ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังประหลาดใจ เย่เฉินมองไปที่วาตานาเบะ ชินอิจิด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า และพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยว่า: “มา คุณวาตานาเบะ ยื่นมือออกมา ผมจะช่วยคุณจับสัญญาณชีพจร”
วาตานาเบะ ชินอิจิกำลังได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยความอบอุ่นภายในร่างกาย คนทั้งคนก็จมอยู่ในนั้น เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฉิน พยักหน้าอย่างเร่งรีบและพูดว่า: “ลำบากคุณเย่แล้ว!”
จากนั้น ก็ยื่นมือออกไปในทันที
เย่เฉินวางนิ้วบนเส้นลมปราณของวาตานาเบะ ชินอิจิ ปราณทิพย์จางๆเล็กน้อยก็แทรกซึมเข้าสู่เส้นลมปราณของเขา
ปราณทิพย์เล็กน้อยนี้ สามารถรับประกันได้ว่าเขาสามารถผลิตปราณแก่นแท้ได้อย่างไม่ขาดสายในอนาคต และทำให้เขาฟื้นคืนความกระปรี้กระเปร่าของความเป็นชาย
ในเวลานี้ในสมองของวาตานาเบะ ชินอิจิ อดไม่ได้ที่จะคิดถึงภรรยาที่รักของตัวเอง
เมื่อนึกถึงฉากที่อ่อนโยนทั้งสองคน ก็รู้สึกว่าร่างกายเปลี่ยนไปเล็กน้อย!
การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยนี้ต่อมาก็พัฒนาเปลี่ยนกลายเป็นแรงกระตุ้นที่รุนแรงในทันที ทำให้เขาดีใจจนคาดไม่ถึง!
“นี่…นี่…นี่เห็นผลเร็วขนาดนี้เลยเหรอ ?!”
วาตานาเบะ ชินอิจิตื่นเต้นจนสั่นเทาไปทั้งตัว
เพื่อให้แน่ใจว่าแรงกระตุ้นนั้นจะไม่หายไปในชั่วพริบตา เขาลังเลอยู่ประมาณสองนาที ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยและไม่พูดอะไรสักคำ ใช้ความสนใจทั้งหมด รู้สึกถึงแรงกระตุ้นนั้นของตัวเอง!
ในสองนาทีนี้ แรงกระตุ้นนั้นของเขาไม่เพียงแต่ไม่หายไป แต่กลับแข็งแกร่งขึ้น!
ในเวลานี้ วาตานาเบะ ชินอิจิตื่นเต้นจนน้ำตาไหล!
เขาตะโกนด้วยความปีติยินดีจากก้นบึ้งของหัวใจ: “รอคอยมานานเท่าไหร่ ในความฝันก็รอคอยวันนี้ ในที่สุดวันนี้ก็เป็นจริงแล้ว!”
ในขณะนั้น สิ่งที่เขาคิดถึง คือขาทั้งสองของตัวเอง
แม้ว่าตัวเองจะสูญเสียขาทั้งสองได้ไม่นานเท่าไหร่ แต่ความคาดหวังของตัวเองต่อการลุกขึ้นอีกครั้งและคาดหวังจะได้ขาทั้งสองกลับมาอีกครั้งนั้น อยู่เหนือทุกสิ่งแล้ว
หากมีวันหนึ่งตัวเอง สามารถพอมีขาทั้งสองงอกขึ้นมาใหม่และฟื้นสภาพของคนที่มีสุขภาพดีได้อีกครั้ง ถ้าอย่างนั้นตัวเองคงจะตื่นเต้นมากกว่าวาตานาเบะ ชินอิจิสิบเท่า ถึงขนาดหนึ่งร้อยเท่า!
เมื่อคิดถึงนี้ เขาก็ถอนหายใจในใจ: “โธ่ ตลอดชีวิตนี้ของฉัน เกรงว่าจะไม่มีทางมีขาทั้งสองอีกครั้งแล้ว ในอนาคต ยังไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญกับชีวิตที่ไม่สมบูรณ์หลายสิบปี…ในเวลานี้ อยู่ดีๆก็อิจฉาวาตานาเบะ! เขาก็ประสบกับชีวิตที่ไม่สมบูรณ์มาหลายปี แต่กลับถูกคุณเย่รักษาหายได้ ฉันล่ะ? ในโลกใบนี้ ยังไม่เคยได้ยินว่าแขนขาที่ขาดสามารถที่จะงอกขึ้นใหม่ได้…”
หลังจากถอนหายใจอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็รู้ว่า อันที่จริงเย่เฉินไม่ใช่คนโหด
เขาชดเชยชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ของวาตานาเบะ ชินอิจิ แต่กลับได้ผลประโยชน์ของเขาเพียงสองสามพันล้านหยวน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...