ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 211

บทที่211ไว้หน้าให้มากพอแล้ว（1）

เซียวฉางเฉียนกลัวหงห้าจนตัวสั่น

เขาไม่ได้สงสัยในคำพูดของหงห้าเลย สำหรับคนที่อยู่ในกลุ่มอิทธิพลมืดมาเป็นเวลานานแบบนี้ และบวกกับที่คนของราชาใต้ดินแห่งจินหลิงพูดมาแล้วนั้น ทำคนตายถึงสองคน ไม่มีอะไรที่ง่ายดายไปมากกว่านี้แล้ว

เมื่อเห็นชายร่างกำยำสองคนนี้ กำลังจะพาเซียวเวยเวยไป เซียวฉางเฉียนร้อนใจอย่างมาก เอ่ยปากขอร้องไปยังเซียวชูหรัน : “ชูหรัน ขอร้องเถอะนะ ถึงอย่างไรก็เป็นน้องสาวของแก แกจะทนมองน้องสาวถูกคนพาตัวไปได้อย่างไร？”

ในใจของเซียวชูหรันก็ค่อนข้างที่จะอดทนไม่ได้ พูดไปยังชายร่างกำยำทั้งสองคน : “พวกคุณอย่าทำให้เธอลำบากใจเลย เวยเวยคงจะเลอะเลือนไปชั่วขณะ……ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายฉันหรอก……”

แม้ว่าเซียวชูหรันจะไม่พอใจเซียวเวยเวยอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน จะทนเห็นเธอโดนคนตีให้ตายได้ที่ไหนกันละ

เมื่อหงห้าได้ยินเธอพูดอย่างนี้แล้ว ก็หันหน้าไปมองที่เย่เฉิน รอให้เย่เฉินออกคำสั่ง

เย่เฉิน ยิ้มเล็กน้อย พร้อมพูดว่า : “นายมองฉันทำไม ภรรยาของฉันพูดว่าอะไร ก็ทำแบบนั้น……”

หงห้าถึงจะเอ่ยพูดออกมา : “ในเมื่อคุณเย่พูดออกมาแล้ว งั้นก็ไว้ชีวิตพวกเขาเถอะ！”

เย่เฉินพยักหน้าแล้ว พูดกับนายหญิงใหญ่เซียวว่า “ฉันก็บอกแล้วไง ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกคุณ ถ้าฟังเข้าใจแล้ว ก็ออกไปซะเถอะ ไม่อย่างงั้น ฉันจะให้คนของหงห้าเตะพวกคุณออกไปนะ！”

นายหญิงใหญ่เซียวโมโหจนตัวสั่น แม้แต่ทางเดินก็เดินไม่ตรงแล้ว แต่ก็ไม่กล้าที่จะอยู่ที่นี่ต่อ ทำได้เพียงอยู่ภายใต้การประคองของเซียวฉางเฉียน รีบออกไป เพราะกลัวว่าจะโดนตี

เชียวเวยเวยยังอยู่ในสภาพใจบ้า และตะโกนว่า“ฉันไม่ไป！ฉันไม่ไป ！ฉันจะบีบคอเซียวชูหรันไอ้คนสารเลวคนนี้ให้ตาย！ปล่อยฉัน ให้ฉันบีบคอเธอให้ตาย！”

หงห้าใบหน้าดำคล้ำเตะไปที่เธอ ทำให้เธอล้มลงไปกับพื้นเลย ด่าว่า : “ถ้ายังพูดจาไร้สาระอีกจะตัดลิ้นคุณให้ขาดเลย！”

ถึงอย่างไรก็เป็นธุรกิจในเครือของตี้เหากรุ๊ป แค่หวังตงเสวี่ยนโทรศัพท์ คนกลุ่มนี้ก็รีบวางงานที่อยู่ในมือทันที ล้อมกันเข้ามาช่วยที่เวิร์กชอปทำงานของเซียวชูหรันเลย

หวังตงเสวี่ยนเดินมาตรงหน้าของเซียวชูหรัน พูดว่า : “คุณนายเย่ อาคารหย่องซิงก็คือธุรกิจในเครือตี้เหากรุ๊ปของเรา ในเมื่อคุณเลือกที่จะสร้างธุรกิจที่นี่ งั้นเราก็จะต้องมาแสดงความยินดีอยู่แล้ว”

พูดแล้ว เธอก็เรียกคนวัยกลางคนเข้ามา พูดว่า : “ท่านนี้คือผู้จัดการสวีโปแห่งอาคารหย่องซิง ผมได้คุยกับเขาแล้ว ต่อไปเวิร์กชอปชั้นนี้จะค่อยๆรื้อถอนออกมา เว้นที่ไว้ให้บริษัทคุณใช้”

เซียวชูหรันรีบโบกมือ พูดอย่างรู้สึกประหลาดใจออกไป : “ประธานหวัง คุณไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ ตอนนี้มันก็เป็นเพียงเวิร์กชอปหนึ่งเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องใช้สถานที่ใหญ่ๆหรอกนะ แถมเงินทุนของสถานที่ใหญ่ๆก็สูงมากด้วย ฉันคงรับผิดชอบไหว……”

สวีโปรีบส่งเช็คมูลค่า180000หยวนมาเลย พูดกับเซียวชูหรันว่า : “คุณนายเย่ นี้เป็นเงินค่าเช่าเวิร์กชอปที่คุณจ่ายล่วงหน้ามาหนึ่งปี ต่อไปคุณอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นค่าเช่า ค่าน้ำค่าไฟ ค่าส่วนกลาง แอร์และค่าเครื่องทำความร้อน เราจะเป็นคนรับผิดชอบเอง！ ”

......