ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2039

คำพูดนี้ของเย่เฉิน ทำให้ซูรั่วหลีวิตกกังวลขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งตัว

เธอเป็นนักโทษร้ายแรงที่ร้ายกาจในสายตาของศาลประเทศญี่ปุ่นทั้งหมด เป็นผู้ร้ายที่ทำลายล้างทั้งตระกูลมัตสีโมโตะ ถ้าหากหลังจากที่ชนกับเรือ ทำให้กองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นมาจริงๆ ตัวเองคงจะไม่มีทางหนีออกไปได้อย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าหากให้คนของประเทศญี่ปุ่นพบว่าตัวเองได้หลบหนีออกจากคุกแล้ว คนประเทศญี่ปุ่นก็จะต้องช่วยกันดูแลตัวเองเข้มงวดอย่างแน่นอน ไม่มีวันให้โอกาสตัวเองหนีออกไปได้เป็นครั้งที่สอง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซูรั่วหลีกัดฟัน และสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “ลดความเร็ว! เข้าใกล้ก็พอแล้ว ไม่ต้องชน!”

กัปตันถอนหายใจด้วยความโล่งอก และเบรกฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้ดวงตาของซูรั่วหลีเต็มไปด้วยความแค้นใจกับเด็ดเดี่ยวหนักแน่น และตะโกนกับหลายคนข้างกายด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “ตามฉันมา!”

จากนั้น ตัวเองก็เป็นผู้นำในการวิ่งออกจากสะพานเดินเรือ และตรงไปที่ด้านข้างของเรือ!

ในเวลานี้ เรือทั้งสองลำเกือบจะแนบติดกันแล้ว ซูรั่วหลียืนอยู่หน้าราวบันไดด้านข้างของเรือ และอยู่ห่างจากดาดฟ้าของเย่เฉิน เพียงแค่สามถึงห้าเมตร

เผชิญหน้ากับเย่เฉินอีกครั้ง ดวงตาของซูรั่วหลีเต็มไปด้วยความแค้นที่มีต่อเขา กัดฟันแล้วพูดว่า: “ไอ้บ้า! ครั้งที่แล้วแกหนีไป ครั้งนี้แกไม่มีทางโชคดีขนาดนั้นแล้ว! วันนี้ถ้าไม่เอาชีวิตสุนัขอย่างแก ฉันก็ไม่ได้ชื่อว่าซูรั่วหลีแล้ว!”

เย่เฉินหัวเราะ และพูดอย่างมีความสุขว่า: “สาวน้อย เธอก็เจ้าอารมณ์แบบนี้มาตลอดเลยเหรอ? หรือว่าในกระบวนการเติบโตของวันถัดไป มีชีวิตเก็บกดมากเกินไป ดังนั้นอารมณ์ก็ยิ่งอยู่ยิ่งร้ายงั้นเหรอ?”

ซูรั่วหลีพูดตวาดด้วยความโกรธว่า: “อย่ามาตีฝีปากกับฉัน! ถ้าบอกแกกับฉันว่าชื่อแซ่อะไรมาดีๆ ฉันยังสามารถเก็บศพทั้งร่างของแกไว้ได้! ไม่อย่างนั้น จะสับแกให้เป็นหมื่นๆชิ้น!”

เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “สาวน้อย ฉันดูเธออายุก็ยังน้อยอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นก็สวยโดดเด่นด้วย ไม่ว่ายังไงก็ถือได้ว่าเป็นสาวสวยชั้นยอด ดังนั้นอะไรนิดอะไรหน่อยก็อย่าพูดสับให้เป็นหมื่นๆชิ้นแบบนี้ อ่อนโยนหน่อยไม่ดีกว่าเหรอ? เธอต้องจำไว้ ผู้หญิงที่อ่อนโยนมักจะเป็นที่ชื่นชอบของผู้ชาย นิสัยแม่เสือสาวอย่างเธอ เป็นไปได้มากที่จะโสดไปจนตาย!”

“แกว่าอะไรนะ?!”ซูรั่วหลีชี้ไปที่เย่เฉินกัดฟันพูดว่า: “ไอ้บ้า! รอหลังจากที่แกตาย ฉันจะเย็บปากของแกอย่างแน่นอน ให้แกเกิดมาเป็นใบ้ในชาติหน้า!”

แต่ทว่า ซูรั่วหลีกลับไม่รู้ว่า ตัวเองอยู่ตรงหน้าของเย่เฉินสะกิดนิดเดียวไม่ได้ด้วยซ้ำ!

เธอกระโดดขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือลำนั้นของเย่เฉิน เห็นเย่เฉินยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ที่ราวบันไดโดยตลอด ตอนแรกต้องการที่จะบีบคอของเย่เฉินในทันที!

กลับคาดไม่ถึงว่า เย่เฉินที่สงบอยู่ตลอด ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญก็ค่อยๆถอยหลังหนึ่งก้าว และหลบการโจมตีของซูรั่วหลีในทันที

เดิมทีเย่เฉินสามารถที่จะก้าวไปข้างหน้าในทันที และกำราบซูรั่วหลีด้วยทวงท่าเดียว แต่ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะทำแบบนี้

ในสายตาของเขา ซูรั่วหลีก็เหมือนกันสุนัขตัวน้อยๆที่เจอตามท้องถนน ทั้งๆที่ไม่มีความแข็งแกร่งอะไร กลับดันชอบเห่าใส่ผู้คน และบางครั้งก็อยากจะพุ่งไปกัดผู้คน

แม้ว่าอุปนิสัยแบบนี้ของสุนัขตัวน้อยๆจะน่ารำคาญมาก แต่ที่สำคัญคือมันหน้าตาดีเป็นอย่างมาก ด้วยวิธีแบบนี้ ก็จะทำให้ผู้คนมีความคิดหยอกล้อมัน