เมื่อวินาทีที่ซ่งหวั่นถิงปรากฏตัวนั้น นอกเหนือจากเย่เฉิน ทุกคนต่างก็ตกใจมาก
ใครก็ไม่สามารถจินตนาการได้ว่า ซ่งหวั่นถิงที่สูญหายไร้ร่องรอยและเป็นตายก็ไม่รู้มาโดยตลอด จะปรากฏตัวอยู่ในงานแถลงข่าวอย่างกะทันหัน
ต้องรู้ว่า วินาทีที่แล้ว ซ่งซื่อกรุ๊ปยังเพราะไม่สามารถยืนยันได้ว่าซ่งหวั่นถิงยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ดังนั้นจึงได้จัดประชุมคณะกรรมการพิเศษและประกาศแต่งตั้งซ่งเทียนหมิงเป็นประธานคนใหม่
แต่ทว่า วินาทีต่อมา ซ่งหวั่นถิงก็กลับมาอย่างกะทันหัน!
แทบจะทุกคนที่ไม่สามารถยอมรับการเปลี่ยนผันของพล็อตเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ได้ ภาพยนตร์ก็คงไม่กล้าถ่ายทำแบบนี้อย่างแน่นอน
หนึ่งในนั้นที่ไม่สามารถยอมรับความจริงตรงหน้านี้ได้ ก็ย่อมเป็นซ่งเทียนหมิงที่เพิ่งดำรงตำแหน่งประธานซ่งซื่อกรุ๊ป
ซ่งเทียนหมิงในเวลานี้ มองไปทางซ่งหวั่นถิง โกรธมากขึ้นจนแทบจะควบคุมไม่ไหวแล้ว!
ดวงตาของเบิกกว้างมากและลูกตาแดงก่ำ ในเวลาเดียวยังคงเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย
ลูกตาคู่นั้น แทบจะจ้องจนกระเด็นออกมาจากเบ้าตา
เขาฝันก็ไม่อยากเชื่อเลยว่า ซ่งหวั่นถิงจะสามารถมีชีวิตรอดมาจากประเทศญี่ปุ่นกลับมาถึงประเทศจีนได้!
เขาอดไม่ได้ที่จะแอบพูดในใจว่า: “ในเมื่อเธอยังมีชีวิตอยู่ ทำไมฝ่ายตำรวจประเทศญี่ปุ่นไม่รู้?”
“ฝ่ายตำรวจประเทศญี่ปุ่นในตอนนี้ แม้ว่าจะเริ่มลดกำลังคนในการค้นหาซ่งหวั่นถิง แต่ว่าพวกเขายังไม่ได้ล้มเลิกที่จะค้นหาที่อยู่ของเธออย่างสมบูรณ์ แต่เธอข้ามผ่านฝ่ายตำรวจประเทศญี่ปุ่น กลับมาในประเทศอย่างเงียบๆ เธอตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?”
“ที่สำคัญกว่านั้นคือ ในเมื่อเธอมีชีวิตอยู่ งั้นทำไมเธอถึงไม่ติดต่อกับฉันและก็ไม่ติดต่อกับไอ้แก่มาโดนตลอดล่ะ?”
“เธอกับไอ้แก่มีความรักปู่หลานที่ลึกซึ้งกันมาก ต่อให้เธอไม่เชื่อตัวเอง แต่เธอก็ไม่ควรที่จะสงสัยแม้แต่ไอ้แก่นะ?”
“หรือว่า…”
“หรือว่าเธอรู้ตัวเหรอ?!”
“ยิ่งไปกว่านั้น มีเพียงเขาเท่านั้นที่มีความสามารถนั้น สามารถที่จะพาซ่งหวั่นถิงกลับมาจากประเทศญี่ปุ่นอย่างเป็นความลับสุดๆไม่มีใครรู้…”
“มิน่าล่ะเขาจะต้องมาร่วมงานแถลงข่าวของซ่งซื่อกรุ๊ปให้ได้! ที่แท้เขาแอบจัดการทุกอย่างนี้ไว้แล้ว!”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ในใจของซ่งหรงวี่ก็ตกใจจนวิญญาณขวัญแทบออกจากร่าง
เขากลัวว่าเย่เฉินจะรู้เรื่องแผนการที่ตัวเองและพ่อได้ทำแล้ว แบบนั้น เย่เฉินไม่มีทางปล่อยพวกเขาสองคนพ่อลูกไปอย่างแน่นอน
ในเวลานี้ ความสนใจของสื่อมวลชนทั้งหมดก็มุ่งเน้นไปที่บนตัวของซ่งหวั่นถิง
ตั้งแต่ต้นจนจบ ก็ไม่มีนักข่าวสังเกตเห็นเย่เฉินที่นั่งอยู่ในแถวแรกและหันหลังให้กับพวกเขา
ในขณะนี้ เสียงชัตเตอร์ของกล้องในที่งานก็ดังขึ้นราวกับประทัดอย่างไม่หยุดหย่อน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...