ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2107

คำพูดของอิโตะ นานาโกะ ล้มล้างการคาดเดากับการอนุมานทั้งหมดของโทโมฮิซะ ซูซูกิ

เขาฝันก็คาดไม่ถึงว่า กองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับในเรื่องแบบนี้ด้วย ความโกรธที่รุนแรงก็ผุดขึ้นมาในจิตใจในทันที!

ทันทีทันใดนั้น โทโมฮิซะ ซูซูกิกัดฟันพูดว่า: “นานาโกะ ขอบคุณคำเตือนของเธอและเพื่อนของเธอด้วย อาภายในเวลาเร็วที่สุด นำผู้รับผิดชอบที่เกี่ยวข้องทั้งหมดมาสอบสวนแน่ๆ!”

อิโตะ นานาโกะพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “คุณอาซูซูกิ หวังว่าเบาะแสนี้จะสามารถช่วยคุณอาได้นะคะ”

โทโมฮิซะ ซูซูกิพูดอย่างมั่นใจว่า: “นานาโกะ ถ้าหากเบาะแสนี้เป็นความจริง งั้นก็ช่วยอาได้มากจริงๆ!”

จากนั้น โทโมฮิซะ ซูซูกิรีบพูดว่า: “นานาโกะ อาไม่คุยกับเธอแล้ว อาต้องรีบไปจัดเตรียมการไปจับคน!”

“ได้ค่ะคุณอาซูซูกิ!”

โทโมฮิซะ ซูซูกิวางสายโทรศัพท์ ก็ติดต่อหาหัวหน้าเก่าที่ตัวเองอยู่ในคณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติในทันที

เบาะแสที่อิโตะ นานาโกะให้มาใหญ่และสำคัญอย่างยิ่ง ถ้าหากกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินมีส่วนร่วมในการแอบสับเปลี่ยนซูรั่วหลีจริงๆ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องอื้อฉาวของประเทศ และก็เป็นเรื่องราวที่ใหญ่สำคัญของคณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติด้วย ดังนั้นจำเป็นต้องตรวจสอบให้แน่ชัด

หัวหน้าของคณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติในประเทศญี่ปุ่น หลังจากที่ได้ฟังเรื่องนี้ก็ให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก แทบจะส่งมืออาชีพในคณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติระดับสูงเป็นอย่างมากออกไปในทันที ให้ความร่วมมือกับโทโมฮิซะ ซูซูกิอย่างเต็มที่ เพื่อดำเนินการตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

ในเวลานี้ผู้รับผิดชอบที่เกี่ยวข้องของกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดิน ยังไม่รู้ว่าตัวเองความจริงได้เปิดเผยออกมาแล้ว

พวกเขากำลังกดดันตระกูลซูอย่างไม่หยุดหย่อน บีบบังคับให้พวกเขาส่งมอบตัวซูรั่วหลีออกมา

ตอนนี้ประชาชนทั้งประเทศให้ความสนใจกับคดีนี้ ตราบใดที่กองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินสามารถที่จะจับกุมซูรั่วหลีมาดำเนินคดีได้ ก็สามารถที่จะทำผลงานได้ดีชิ้นหนึ่ง

แต่ทว่า ต่อให้ตระกูลซูไม่ยอมที่จะส่งมอบซูรั่วหลีออกมาก็ไม่เป็นไร เนื่องจากว่ากรมตำรวจนครบาลโตเกียวเป็นแพะรับบาปในเรื่องนี้ ระดับสูงอย่างกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินไม่ต้องแบกรับผลอะไรก็ตามที่เกิดขึ้น และยังมีเงินมัดจำอีกพันล้านดอลลาร์เป็นค่าชดเชย

เซียวชูหรันพยักหน้า ก้าวไปข้างหน้าแล้วจับมือของเขาไว้ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “สามี คุณบินมาจากประเทศญี่ปุ่นก็ต้องใช้เวลาสองถึงสามชั่วโมง คงจะยังไม่ได้ทานอาหารกลางวันมาแน่ๆใช่มั้ย?”

เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ยังเลย ทำธุระเสร็จก็รีบกลับบ้าน”

เซียวชูหรันพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “งั้นคุณกลับมาได้พอดีเลย รั่งหลินก็เพิ่งกลับมาจากเย่นจิงวันนี้ ฉันชวนเธอมาทานข้าวที่บ้าน พวกเราเพิ่งเปิดไวน์แดง คุณก็มาทานด้วยกันนะ!”

จากนั้น เธอก็พาเย่เฉิน ก้าวเดินเข้าไปที่ห้องอาหาร

ในห้องอาหาร ต่งรั่งหลินพูดคุยกับเซียวฉางควนและหม่าหลัน เมื่อเห็นเซียวชูหรันจูงมือเย่เฉินเข้ามา สีหน้าท่าทางก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจมากในทันที!

เธอกลับไปอยู่ที่เย่นจิงไม่กี่วันช่วงวันหยุดตรุษจีน หลายวันนี้ก็คิดถึงเย่เฉินมากมาโดยตลอด ดังนั้นเช้านี้เพิ่งจะลงจากเครื่องบินก็แทบรอไม่ไหว ที่จะนำของขวัญมาหาเซียวชูหรันที่นี่

บอกว่ามาหาเซียวชูหรัน อันที่จริงแล้วมาดูเย่เฉิน