ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 204
บทที่ 204 มีฉันอยู่ก็เพียงพอแล้ว（2）
แต่ว่าเขาก็ไม่ได้ร้อนใจอะไร ในเมื่อได้ส่งการ์ดเชิญไปให้ตี้เหากรุ๊ปแล้ว เป็นไปไม่ได้ว่าหวังตงเสวี่ยน กล้าที่จะไม่มา
สาเหตุที่ยังมาไม่ถึง คาดว่ากำลังเตรียมของขวัญอยู่!
เซียวฉางเฉียนทำท่าทางอวดเก่ง พูดว่า: “เป็นยังไง ตอนนี้พวกแกยังคิดว่าตัวเองมีคอนเน็คชั่นอยู่อีกเหรอ?”
อีกเดียวก็จะ10โมงตรงแล้ว ถ้าหากว่าจะมีแขกมาแล้วละก็ คงมาตั้งนานแล้ว
และตอนนี้หน้าประตูว่างเปล่า เห็นได้ชัดว่าฝุ่นเกาะ ไม่มีใครโผล่มาอีกแล้ว
เซียวเวยเวยยังพูดด้วยความเหยียดหยามว่า: “พ่อ ไอ้สวะนี่ก็พูดแล้วว่า ไม่มีแขกแม้แต่คนเดียว ก็ไม่เป็นไร เขาคนเดียวก็พอแล้ว ไม่รู้จริงๆว่าฐานะของเขาจะสูงส่งถึงขั้นไหนกัน คงไม่ใช่คิดว่าตัวเองเป็นบุคคลที่มีอำนาจในจินหลิงมั้ง?”
และในเวลานี้เอง ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นจากเคาน์เตอร์ที่อยู่ไกลๆ
“เศรษฐีอันดับต้นๆเมืองไห่หลี่ไท่หลาย ประธานหลี่มาเยือน.....”
หลี่ไท่หลาย?
เย่เฉินรู้สึกงงงวยเล็กน้อย ตั้งแต่ครั้งที่แล้วตระกูลหวังพาวีจิ้งไห่เข้ามาในเกม หลังจากที่ตัวเองดึงสายฟ้าผ่าวีจิ้งไห่ตาย ก็ไม่ได้เจอกับหลี่ไท่หลายอีกเลย วันนี้เป็นวันที่ภรรยาเปิดกิจการ ตัวเองก็ไม่ได้เชิญเขามา เขามาได้ยังไง?
คนของตระกูลเซียวก็ตกตะลึงเช่นกัน!
หลี่ไท่หลายรีบกล่าวอย่างเคารพ: “คุณเย่ วันนี้ภรรยาของคุณเปิดกิจการ ผมจะไม่มางานได้ยังไง!”
เวลานี้ เซียวฉางเฉียนที่เดินไปถึงตรงหน้า สีหน้าตื่นเต้นพูดแทรกมาว่า: “ประธานหลี่คุณมาแล้วเหรอ พวกเราไปคุยกันด้านในเถอะ ด้วยฐานะของคุณแล้ว ยืนคุยอยู่ตรงนี้ ไม่เหมาะสม......”
หลี่ไท่หลายกำลังตีสนิทกับเย่เฉิน จู่ๆกลับถูกคนตัดบท ใบหน้าที่ยิ้มแย้มนั้น จู่ๆก็ขรึมขึ้นมา ท่าทางของผู้บริหารตำแหน่งสูงก็ได้เปล่งออกมา เหลือบมองไปที่เซียวฉางเฉียน พูดอย่างเย็นชาว่า: “นายมันตัวอะไรอ่ะ?ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังคุยกับคุณเย่อยู่?”
เซียวฉางเฉียนเก่อเขินเป็นอย่างมาก ตาค้างปากค้าง ถามโดยไม่รู้ตัวว่า: “ฉันคือเซียวฉางเฉียนแห่งตระกูลเซียว.....ขอถามหน่อยว่าใช่ประธานหม่าในเมืองไห่เป็นคนแนะนำผมให้รู้จักหรือเปล่า?”
หลี่ไท่หลายขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวอย่างเหยียดหยามว่า: “ฉันไม่รู้จักคุณ ยิ่งไม่รู้จักประธานหม่าอะไรนั้น วันนี้ที่ฉันมา เพื่อแสดงความยินดีกับการเปิดบริษัทของภรรยาคุณเย่โดยเฉพาะ!”
......
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...