เย่เฉินเพียงแค่คาดเดาออกมา เพื่อดูปฏิกิริยาของซูรั่วหลี
คิดไม่ถึงเลยวว่า ทันทีที่พูดออกไป ร่างกายของซูรั่วหลีจะสั่นเทาจนไม่อาจควบคุมได้
วินาทีนี้ เย่เฉินก็รู้ในทันทีว่าตัวเองเดาถูก
ซูรั่วหลีคนนี้ คือลูกนอกสมรสของซูโส่วเต้า!
มิน่าล่ะ!
ไม่แปลกใจเลยที่ตระกูลซูยอมเสียเลือดเสียเนื้อ เพื่อช่วยเธอให้พ้นจากเงื้อมมือสำนักงานอัยการญี่ปุ่น
ที่แท้ผู้หญิงคนนี้ ก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของซูโส่วเต้านี่เอง
เริ่มสนุกแล้วสิ
เวลานี้ซูรั่วหลีตระหนกจนมึนเบลอ
เธอคิดไม่ถึงเลยว่า ผู้ชายตรงหน้า จะสามารถเดาตัวตนที่แท้จริงของเธอได้ในระยะเวลาแค่สั้นๆ
ในตระกูลซูคนที่รับรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเธอมีแค่สองคน
หนึ่งคือซูโส่วเต้าพ่อแท้ๆของเธอ สองคือซูเฉิงเฟิง ปู่ของเธอเอง
ขนาดซูจือเฟยกับซูจือหยูยังไม่รู้เลย ว่าคนที่คอยเป็นบอดี้การ์ดคุ้มกันให้พวกเขา จริงๆแล้วเป็นน้องสาวของพวกเขา!
แล้วยิ่งเมียหลวงของซูโส่วเต้า ก็ยิ่งไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ตอนนี้ซูรั่วหลีกลัวว่าผู้ชายตรงหน้าจะปล่อยเรื่องนี้ออกไปเป็นอย่างมาก ถ้าเป็นอย่างนั้น ชื่อเสียงของพ่อต้องได้รับผลกระทบอย่างหนักแน่นอน
คิดมาถึงตรงนี้ เบื้องลึกในใจของเธอก็รู้สึกอยากตาย คิดในใจอย่างเศร้าโศกว่า “ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็คือลูกสาวของซูโส่วเต้า ไม่ว่าฉันจะปฏิเสธยังไง เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวของฉัน ก็คือสายเลือดของเขา....”
เมื่อเย่เฉินเห็นว่าเธออยากตายมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกน่าสนใจ จึงจงใจพูดกวนประสาทขึ้นมาว่า “ผู้หญิงสวยๆอย่างเธอ ถ้าตายไป ก็คงน่าเสียดายแย่! ฉันจะใจไม้ไส้ระกำ ทำเรื่องร้ายแรงแบบนั้นได้ยังไง?”
ซูรั่วหลีมองมาที่เย่เฉิน สะอื้นออกมาอย่างหวั่นกลัว “นายคิดจะทำอะไรกันแน่....”
เยเฉินพูดยิ้มๆว่า “ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมาก แค่อยากพาเธอกลับประเทศ แล้วเปิดเผยตัวตนของเธอ ให้พ่อของเธอมอบสถานะที่สง่าผ่าเผยให้กับเธอ แบบนี้ดีไหมล่ะ?”
“ฉันไม่ต้องการ...” น้ำตาของซูรั่วหลีไหลออกมาเป็นเส้นตรง มืออีกข้างพยายามแกะมือของเย่เฉินออกอย่างสุดชีวิต เอ่ยพูดด้วยแววตาตัดพ้อว่า “ฉันเป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ฉันไม่อยากเป็นคุณหนูตระกูลซู ไม่อยากสร้างปัญหาให้เขา ฉันขอร้องล่ะ ฆ่าฉันเถอะนะ ฆ่าฉันให้ตายแล้วโยนลงทะเล ให้เรื่องทุกอย่างมันจบ....”
เย่เฉินเอ่ยถาม “ทำไม? พ่อของเธอให้กำเนิดเธอ ให้เขายอมรับตัวตนของเธอก็เป็นสิ่งที่เขาควรจะทำ ทำไมในสายตาของเธอ ถึงมองว่ามันจะกลายเป็นปัญหาสำหรับเขาล่ะ?”
แม้ว่าน้ำตาของซูรั่วหลีจะกำลังไหล แต่เธอก็ยังเอ่ยพูดออกมาอย่างดื้อดึงว่า “ฉันไม่อยากสร้างปัญหาให้เขา แล้วก็ไม่อยากสร้างปัญหาให้แม่ด้วย....”
เย่เฉินเดาะลิ้น “จิ๊ๆ เธอนี่มันแปลกคนจริงๆ เพื่อตระกูลซูแล้ว สามารถฆ่าคนได้หลายสิบคนโดยไม่กะพริบตา แต่ว่าตอนนี้กลับบอกว่าไม่อยากสร้างปัญหาให้ตระกูลซู ทำไมเธอต้องอุทิศชีวิตเพื่อตระกูลซูขนาดนั้น?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...