่วนสิบของยาอายุวัฒนะเม็ดหนึ่ง
ไม่ใช่ว่าเย่เฉินใจแคบ
เหตุผลหลักคืออาการป่วยของคนสองคนต่างกัน และความต้องการยาอายุวัฒนะก็ไม่ได้มาก
คนแรกคือนางาฮิโกะ อิโตะ ร่างกายอ่อนแอ สาเหตุหลักคือตอนนั้นประสบอุบัติเหตุได้รับบาดเจ็บและตกใจ รวมทั้งหลังจากที่ผ่าตัดตัดมือ ปราณต้นทุนแต่กำเนิดได้รับความเสียหาย
สำหรับอาการแบบนี้ ยาอายุวัฒนะเล็กน้อยก็เพียงพอที่จะเติมเต็มปราณโลหิตที่เขาสูญเสียไปให้สมบูรณ์ได้
สำหรับวาตานาเบะ ชินอิจิ
ปัญหาหลักของเขา คือปราณแก่นแท้ซึมเซา ยาอายุวัฒนะก็ย่อมสามารถพอที่จะเติมเต็มปราณแก่นแท้ให้สมบูรณ์ได้ แต่การเติมเต็มก็เหมือนเติมน้ำมันเต็มให้กับรถที่ไม่มีน้ำมัน ถ้าหากเขาขับจนถังน้ำมันนี้หมด ก็จะตกลงสู่สถานการณ์ที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีก
ดังนั้น เย่เฉินจึงเตรียมลงมือทำพร้อมกันทั้งสองอย่าง
ขั้นตอนแรกใช้น้ำที่เติมผงยาอายุวัฒนะเล็กน้อย ให้เขาฟื้นฟูปราณแก่นแท้ ต่อจากนั้นใช้ปราณทิพย์เล็กน้อยอย่างเหมาะสม ช่วยเขาซ่อมแซมปราณแก่นแท้ภายในที่ได้รับความเสียหาย ทำให้เขาจากนี้ไปเหมือนกับผู้ชายทั่วไป ผลิตปราณแก่นแท้ได้ด้วยตัวเอง แบบนี้ เขาก็สามารถพอที่จะฟื้นฟูสมรรถภาพทางด้านนั้นได้
สำหรับเย่เฉิน ปราณทิพย์ก็เป็นมีดผ่าตัดที่ดีที่สุด เขาสามารถใช้ปราณทิพย์มาขจัดรอยโรคในร่างกายของคนได้ ฟื้นฟูปราณโลหิตและปราณต้นทุนแต่กำเนิดรวมทั้งปราณแก่นแท้ของคนคนหนึ่งได้และซ่อมแซมเส้นเมริเดียนที่เสียหายของร่างกายคนได้
เมื่อเย่เฉินเห็นทั้งสองคนเผยความประหลาดใจบนใบหน้าออกมา ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า: “พวกคุณทั้งสองดื่มน้ำแก้วนี้ลงไป ก็ย่อมจะรู้ว่ามีผลหรือไม่มีแล้ว”
นางาฮิโกะ อิโตะพยักหน้า ยกขึ้นมา และพูดอย่างจริงจังว่า: “ได้ครับคุณเย่ ผมจะดื่มเดี๋ยวนี้!”
พูดแล้ว ก็ดื่มน้ำเปล่าในแก้วรวดเดียวจบ
วาตานาเบะ ชินอิจิมองไปที่นางาฮิโกะ อิโตะอย่างลังเล แล้วก็มองดูแก้วน้ำตรงหน้า ลังเลครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ตัดสินใจลองดู ยกแก้วขึ้นมา เงยหน้าดื่มลงไป
หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ทั้งสองคนรู้สึกว่าความอบอุ่นที่แตกต่างกันไหลเข้าสู่ภายในร่างกายอย่างฉับพลัน และกระแสน้ำอุ่นที่แตกต่างกันก็ไหลออกจากช่องท้องไปทั่วร่างกาย
ในเวลานี้ ทั้งสองต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก มองหน้าซึ่งกันและกัน ก็สามารถที่จะมองความตกใจที่ลึกซึ้งในแววตาของอีกฝ่ายออก!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...