ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2031

เดิมทีสิ่งที่ซูรั่วหลีคิดคือ รอตัวเองออกจากประเทศญี่ปุ่นได้สำเร็จ และหลังจากที่ผ่านพ้นข่าวลือช่วงนี้ไป ค่อยไปแก้แค้นผู้ชายที่น่ารังเกียจคนนั้น

แต่ว่าเธอฝันก็คิดไม่ถึงว่า ในขณะที่ตัวเองกำลังจะออกจากประเทศญี่ปุ่น จะทำให้ตัวเองอยู่บนท่าเรือ เห็นผู้ชายคนนั้นที่ทำให้ตัวเองเกลียดเข้ากระดูกดำมาโดยตลอด!

ในขณะนั้น เลือดทั่วร่างกายของซูรั่วหลีก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในทันที

ดวงตาคู่นั้นของเธองดงามจนลืมหายใจ ในเวลานี้เป็นเพราะว่าความแค้น ได้กลายเป็นสีแดง!

ในขณะนี้ ในใจของเธอมีเพียงความคิดเดียว: “ฆ่าเขาซะ! ฉันซูรั่วหลีต้องฆ่าเขาอย่างแน่นอน!”

เย่เฉินในเวลานี้ เพราะว่าสายตาและความสนใจอยู่ที่บนตัวของอิโตะ นานาโกะที่นั่งอยู่ในรถ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นรถอเนกประสงค์ที่วิ่งผ่านท่าเรือคันนั้น

ยิ่งไปกว่านั้นรถอเนกประสงค์เป็นมองทะลุได้ด้านเดียว ซูรั่วหลีข้างในรถสามารถเห็นเขาได้ แต่ว่าเขากลับมองไม่เห็นซูรั่วหลี ดังนั้นไม่รู้ว่า ในเวลานี้มีคนคุ้นเคยเดินสวนทางกับตัวเอง

ในไม่ช้า เรือสำราญที่เย่เฉินโดยสารอยู่ ก็ถูกกวนใบพัดที่หมุนช้าๆทำให้เกิดคลื่นของความผันผวนอย่างฉับพลัน

เรือยอชต์ด้วยการหมุนของใบพัด ค่อยๆออกจากท่าเรือ

ต่อจากนั้น ความเร็วของเรือก็ยิ่งอยู่ยิ่งเร็วขึ้น ในไม่ช้าในสายตาของอิโตะ นานาโกะก็กลายเป็นจุดสว่างเล็กๆ และในที่สุดก็หายไป

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า เรือยอชต์ที่ท่าเทียบเรืออยู่ข้างๆก็เร่งรีบออกจากท่าเรือเช่นกัน

ทันทีที่รับสาย ซูเฉิงเฟิงก็ถามในทันทีว่า: “เรื่องเป็นยังไงบ้างแล้ว?”

กัปตันรีบพูดว่า: “คุณท่าน จู่ๆคุณหนูซูก็บอกว่าจะไล่ฆ่าคนคนหนึ่ง ดังนั้นผมก็เลยโทรไปขอคำแนะนำจากคุณ”

เสียงที่เข้มงวดของซูเฉิงเฟิงก็ดังขึ้นมา: “ในเวลานี้เธอยังไม่รีบออกจากประเทศญี่ปุ่นมุ่งหน้าไปน่านน้ำข้ามพรมแดน ไปไล่ฆ่าใคร? เกิดโดนกรมตำรวจนครบาลญี่ปุ่นหรือว่ากองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินจับตัวได้ งั้นปัญหาก็จะใหญ่โตแล้ว! ชาตินี้เธอก็อย่าได้คิดที่จะออกจากประเทศญี่ปุ่น!”

ซูรั่วหลีแย่งโทรศัพท์มาในทันที และแทบรอไม่ไหวที่จะพูดว่า: “คุณท่าน! หนูรั่วหลีเองนะ! เมื่อกี้นี้หนูอยู่ที่ท่าเรือ เจอกับคนคนนั้นที่เคยหลอกพวกเรา! ตอนนั้นอยู่ที่โอซาก้า ก็เป็นเขานั่นแหละที่บอกที่อยู่ของพวกเรากองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นแล้วทำให้พวกเราทั้งหมดโดนจับตัว! ความแค้นนี้หากหนูไม่ได้ชำระ ตายก็ตานอนตาไม่หลับ!”

ซูเฉิงเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และเอ่ยปากพูดว่า: “ก็ได้! ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็จัดการปัญหานี้ก่อน! ไม่อย่างนั้นปล่อยเขาอยู่ในโลก ไม่รู้ว่าอีกหน่อยจะเป็นภัยคุกคามอื่นต่อตระกูลซูของฉันต่อไปหรือเปล่า!”