ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2095

เมื่อเย่เฉินได้ยินสิ่งนี้ คนทั้งคนก็ตกตะลึงเล็กน้อย และเอ่ยปากถามว่า: “เก้าวันแล้วทำไมยังไม่ปล่อยเธอไปอีก? บอกว่าเจ็ดวันไม่ใช่เหรอ?”

หงห้าก็พูดด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อยว่า: “อาจารย์เย่ ผมคิดว่า เรื่องนี้ต้องรอคุณออกคำสั่งทางผมถึงจะปล่อยคนได้ ผมไม่สะดวกที่ตัดสินใจเอง…”

เฉินจื๋อข่ายที่อยู่ข้างๆก็อุทานว่า: “หงห้า นายทำไมยังไม่ปล่อยคนอีก? คุณหนูใหญ่คนนี้เจ้าอารมณ์มาก นายถึงเวลาไม่ปล่อยเธอไป ระวังเธอย้อนกลับมาแก้แค้นนายนะ!”

หงห้าหัวเราะแฮะๆ เกาหัวแล้วพูดว่า: “เอ่อ…ผมแค่คิดว่า หลายวันก่อนอาจารย์เย่ช่วยคุณซ่งอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นโดยตลอด ต่อมาก็นั่งเรือกลับมาตลอดทาง คงจะยุ่งมากแน่ๆ ดังนั้นผมก็เลยไม่ได้โทรขอคำสั่งเรื่องนี้กับอาจารย์เย่ รอคุณกลับมาค่อยบอกกับคุณ”

เย่เฉินพยักหน้า และพูดว่า: “เอาล่ะ งั้นก็ปล่อยเธอเถอะ”

หงห้ารีบพูดว่า: “ได้ครับอาจารย์เย่ ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”

ในเวลานี้เฉินจื๋อข่ายก็พูดกับเย่เฉินว่า: “คุณชาย ผมว่าคุณไปสักหน่อยจะดีกว่า บอกกับคุณหนูใหญ่ให้ชัดเจนว่า ที่ปล่อยเธอช้าไปสองเป็นเจตนารมณ์ของคุณ ไม่อย่างนั้น เกิดเธอกลับไปที่เย่นจิงแล้ว จะต้องมาแก้แค้นหงห้าแน่ๆ”

หงห้าพูดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยว่า: “แก้แค้นผมงั้นเหรอ? ให้เธอรีบมาเดี๋ยวนี้เลย! ผมหงห้าก็เป็นคนที่ตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่กลัวเธอหรอก!”

เฉินจื๋อข่ายโบกมือ และพูดอย่างเคร่งขรึม: “นายไม่เข้าใจสไตล์การทำเรื่องของคุณหนูใหญ่ เธอเป็นคนอาฆาตแค้นมาก ยิ่งไปกว่านั้นวิธีการก็มากมายหลายอย่าง ถ้าหากเป็นคุณชายทำให้เธอขุ่นเคืองใจ เธอคงจะไม่สามารถทำอะไรคุณชายได้อย่างแน่นอน แต่ถ้าหากนายทำให้เธอขุ่นเคืองใจ งั้นเธอไม่เพียงแค่หาเรื่องนายเท่านั้น เป็นไปได้สูงมากที่จะไม่ปล่อยแม้แต่คนในครอบครัวกับเพื่อนของนายด้วย”

เมื่อหงห้าได้ยินคำพูดนี้ คนทั้งคนก็ค่อนข้างรู้สึกประหม่า

แต่เขาก็ไม่อยากให้เย่เฉินดูถูกตัวเอง และจำใจต้องพูดว่า: “ไม่เป็นไร ผมหงห้าก็ไม่กลัว!”

เฉินจื๋อข่ายอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

เขารู้จักนิสัยของเย่ฉางหมิ่นมากเกินไป

ดังนั้น เขารีบโค้งคำนับอย่างรวดเร็วและพูดด้วยความเคารพว่า: “ขอโทษด้วยอาจารย์เย่ หงห้าสร้างความลำบากให้กับคุณแล้ว”

เย่เฉินโบกมือ: “โธ่เอ๊ย อย่าพูดแบบนี้! พูดกันตรงๆนายก็ช่วยฉันทำงานทั้งนั้น พูดออกมาได้ยังไงว่าสร้างความลำบากให้กับฉัน”

จากนั้น เย่เฉินก็พูดกับเฉินจื๋อข่ายว่า: “เหล่าเฉิน เตรียมรถ พวกเราไปด้วยกัน!”

“ได้ครับคุณชาย!”

ในเวลานี้เย่ฉางหมิ่นกำลังตะโกนด่าทอด้วยวาจาที่หยาบคายลบหลู่อยู่ในห้องเช่า

“เย่เฉิน! แกไอ้สารเลวไม่รักษาคำพูด! เวลาเจ็ดวันผ่านไปตั้งนานแล้ว ทำไมไม่ปล่อยฉันออกไป!”