ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2035

ทั้งสองคนมาถึงดาดฟ้า เย่เฉินก็เงยหน้าไปทางลมทะเลที่หนาวเย็น ในใจอดไม่ได้ที่ทอดถอนหายใจ

แม้ว่าตอนนี้ตัวเองจะช่วยชีวิตของซ่งหวั่นถิงได้อย่างปลอดภัยแล้ว และเริ่มพาเธอ ออกเดินทางกลับไปประเทศแล้ว

แต่ทว่า เรื่องนี้ยังห่างไกลไม่ถือว่าจบ

ต่อไป ถึงจะเป็นส่วนที่สำคัญที่สุด

ซ่งเทียนหมิงและซ่งหรงวี่สองพ่อลูกชั่วร้ายคู่นี้ ยังไม่ได้จัดการ!

ตอนนี้ คุณท่านซ่งแกล้งเป็นโรคอัลไซเมอร์ป้องกันตัว ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ของเขา เป็นไปไม่ได้ที่คนคนหนึ่งจะเอาชนะซ่งหรงวี่สองพ่อลูกได้

เกิดสองพ่อลูกพบว่าเขากำลังเสแสร้ง เกรงว่าก็จะฆ่าอย่างโหดร้ายในทันที

ดังนั้น ต่อไป สิ่งที่ตัวเองจะทำ คือเปิดเผยธาตุแท้ของซ่งเทียนหมิงและซ่งหรงวี่สองพ่อลูกต่อหน้าต่อหน้าสาธารณชน ช่วยเหลือคุณท่านซ่ง ในเวลานี้ก็ทำให้ซ่งหวั่นถิงควบคุมซ่งซื่อกรุ๊ปทั้งหมด

แต่ทว่า หลังจากนี้ ยังจะเผชิญกับการจัดการกับปัญหาของซ่งเทียนหมิงกับซ่งหรงวี่

ในความคิดของเย่เฉิน สองพ่อลูกนี้ไม่เพียงแต่ก่ออาชญากรรมการฆาตกรรมโดยเจตนา ยิ่งไปกว่านั้นก็ลงมือกับญาติที่สนิทที่สุดด้วย ไม่เพียงเนรคุณ ยิ่งไปกว่านั้นยังชั่วร้าย ต่อให้จะใช้กฎหมาย ก็สมควรถูกตัดสินโทษประหาร

ดังนั้น คนแบบนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป

แต่ทว่า ทั้งสองคนนี้เป็นญาติสนิทของซ่งหวั่นถิง จะจัดการยังไงกันแน่ ยังต้องดูซ่งหวั่นถิง และแม้กระทั่งความหมายของคุณท่านซ่ง

ในเวลานี้ซ่งหวั่นถิงก็ยืนอยู่ดาดฟ้า รับลมทะเล มองดูโตเกียวที่ยิ่งอยู่ยิ่งไกล และพูดทอดถอนหายใจว่า: “อาจารย์เย่ หากไม่ใช่คุณ หวั่นถิงก็อาจจะตายอยู่ในโตเกียวแล้ว…”

เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “อย่าพูดหมดอาลัยขนาดนี้ คุณเป็นคนดีจะได้รับการช่วยเหลือจากสวรรค์เบื้องบน ต่อให้ไม่มีผม คุณไม่ควรตาย คุณก็จะไม่ตาย”

ซ่งหวั่นถิงยิ้มด้วยความซาบซึ้งใจ และถามเขาว่า: “อาจารย์เย่ ถ้าหากหวั่นถิงตายจริงๆ คุณจะเสียใจมั้ย?”

เย่เฉินเอ่ยปากพูดว่า: “คำแนะนำของผมง่ายดายมาก แค่สี่คำ ตัดหญ้าถอนโคน”

สีหน้าท่าทางของซ่งหวั่นถิงประกายด้วยความดิ้นรนเล็กน้อย ก็จับราวบันไดด้วยมือทั้งสองข้าง และพูดอย่างสับสนว่า: “ฉันเข้าใจความหมายของคุณ แต่ว่า…แต่ว่าพวกเขาก็เป็นคนของตระกูลซู ยิ่งไปกว่านั้นเป็นญาติสนิทของฉัน ฉัน…ฉันทำไม่ลงคอ…”

เย่เฉินพูดเบาๆว่า: “เรื่องนี้คุณไม่จำเป็นต้องทำ คุณเพียงแค่ตัดสินใจก็พอแล้ว”

ซ่งหวั่นถิงถอนหายใจพูดว่า: “ฉันรู้ความหมายของคุณ แต่การตัดสินใจนี้ก็ยากมาก ฉันไม่เพียงแต่จะต้องไตร่ตรองถึงความรู้สึกของตัวฉันเอง ยังต้องไตร่ตรองความรู้สึกของคุณปู่ รวมทั้งความรู้สึกของทุกคนในตระกูลซ่ง อย่างที่เรียกกันว่าในหมู่สัตว์เดรัจฉานย่อมเห็นใจซึ่งกันและกัน นับประสาอะไรกับทุกคนที่เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน…”

เย่เฉินย้อนถามว่า: “แต่ตอนที่พวกเขาลงมือฆ่าคุณ ก็ไม่ได้คิดว่าคุณเป็นคนในครอบครัวเดียวกันไม่ใช่เหรอ?”

ซ่งหวั่นถิงพยักหน้า: “พวกเขาทำเรื่องได้เด็ดขาดจริงๆ แต่ฉันไม่ใช่พวกเขา…”

จากนั้น ซ่งหวั่นถิงก็พูดว่า : “อาจารย์เย่ อันที่จริงแล้วคุณ…ที่จริงแล้วคุณไม่รู้อะไรเลย ตระกูลซูถึงในรุ่นของฉัน ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองแล้ว เมื่อก่อนหน้านี้คุณปู่ก็ทอดถอนหายใจเรื่องไม่น้อย หากลุงใหญ่และพี่ชายเสียชีวิต ก็คงจะกระทบครั้งใหญ่ต่อเขาอย่างแน่นอน…”