เมื่อซูโสว่เต้าเห็นพ่อค่อนข้างโกรธเป็นอย่างมาก รีบลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และโค้งคำนับพูดว่า: “พ่อครับพ่อใจเย็นๆ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมแค่ในใจเป็นห่วงรั่วหลี…ไม่ว่ายังไงก็ตาม รั่วหลีก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของผม ตอนนี้เธอเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้และสูญหายไร้ร่องรอย ในใจของผมก็วิตกกังวลเกินไป…”
คุณท่านใหญ่ซูมองดูเขาด้วยแววตาที่เย็นชา และพูดทีละคำทีละประโยคว่า: “โสว่เต้า ทำการใหญ่ ต้องมีหัวใจที่แข็งแกร่งเขาไท่ถล่มอยู่ตรงหน้าก็ห้ามเปลี่ยนสีหน้า แค่ลูกสาวนอกสมรสหายตัวไปคนหนึ่ง ก็ทำให้แกลนลานกลายเป็นแบบนี้เลยเหรอ? งั้นวันไหนที่คนแก่อย่างฉันตายไป แกยังสามารถที่จะจัดการดูแลตระกูลซูได้ดีอยู่เหรอ?!”
เมื่อโสว่เต้าได้ยินคำพูดนี้ คนทั้งคนก็ตื่นตัวในทันที!
เขาแอบคิดในใจอย่างวิตกกังวลว่า: “คุณท่านเริ่มสงสัยภายในจิตใจของฉันรวมทั้งความสามารถของฉัน นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดี!”
“ถ้าหากฉันเป็นเพราะเรื่องของรั่วหลี แสดงท่าทีวิตกกังวลมากเกินไป คุณท่านจะต้องคิดว่าภายในจิตใจของฉันอ่อนแอไม่แข็งแกร่งพอและไม่สามารถที่จะเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้นำตระกูลของตระกูลซูได้…”
“ถ้าเป็นเพราะเรื่องของรั่วหลี ส่งผลต่อการตัดสินผู้สืบทอดตำแหน่งของคุณท่าน งั้นก็ไม่คุ้มกับการสูญเสียจริงๆ…”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ซูโสว่เต้าพูดด้วยท่าทางที่น่าเกรงขามว่า: “พ่อ! พ่อวางใจได้! ไม่ว่าผลของเรื่องนี้จะออกมาเป็นยังไง ผมไม่มีทางให้เรื่องแบบนี้กระทบกระเทือนผมได้!”
คุณท่านใหญ่ซูมองเขาอย่างสงสัย และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “กระทบต่อแกหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าปากแกพูดก็พอแล้ว แต่เป็นดวงตาทั้งสองของคนแก่อย่างฉันต่างหากที่เป็นใหญ่!”
ซูโสว่เต้ารีบร้อนพูดว่า: “พ่อครับพ่อพูดถูก! ผมจะต้องใช้การกระทำที่แท้จริงแสดงให้พ่อเห็น!”
คุณท่านใหญ่ซูอือคำหนึ่ง และโบกมือพูดว่า: “เอาล่ะ แกออกไปเถอะ”
ซูโสว่เต้าพูดด้วยความเคารพนบน้อมว่า: “ได้ครับพ่อ ผมออกไปก่อน…”
แม้ว่าตอนนี้ตัวเองจะได้รับการแต่งตั้งจากคุณท่านให้เป็น“เจ้าชาย”ที่จะสืบทอดตระกูลซูในอนาคต แต่คุณท่านยังคงกุมอำนาจ ตัวเองจะต้องระมัดระวังในเรื่องเล็กๆน้อยๆเหมือนกำลังเหยียบอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางๆเสมอ! ไม่อย่างนั้น มีความเป็นไปได้สูงที่คำพูดหนึ่งประโยคพูดได้ไม่ดี ก็สะกิดโดนต่อมโมโหของเขาแล้ว ต่อจากนั้นถูกเขาถูกปลดออกไปอย่างไร้ความปรานี!
เจ้าชายโบราณเหล่านั้นที่ถูกปลดเพราะวาจาและกิริยาท่าทางไม่เชื่อฟังจักรพรรดิ มีมากมายจนนับไม่ถ้วน!
ในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันตก จักรพรรดิฮั่นจิ่งตี้ปลดองค์ชายหลิวหรง;
ในช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันออก จักรพรรดิฮั่นจางตี้หลิวต๋าปลดเจ้าชายหลิวชิ่ง;
ในราชวงศ์สามก๊ก ซุนกวนปลดเจ้าชายซุนเหอ;

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...