ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2082

ซ่งหวั่นถิงภายใต้สายตาของทุกคน ก้าวเดินไปที่โพเดียม

นักข่าวนับไม่ถ้วนยื่นไมโครโฟนออกไป มีนักข่าวบางคนก็ไล่ถามด้วยน้ำเสียงเร่งรีบแล้วก็บ้าคลั่งว่า: “คุณซ่ง คุณซ่ง ฉันเป็นนักข่าวของหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจเจียงหนาน ฉันอยากจะขอถามว่า คุณรอดพ้นออกมาจากอุบัติเหตุตกหน้าผ่าในประเทศญี่ปุ่นนั้นได้อย่างไร?”

ซ่งหวั่นถิงหยุดฝีเท้า ยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า: “ตอนที่เกิดอุบัติเหตุ บังเอิญว่าฉันไม่ได้อยู่ในรถ”

อีกคนก็ไล่ถามว่า: “งั้นคุณซ่ง ขอถามคุณหน่อยในเมื่อคุณไม่ได้อยู่ในรถ หลายวันมานี้ ฝ่ายตำรวจประเทศญี่ปุ่นตามหาที่อยู่ของคูณทุกที่ ทำไมคุณไม่เปิดเผยออกมาสักที?”

ซ่งหวั่นถิงตอบกลับว่า: “ฉันไม่ได้เปิดเผยออกมา เป็นเพราะสงสัยว่าอุบัติเหตุที่ฉันประสบนั้นมีคนตั้งใจสร้างขึ้นมา เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ดังนั้นก็เลยไม่เปิดเผยต่อสาธารณชน”

ทันทีที่พูดนี้ออกมา ทุกคนในงานทยอยหวาดกลัว!

อุบัติเหตุที่ซ่งหวั่นถิงประสบ มีคนตั้งใจสร้างขึ้นมาเหรอ?! ถ้าหากนี่เป็นความจริง ถ้าอย่างนั้นมีคนจะฆ่าเธอไม่ใช่เหรอ?!

แบบนั้น ลักษณะของเรื่องนี้ ก็มาจากอุบัติเหตุจราจร ได้เพิ่มขึ้นเป็นการฆาตกรรมด้วยวิธีการโหดเหี้ยมอย่างสุดขีดและผลตามมาที่ร้ายแรงที่สุด!

ซ่งเทียนหมิงและซ่งหรงวี่ก็ยิ่งกลัวจนทั่วร่างกายอ่อนแรง

ถ้าหากซ่งหวั่นถิงมีหลักฐานการก่ออาชญากรรมของพวกเขาจริงๆ ถ้าอย่างนั้นตลอดชีวิตนี้ของพวกเขาก็จบเห่แล้ว!

แม้ว่าคดีนี้จะเกิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่น แต่ว่าบุคคลที่เสียชีวิตในคดีนี้เป็นคนจีน ยิ่งไปกว่านั้นตัวการที่อยู่เบื้องหลังก็เป็นคนจีน ดังนั้นจะได้รับการลงโทษตามกฎหมายประเทศจีนอย่างแน่นอน

ในประเทศจีน จ้างวานฆ่าคนเป็นหนึ่งในอาชญากรรมที่ร้ายแรงที่สุด

ต่อให้พวกเขาจะอำพรางทำเป็นอุบัติเหตุจราจรไม่ได้ใช้อาวุธอะไรก็ตามและก็ไม่ได้ฆ่าคนอื่นในรถตรงๆ แต่ลักษณะนี้ก็ยังเลวร้ายมาก

ดังนั้น ต่อให้สองคนพ่อลูกจะหลีกเลี่ยงโทษประหารชีวิตได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องรับโทษจำคุกตลอดชีวิต

ยิ่งเป็นคนร่ำรวย ยิ่งหวาดกลัวจะติดคุก

ตอนที่คนจนยากจนจนหมดปัญญา ถึงขนาดก่ออาชญากรรมเอง ขอแค่มีที่พักอาศัยและมีข้าวกินคำหนึ่งอยู่ในคุก

ทันทีที่พูดแบบนี้ออกมา ซ่งเทียนหมิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกในทันที!

เขาแอบพูดในใจเหมือนได้เกิดใหม่ว่า: “แมร่งเอ๊ย ฉันกลัวแทบจะตายอยู่แล้วจริงๆ…ดูเหมือนว่าซ่งหวั่นถิงยังไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้ฉันเป็นตัวการที่อยู่เบื้องหลัง…พระเจ้าคุ้มครองจริงๆอมิตาพุทธสาธุๆ…”

ซ่งหรงวี่ที่อยู่ข้างๆก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกในทันที เส้นประสาทที่ตึงเครียดเกือบจะแตกสลายในขณะที่ซ่งหวั่นถิงเดินเข้ามาใกล้เมื่อกี้นี้ โชคดีหลายหมื่นเท่า ซ่งหวั่นถิงดูไม่เหมือนกับจะมุ่งเป้าไปที่พวกเขาสองคนพ่อลูก

หลังจากที่ซ่งเทียนหมิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก็พูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดีใจว่า: “โธ่เอ๊ยหวั่นถิง เธอกลับมาสักทีนะ หลายวันที่เธอไม่อยู่ ตัวของลุงเองก็กังวลจนเป็นแทบไม่สบาย คุณปู่ของเธอก็เป็นเพราะว่าเป็นห่วงเธอก็เกิดอาการโรคสมองเสื่อมอย่างกะทันหัน…”

พูดถึงตรงนี้ ซ่งเทียนหมิงถอนหายใจยาว: “เฮ้อ…ไม่เป็นไรนะไม่เป็นไร เธอกลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้วนะ…”

ทันทีที่พูดจบ นัยน์ตาก็แดง และน้ำตาทั้งสองก็ไหลออกมาอย่างคาดไม่ถึง

เย่เฉินที่อยู่ข้างล่างเวที มองดูการเล่นละครของยอดนักแสดงอย่างซ่งหวั่นถิง และแอบพูดในใจว่า: “ซ่งเทียนหมิง แกคิดว่าตัวเองรอดพ้นจากหายนะแล้วงั้นเหรอ? อันที่จริงฝันร้ายของแกกำลังเริ่มต้น!”