เมื่อเห็นเย่เฉินทำแผลให้ตัวเองด้วยความระมัดระวัง ในใจของซูรั่วหลีก็เริ่มรู้สึกดีกับผู้ชายแปลกหน้าที่เคยทำให้เธอโกรธขึ้นมาบ้าง
เธอมองมาที่เย่เฉิน แล้วเอ่ยถามอย่างสงสัยว่า “นี่...ฉันยังไม่รู้เลยว่านายชื่อว่าอะไร!”
เย่เฉินยิ้มออกมาเล็กน้อย “ฉันชื่ออะไรแล้วมันสำคัญกับเธอด้วยเหรอ?”
ซูรั่วหลีทำทีเป็นฮึดฮัดแล้วพูดขึ้นมาว่า “เรื่องครั้งก่อน ฉันยังไม่คิดบัญชีกับนายเลยนะ!เพราะฉะนั้นแน่นอนว่ามันสำคัญมาก!”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วพูดว่า “อ่า....ที่ฉันทำอย่างนั้น ก็เพราะว่าที่พวกเธอฆ่ายกครัวตระกูลมัตสีโมโตะ มันมากเกินไป เธอเองก็เป็นคนจีน น่าจะรู้นะว่าบรรพบุรุษของประเทศเรากล่าวเอาไว้ว่ายังไง กรรมใดใครก่อผู้นั้นก็รับผิดชอบเองอย่าดึงคนอื่นเดือดร้อนไปด้วยไม่เคยได้ยินเหรอ?”
ซูรั่วหลีเอ่ยพูดด้วยท่าทางรู้สึกผิด “ถึงฉันจะเป็นคนทำ แต่นั่นก็เพราะว่าทำตามคำสั่ง ในตอนนั้นผู้นำตระกูลออกคำสั่งอย่างชัดเจนว่า ต้องทำให้ตระกูลมัตสีโมโตะชดใช้อย่างสาสม ดังนั้นฉันก็เลยยกพวกไปทำลายตระกูลมัตสีโมโตะตามความต้องการของเขา!”
เย่เฉินเอ่ยถามเธอว่า “ผู้นำตระกูลที่เธอพูดถึง คือซูโส่วเต้าหรือซูเฉิงเฟิง?”
ซูรั่วหลีตอบเสียงเบาว่า “ซูโส่วเต้า....”
เย่เฉินแสยะยิ้ม เอ่ยพูดอย่างดูแคลนว่า “ไอ้สารเลวซูโส่วเต้าโชคดีชะมัด ก่อนหน้านี้ฉันช่วยชีวิตลูกชายและลูกสาวของมันอย่างซูจือเฟยกับซูจือหยูเอาไว้ได้เพราะความบังเอิญ คิดไม่ถึงเลยว่า วันนี้จะได้มาช่วยลูกสาวนอกสมรสของมันอีก ฉันนี่ก็บ้าจี้ตามไปด้วย!”
ซูรั่วหลีเอ่ยพูดอย่างตกใจ “นายว่าไงนะ? นายเป็นคนช่วยซูจือเฟยกับซูจือหยูเหรอ?!”
เย่เฉินพยักหน้า เอ่ยพูดอย่างไม่พอใจว่า “ใช่ ฉันเป็นคนช่วยสองพี่น้องนั้นเอาไว้ ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นลูกของซูโส่วเต้า ถ้าฉันรู้ ฉันคงไม่ช่วยพวกเขาสองคนหรอก!”
ซูรั่วหลีเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ว่า “นายแค้นอะไรเขาหรือเปล่า?”
เมื่อซูรั่วหลีได้ยินแบบนี้ ก็ช็อกเป็นอย่างมาก เลียบเคียงถามออกมาว่า “บอกได้ไหม ว่านายแค้นอะไรเขา?”
เย่เฉินเอ่ยพูดนิ่งๆ “เรื่องนี้เธอไม่ต้องถามละเอียดขนาดนี้ก็ได้มั้ง”
ซูรั่วหลีพยักหน้าอย่างผิดหวัง จากนั้นก็ถามขึ้นมาอีกว่า “งั้น...งั้นบอกได้ไหมว่านายชื่อว่าอะไร?”
เย่เฉินเอ่ยพูดนิ่งๆว่า “ฉันชื่อเย่เฉิน”
ซูรั่วหลีพึมพำออกมาคนเดียวว่า “เย่เฉิน? อย่าบอกนะว่า....ว่า....”
ซูรั่วหลีพูดถึงตรงนี้ สายตาก็หันมาจ้องที่เย่เฉิน แล้วพูดอย่างตกใจว่า “อย่าบอกนะว่านายคือคนตระกูลเย่?!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...