ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2126
คุณท่านใหญ่ซูพูดอย่างเยือกเย็นว่า: “อย่าลืมนะ เธอก็เป็นแค่ลูกสาวนอกสมรสที่เปิดเผยไม่ได้!”
ซูโสว่เต้าตะโกนอย่างโกรธเคืองว่า: “ลูกนอกสมรสแล้วยังไง? ลูกนอกสมรสก็เป็นลูกสาวของผมซูโสว่เต้า!”
คุณท่านใหญ่ซูก็โกรธเหมือนกัน และถามเขาว่า: “ทำไม? แกกำลังสงสัยการตัดสินใจของฉันงั้นเหรอ?! แกจะคิดบัญชีย้อนหลังกับฉันงั้นเหรอ?!”
ซูโสว่เต้ากัดฟันพูดว่า: “ก็เพราะว่าคุณทำเรื่องแบบนี้ออกมา ลูกสาวแท้ๆของผมหายตัวไป ภรรยาของผมก็จะหย่ากับผมแล้ว!”
คุณท่านใหญ่ซูพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น: “แกอย่าคิดว่าฉันเป็นคนทำร้ายรั่วหลี คนที่ทำร้ายเธออย่างแท้จริงก็คือแก!”
“ถ้าหากตอนนั้นแกไม่ให้เธอไปฆ่าล้างทั้งตระกูลมัตสีโมโตะ รัฐบาลญี่ปุ่นจะเกลียดเธอเข้ากระดูกดำได้ยังไง?”
“ลูกสาวแท้ๆของแก ก็เป็นเพราะทำตามคำสั่งของแก ดังนั้นถึงได้กลายเป็นอาชญากรอันดับหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น!”
“ด้วยอาชญากรรมทั้งหมดที่แกให้เธอก่อไว้ ตามกฎหมายของประเทศญี่ปุ่น เธอรอดพ้นจากความตายได้ยากแน่ๆ!”
“ดังนั้นแกต้องจำไว้ ทั้งหมดนี้แกเป็นคนทำร้าย! แกเป็นคนทำร้าย! ไม่ใช่ฉัน!”
เมื่อซูโสว่เต้าฟังถึงตรงนี้ ท่าทางของคนทั้งคนก็เหมือนราวกับถูกฟ้าผ่า ในทันทีทันใด ก็กลายเป็นละอายอย่างไม่มีอะไรมาเทียบได้
คุณท่านใหญ่ซูพูดถูก
ถ้าหากตอนนั้นไม่ใช่เขาต้องการให้ฆ่าล้างทั้งตระกูลมัตสีโมโตะ ซูรั่วหลีไม่มีทางมีจุดจบแบบนี้ด้วยซ้ำ!
“แตกต่างกับพวกเรา คนของตระกูลตู้อยู่ในตำแหน่งที่สูง ให้ความสำคัญกับศักดิ์ศรีมาก เรื่องที่แกมีลูกสาวนอกสมรสถูกเปิดเผยออกมา ต่อให้ตู้ไห่ชิงไม่หย่ากับแก คนของตระกูลตู้เพื่อศักดิ์ศรี ก็ต้องบังคับให้เธอหย่ากับแกอย่างแน่นอน”
“ถึงยังไงภารกิจในประวัติศาสตร์ของตระกูลตู้ที่มีต่อตระกูลซูก็เสร็จสิ้นแล้ว จากนี้ไปพวกเราก็ไม่มีความต้องการอะไรจากพวกเขาอีกแล้ว และการหย่าร้างก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย”
ซูโสว่เต้าพูดด้วยความหดหู่ไม่มีอะไรมาเทียบได้ว่า: “แต่ว่าความรู้สึกที่ผมมีต่อไห่ชิง มาจากก้นบึ้งของหัวใจ…”
“ฉันรู้”คุณท่านใหญ่ซูตะคอกอย่างเย็นชา และพูดว่า: “แกรู้มั้ยว่า ฉันไม่พอใจแกตรงไหนมากที่สุด?”
ซูโสว่เต้าส่ายหน้าอย่างว่างเปล่า
คุณท่านใหญ่ซูตำหนิอย่างรุนแรง: “สิ่งที่ฉันไม่พอใจแกมากที่สุด ก็คือตอนที่แกเผชิญหน้าตู้ไห่ชิงถ่อมตัวเกินไป! ลูกชายสง่าผ่าเผยของตระกูลซู ทำไมถ่อมตัวต่อผู้หญิงคนหนึ่งได้อย่างนี้!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...