ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2038

นั่นก็คือ ภารกิจที่สำคัญที่สุดตลอดชีวิตนี้ของเธอ ก็คือพยายามรับใช้พ่อซูโสว่เต้าผู้ให้กำเนิดของเธอรวมทั้งตระกูลซูทั้งหมดจนถึงที่สุด

ความเชื่อนี้ เป็นแบบนี้นานมาแล้ว กลายเป็นความเชื่อที่ไม่เปลี่ยนแปลงในชีวิตของเธอ

ซูรั่วหลีถูกแม่ของเธอล้างสมองตั้งแต่ยังเด็ก และล้างมายี่สิบปีเต็มๆ

ดังนั้น ตราบใดที่เป็นประโยชน์ต่อตระกูลซู แม้ว่าจะให้เธอเป็นศัตรูกับโลกทั้งใบ เธอก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย

หากมีใครกล้าทำให้ตระกูลซูเสียเปรียบ ถ้าอย่างนั้นก็สะกิดต่อมโมโหของเธออย่างเฉียบขาด!

นี่ก็เป็นเหตุผลว่า ทำไมเธอถึงได้ฆ่าล้างตระกูลตระกูลมัตสีโมโตะทั้งหมด!

เธอกับเย่เฉินไม่เพียงแต่มีความแค้นใจเท่านั้น ก็มีความแค้นของตระกูลด้วย!

เป็นเพราะเย่เฉินหลอกเธอรวมทั้งยอดฝีมือคนอื่นอีกห้าสิบกว่าคน ถึงได้ทำให้ปราณต้นทุนแต่กำเนิดของตระกูลซูได้รับบาดเจ็บสาหัสและสูญเสียอย่างหนัก

ดังนั้น ตอนนี้เธอไม่เพียงจะต้องแก้แค้นเพื่อตัวเอง และก็ต้องเพื่อแก้แค้นตระกูลซู!

ในเวลานี้ ระยะห่างระหว่างเรือทั้งสองลำนั้นเหลือเพียงสองร้อยเมตรเท่านั้น

แม้จะไม่ต้องพึ่งพากล้องส่องทางไกล ซูรั่วหลีก็สามารถที่จะมองเห็นใบหน้าของเย่เฉินได้อย่างชัดเจน รวมทั้งรอยยิ้มแปลกประหลาดบนใบหน้านั้นของเขา

รอยยิ้มนี้ ทำให้ตอนนี้เธอรู้สึกว่าเคยเห็นมาก่อน!

ตอนนั้นท่าอากาศยานโอซาก้า ตอนที่ตัวเองกับยอดฝีมือคนอื่นของตระกูลซูถูกกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นจับขึ้นรถบัสแล้วพาตัวไป เย่เฉินยืนอยู่ในห้องนักบินของเครื่องบินส่วนตัว ตอนที่มองตัวเอง บนใบหน้าก็มีรอยยิ้มแบบนี้อยู่!

ในขณะนี้ ซูรั่วหลีถึงตระหนักได้ว่า เย่เฉินกำลังมองตัวเองอยู่ตลอดเวลาจริงๆ

ตั้งแต่เริ่มแรกก็ใช่แล้ว ตอนนี้ก็ใช่อยู่

ในใจของเธออดไม่ได้ที่จะแปลกใจ ไอ้หมอนี่ หรือว่ารับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังสังเกตการณ์เขาอยู่เหรอ?!

ในทะเลอันกว้างใหญ่นี้ ยิ่งไปกว่านั้นก็อยู่ในกลางดึก ห่างออกไปหลายพันเมตร หรือว่าเขาก็ค้นพบว่าตัวเองแล้วเหรอ?!

ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังอยู่ห่างออกไปยี่สิบเมตร

กัปตันยังตื่นตระหนกเล็กน้อย และพูดโดยไม่รู้ตัวว่า: “คุณหนูซู คลื่นลมข้างนอกใหญ่ขนาดนี้ ยังห่างไกลขนาดนี้ ทำไมเสียงที่เขาพูด พวกเราสามารถได้ยินอย่างชัดเจน?!”

เมื่อซูรั่วหลีได้ยินคำพูดนี้ ก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก! และแอบพูดในใจว่า: “นั่นนะสิ! เมื่อกี้นี้เขาพูดก็เหมือนราวกับว่าอยู่ข้างหู นี่มันทำได้ยังไงกันแน่?!”

ในเวลานี้ กัปตันเห็นว่าเธอไม่ตอบสนอง และอดไม่ได้ที่จะอ้าปากถามว่า: “คุณหนูซู ตอนนี้ทำยังไงกันดี?!”

ซูรั่วหลีไม่รู้จะทำยังไงในทันที

ระยะห่างระหว่างเรือทั้งสองลำ เหลือเพียงสิบเมตรกว่าเท่านั้นแล้ว

ในเวลานี้เย่เฉินยังคงพูดด้วยรอยยิ้มต่อไปว่า: “ฉันเตือนพวกแกคิดให้มากๆ เกิดเรือทั้งสองลำชนเข้าหากันทุกคนก็จะถูกทิ้งให้อยู่ในทะเลอันกว้างใหญ่ เป็นไปได้มั้ยว่าจะโทรศัพท์หากองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นมาช่วยเหรอ?”

พูดแล้ว เย่เฉินก็พูดเสริมว่า: “แต่ว่าฉันไม่กลัวนะ แต่พวกแกล่ะ? บนเรือมีนักโทษร้ายแรงคนหนึ่งที่กำลังหลบหนีอยู่ ถ้าหากถูกกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นจับตัวไว้ได้ คงจะถูกยิงตายในทันทีหรือเปล่านะ”