ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2046

ซูรั่วหลีถูกเย่เฉินถามจนพูดอะไรไม่ออก

เหตุผลที่ยอมอุทิศชีวิตขนาดนี้ นั่นก็เพราะว่าเธอได้รับการสั่งสอนแบบล้างสมองมาตั้งแต่เด็กๆ

เธอคิดอย่างหนักแน่นเสมอมาว่า ตัวเองควรที่จะทุ่มเททุกอย่างแม้แต่ชีวิตให้ตระกูลซูและพ่อ

แต่ว่า แน่นอนว่าคำพูดเหล่านี้เธอไม่สามารถพูดมันออกไปให้เย่เฉินรู้ได้

ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงร้องไห้อ้อนวอนออกมาว่า “แม้ว่าฉันจะมีชีวิตมาได้ไม่นาน แต่ฉันก็แทบจะไม่เคยเอ่ยขอร้องใคร วันนี้ฉันขอร้องนายเถอะนะ ได้โปรดปล่อยฉันไป อย่าทรมานฉันอีกเลยได้ไหม....ขอร้องล่ะ....”

เย่เฉินส่ายหัวแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “โทษที แต่เธอยังตายตอนนี้ไม่ได้！”

...

ขณะเดียวกัน ในห้องคนขับของเรืออีกลำ

กัปตันและเหล่าลูกเรือต่างมองมาอย่างเบิกตาอ้าปากค้าง

พวกเขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ซูรั่วหลีออกหมัดกับผู้ชายคนนั้นได้ไม่ทันไร กลับถูกจับล็อกอยู่กับที่ราวกับโดนมนต์สะกด!

อีกอย่าง ท่าทางเดี๋ยวพยักหน้า เดี๋ยวส่ายหน้า เดี๋ยวก็ร้องไห้อย่างเจ็บปวดของเธอ ในสายตาของคนบนเรือ มันยิ่งกว่าโดนสะกดจิตเสียอีก

กัปตันเรือรีบหยิบวิทยุดาวเทียมออกมา พร้อมกดโทรหาเบอร์โทรในประเทศ

เขานำเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ที่นี่เล่าให้ปลายสายฟังอย่างละเอียด จากนั้นก็รับฟังคำสั่งจากปลายสาย

เขารีบพยักหน้าเร็วๆแล้วพูดว่า “ได้ครับ รับทราบ！ผมจะดำเนินการตามที่สั่ง!”

พูดจบ เขาก็วางสาย แล้วเอ่ยพูดเสียงเย็นว่า “รีบแจ้งคุณสวีว่าคุณท่านมีคำสั่งใหม่！”

ลูกเรือที่อยู่ข้างๆรีบหันหลังวิ่งไปยังชั้นใต้สุดของเรือ

หน้าไม้ไม่เพียงแค่มีอานุภาพและความแม่นยำที่มากพอ แต่ยังมีข้อดีคือเสียงเบา เหมาะกับใช้ล่าสัตว์ในยามกลางคืนเป็นอย่างมาก

ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ หลายๆประเทศในโลกล้วนแล้วแต่มีปืนเป็นของต้องห้าม และมีข้อจำกัดทางกฎหมายที่เข้มงวด

คนปกติทั่วไปได้จับปืนจึงเป็นเรื่องที่ยากแสนยาก ยิ่งเป็นปืนไรเฟิลยิ่งไม่ต้องพูดถึง

แต่หน้าไม้ไม่ได้มีข้อจำกัดเยอะขนาดนี้ อย่างเช่นหน้าไม้ที่คนผู้นี้กำลังถืออยู่ในมือ เป็นหน้าไม้ที่เอาไว้ใช้แข่งกีฬา มีอานุภาพล้นเหลือ แม้แต่เกราะกันกระสุนก็ยังสามารถยิงทะลุได้ ถือเป็นอาวุธล่าสัตว์ยามกลางคืนที่วิเศษเป็นอย่างมาก

ชายหนุ่มถือหน้าไม้เดินขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าของเรือ

กัปตันเรือรีบเอ่ยพูดกับเขาว่า “คุณสวี เร็วเข้า คุณท่านสั่งมาว่า ให้รีบจัดการผู้ชายที่อยู่บนเรือคนนั้นซะ!”

ชายหนุ่มมองไปที่เย่เฉินและซูรั่วหลีที่อยู่บนเรือตรงข้าม มุมปากก็ตวัดขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น เอ่ยพูดเสียงนิ่งว่า “ใกล้แค่นี้แถมยังอยู่นิ่งๆอีก นี่มันเป้านิ่งดีๆเลยนี่นา”

พูดจบ เขาก็รีบเปิดหน้าต่างออกไปบานหนึ่ง ปรับกล้องส่องทางไกลให้เล็งไปที่ขมับด้านซ้ายของเย่เฉิน