ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2040
นอกจากนี้ เย่เฉินเห็นว่าข้างหลังของซูรั่วหลียังตามด้วยลูกน้องหลายคน ในเวลานี้คนเหล่านี้ก็เริ่มข้ามราวบันไดแล้วปีนขึ้นไปบนเรือของตัวเองแล้ว หากตอนนี้ตัวเองจัดการกับซูรั่วหลี ถ้าอย่างนั้นคนคนอื่นเห็นก็คงจะหันหน้าหนีอย่างแน่นอน
ดังนั้น รอให้พวกเขาขึ้นเรือของตัวเองมาทั้งหมดไม่ดีกว่าเหรอ ค่อยทำให้พวกเขาหนีไม่รอด
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่เฉินยังคงถอยหลังหลายก้าว ทำให้ซูรั่วหลีไล่ตามติดอย่างไม่ล้มเลิก
ตอนที่ซูรั่วหลีไล่โจมตีเย่เฉิน คนอื่นก็ทยอยพุ่งขึ้นมา
เมื่อเย่เฉินเห็นเช่นนี้ บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ: “ในเมื่อขึ้นมากันหมดแล้ว งั้นฉันก็จะไม่ทำให้ทุกคนเสียเวลาแล้วนะ!”
หลังจากที่พูดจบ เขาเหมือนกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั่วทั้งร่างกายปะทุพลังอานุภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจออกมา!
ซูรั่วหลีเป็นยอดฝีมือกังฟูภายใน ฝึกฝนจนมีพลังในที่ดี ดังนั้นจึงสัมผัสได้ถึงพลังอานุภาพที่ปล่อยออกมาจากร่างกายของเย่เฉินในทันที คนทั้งคนก็ตกตะลึงจนตาค้างในทันที!
“ถ้าเมื่อกี้นี้ความรู้สึกของฉันไม่ได้ผิดพลาด พลังภายในของไอ้หมอนี่ น่าจะแข็งแกร่งกว่าฉันมาก!”
“แต่ว่า ท่าทางของเขามองดูยังไงก็ไม่เหมือนยอดฝีมือ! หรือว่าฉันรับรู้ผิดไปเหรอ?!”
ตอนที่ซูรั่วหลียังไม่เข้าใจ เย่เฉินหยุดถอยหลังแล้ว และหันหน้าพุ่งไปทางเธอในทันที
ในวินาทีนี้ เย่เฉินได้แสดงความสามารถทั้งหมดออกมา!
แม้แต่การวิ่ง ถึงขนาดมาพร้อมกับเสียงความเร็วโจมตีสูงมาก!
เปรียบเทียบกับท่าทางผู้ดีเอ้อระเหยลอยชายก่อนหน้านี้ เปลี่ยนไปเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง!
คนคนนั้นพยักหน้ารัวๆ และอ้าปากพูดว่า: “คุณวางใจได้ ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร ผมจะทำตามอย่างแน่นอน!”
เย่เฉินพูดอย่างไม่ใส่ใจ: “ฉันไม่ต้องการให้แกทำอะไรเพื่อฉัน แกไม่ได้รับอนุญาตจากฉันก็ขึ้นมาบนเรือของฉัน ฉันเพียงแค่ต้องการให้ไปไสหัวออกไป ก็เท่านั้นเอง”
เมื่อคนคนนั้นได้ยินคำพูดนี้ ก็พูดด้วยความยินดีอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในทันทีว่า: “ผมจะไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้แหละ!”
ตอนแรกเขาคิดว่าเย่เฉินจะให้เขาไสหัวกลับไปที่บนเรือที่ตัวเองมา ในใจก็ย่อมโล่งอกเป็นธรรมดา
แต่ทว่า เขาคาดไม่ถึงด้วยซ้ำว่า เย่เฉินก็แกว่งมือในทันที และก็ใช้แรงโยนเขาออกไป
ในขณะที่เขาบินขึ้นไปในอากาศบินทางทะเล เย่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “จะรอดชีวิตหรือไม่ ก็ดูความโชคดีของตัวแกเองแล้ว!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...