ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2042

ดังนั้น เธอจึงเอ่ยตำหนิออกมาอย่างขุ่นเคืองว่า “ไอ้นี่! กล้าดูถูกตระกูลซูเหรอ ฉันเอานายตายแน่!”

เย่เฉินแสยะยิ้มออกมา “ทำไม? แค่นี้ก็ถือว่าดูหมิ่นตระกูลซูแล้วเหรอ? ฉันจะบอกอะไรเธอให้นะ ไม่ช้าก็เร็ว ฉันจะทำให้ซูเฉิงเฟิงและซูโสว่เต้า หมอบกราบแทบเท้าของฉัน และอ้อนวอนขอชีวิตจากฉัน!”

ซูรั่วหลีรู้สึกได้ถึงเสียงดังสนั่นภายในหัว

ซูเฉิงเฟิง คือปู่ของเธอ!

ส่วนซูโส่วเต้า คือพ่อแท้ๆของเธอ!

เธอได้รับการปลูกฝังจากแม่มาตั้งแต่เด็กๆว่าให้เคารพพ่อของเธอ

ดังนั้น เธอจึงแทบยากจะฆ่าเย่เฉินให้ตายซะตอนนี้ เพื่อเอาคืนที่เขาดูหมิ่นผู้เป็นพ่อ!

ในวินาทีนั้นเอง ซูรั่วหลีก็ควักมีดพกสีดำปลายแหลมออกมาจากเอว แล้วเอ่ยพูดเสียงเย็นว่า “ไอ้เวร วันนี้ฉันจะฆ่าแกให้ตายไม่ให้มีที่ฝังศพ!”

พูดจบ

ซูรั่วหลีก็ตะคอกเสียงดัง แล้วพุ่งไปทางเย่เฉินทันที！

ครั้งนี้ เธอไม่มีเวลามาวิเคราะห์แล้ว ว่าระหว่างเย่เฉินกับตัวเองใครแกร่งใครอ่อน ใครจะแพ้ใครจะชนะ เธอถูกความโกรธครอบงำ คิดเพียงแค่อยากฆ่าเย่เฉินให้ตายด้วยมือของตัวเอง เพื่อปกป้องเกียรติของบิดาและตระกูลซู

แต่ว่า คนอย่างเย่เฉินใช่คนที่เธอรับมือได้ง่ายๆเสียเมื่อไหร่！

เมื่อเห็นเธอกุมมีดพุ่งเข้ามา เย่เฉินก็ไม่ได้ขยับไปไหน ยืนนิ่งรอเธออยู่กับที่

ยิ่งซูรั่วหลีเข้ามาใกล้เย่เฉินมากเท่าไหร่ ความเร็วก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น!

เธอรวบรวมพละพลังใทั้งหมดมาไว้ที่แขนข้างขวา เพื่อทุ่นแรงมีดปลายแหลมที่ถืออยู่ในมือ ต่อให้เป็นรถยนต์ก็สามารถผ่าออกเป็นชิ้นๆได้ ยิ่งร่างกายของคนยิ่งไม่ต้องพูดถึง

อีกอย่างในใจเธอรู้ดี ยิ่งเธอรวบรวมพลังในมากเท่าไหร่ พลังงานศักย์ของคมมีดก็ยิ่งรุนแรงมากเท่านั้น！

และยิ่งเธอวิ่งเร็วมากเท่าไหร่ แรงเฉื่อยก็ยิ่งมากเท่านั้น！

เมื่อทั้งสองอย่างมาประกอบกัน แรงที่จู่โจมเข้ามา แม้แต่เทพเซียนผู้มีวิชาก็ไม่อาจต้านทานได้ง่ายๆ!

เธอในตอนนี้ รู้สึกหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก แอบพูดในใจว่า “เมื่อกี้ฉันใส่แรงไม่ยั้ง ต่อให้เป็นคุณตาที่ความสามารถแข็งแกร่งที่สุดในตระกูลเหอ ก็ไม่มีทางต้านทานได้อย่างง่ายดายแบบนี้！อย่างน้อยคุณตาก็ต้องออกแรงออกมาทั้งหมด ถึงจะสามารถสกัดแรงโจมตีของฉันได้!”

“แต่ว่า ฉันจู่โจมด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่หมอนี้กลับสามารถสกัดแรงของฉันได้อย่างกับฉันเป็นเด็กอนุบาลเสียอย่างนั้น!”

“ไอ้หมอนี้เพียงแค่ขยับมือ ก็สามารถสกัดกั้นแรงจู่โจมราวสายฟ้าฟาดให้หยุดชะงักได้ทันที！”

“นี่....นี่มันความสามารถระดับไหนกัน!”

ซูรั่วหลีรู้ ว่าการออกแรงโจมตีของตัวเอง ไม่ได้ด้อยไปกว่ากระสุนจากกระบอกปืนเลยสักนิด

การที่เย่เฉินยื่นมือออกมาสกัดแรงโจมตีของเธอเอาไว้ได้ นั่นก็เท่ากับว่าเขาสามารถยื่นมือสกัดลูกกระสุนที่ถูกยิงออกมาด้วยความเร็วได้เช่นกัน!

ดังนั้น ในใจของซูรั่วหลีจึงกรีดร้องออกมาว่า “นี่..นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทำได้แน่ๆ！ผู้ชายตรงหน้า มีพลังวิเศษอะไร?！”

ในใจของเธอเริ่มลนลานขึ้นมา หลุดปากพูดอย่างสงสัยว่า “นาย....นายเป็นใครกันแน่?！”

“ฉัน?” เย่เฉินยิ้มออกมานิ่งๆ “งั้นขอพูดแบบไม่ยกยอและเสแสร้งเลยแล้วกันนะ ฉันคือคนที่เธอแตระกูลซูไม่มีทางสู้ได้ยังไงล่ะ!”