ทุกคนรีบพูดว่า: “เข้าใจแล้วครับ!”
จากนั้น ก็นำตัวของทั้งสามคนดินออกไปข้างนอก
ซ่งเทียนหมิงกับซ่งหรงวี่ร้องไห้ขอความเมตตาอยู่ตลอด ซ่งเทียนหมิงหันหน้ามองคุณท่านซ่ง และร้องไห้เรียกว่า: “พ่อ…ขอร้องพ่อเห็นแก่ที่พวกเราเป็นพ่อลูกกัน ช่วยผมขอความเมตตากับอาจารย์เย่ด้วยให้อาจารย์เย่ยกโทษให้พวกเราครั้งหนึ่งเถอะ! ไม่อย่างนั้นผมอาจจะตายอยู่ในเซียร์ราลีโอนนะพ่อ!”
ในใจของคุณท่านซ่งแอบรู้สึกเจ็บปวด
เย่เฉินบอกแล้วว่า จะให้พวกเขาอยู่ในเซียร์ราลีโอนเป็นเวลายี่สิบปี ปีนี้ซ่งเทียนหมิงห้าสิบกว่าแล้ว เมื่อไปที่พื้นที่ด้อยพัฒนาและยากจนเป็นอย่างมากที่เซียร์ราลีโอน ร่างกายคงไม่สามารถแบกได้นานยี่สิบปี
เป็นไปได้มากว่ายังไม่หมดเขตยี่สิบปี เขาก็เสียชีวิตอยู่ที่เซียร์ราลีโอนแล้ว
ดังนั้นภาพในตอนนี้ อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่สองพ่อลูกจะมองตากันในชีวิตนี้
ในเวลานี้ขาทั้งสองของซ่งหรงวี่ก็อ่อนแรง ถูกคนลากออกไปเพิ่มขึ้น ในปากวิงวอนอย่างขมขื่น: “คุณปู่…ปีนี้ผมเพิ่งอายุยี่สิบปีกว่า ผมไม่อยากให้ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตถูกขังอยู่ในเซียร์ราลีโอน ขอร้องปู่ช่วยผมด้วยเถอะ…คุณปู่!”
สีหน้าท่าทางของคุณท่านซ่งทั้งดิ้นรนทั้งสับสน เย่เฉินตะโกนอย่างเข้มงวดในเวลานี้: “ปิดปากพวกเขาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
ชายชุดดำหลายคนใช้ของปิดปากของพวกเขาในทันทีและทำให้พวกเขาพูดอะไรไม่ออกมา และในงานก็นั้นก็เงียบลงมากในทันที
ต่อจากนั้น ทั้งสามคนก็ถูกลากออกไป
เมื่อคุณท่านซ่งเห็นแบบนี้ รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะหมุนเวียนอะไรก็ตามกลับมาแล้ว ก็ถอนหายใจลึกๆ ราวกับว่าแก่ไปสิบกว่าปีในทันที
จากนั้น เธอนิ่งไปเล็กน้อย แล้วพูดว่า: “ครั้งนี้ อาจารย์เย่ช่วยหนูเจรจาการร่วมลงทุนของบริษัทนิปปอนสตีได้สำเร็จ วาตานาเบะ ชินอิจิประธานของบริษัทนิปปอนสตี ได้เซ็นสัญญาการร่วมลงทุนกับหนูที่ประเทศญี่ปุ่นแล้ว เนื้อหาของข้อตกลง ทั้งสองฝ่ายร่วมทุนสร้างโรงงาน และดำเนินการลงทุนในอัตราส่วนห้าสิบกับห้าสิบ แต่บริษัทนิปปอนสตียินดีที่จะมอบหุ้นหกสิบเปอร์เซ็นต์ให้กับซ่งซื่อกรุ๊ปของพวกเรา ”
“อะไรนะ?!”ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนในที่เกิดเหตุก็ตกตะลึงอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูกและแต่ละคนก็พูดไม่ออกสักคน
บริษัทนิปปอนสตีที่แข็งแกร่งมากในการร่วมลงทุนต่อต่างประเทศมาโดยตลอด พวกเขาถึงขนาดให้ตายยังไงก็ไม่ยอมสละสัดส่วนการถือหุ้นห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ แม้ว่าซ่งซื่อกรุ๊ปจะมอบกำไรหกสิบเปอร์เซ็นต์ให้บริษัทนิปปอนสตี บริษัทนิปปอนสตียังคงไม่ยอมหลีกทางการถือหุ้นให้
ดังนั้น ในสายตาของทุกคนในที่เกิดเหตุ บริษัทนิปปอนสตีจึงเป็นกระดูกที่แทะยากมากที่สุด
แต่ทว่า ซ่งหวั่นถิงกลับพูดว่า ตอนนี้บริษัทนิปปอนสตีไม่เพียงหลีกทางการถือหุ้นออกมาให้ ยังยินยอมหลีกทางหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์เปล่าๆ ให้กับซ่งซื่อกรุ๊ป นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ชัดๆ!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...