เกรงว่าเปลี่ยนเป็นวัยรุ่นอายุยี่สิบกว่าคนไหนก็ตาม ตอนที่ได้ยินว่าพ่อยังมีลูกสาวนอกสมรสคนหนึ่ง ก็เป็นเรื่องยากที่จะยอมรับความจริงแบบนี้ในทันที
โดยเฉพาะซูจือหยู
เธอเหมือนกับตู้ไห่ชิงแม่ของเธอ เกลียดความไม่ถูกต้องทางความรู้สึกอย่างจริงจัง
แม้ว่าจนถึงตอนนี้เธอจะไม่เคยความรักที่ถึงขั้นคบหาดูใจเป็นแฟนกัน แต่ถ้าหากเรื่องแบบนี้เกิดกับเธอ เธอก็จะต้องเหมือนกับแม่แบบนั้นอย่างแน่นอน หย่ากับสามีอย่างเด็ดขาด ไม่มีความลังเลสักนิด
ดังนั้น แม้ว่าเป็นเรื่องยากมากที่เธอจะยอมรับความจริงนี้ในชั่วขณะหนึ่ง แต่กลับสนับสนุนการตัดสินใจทั้งหมดของแม่อย่างไม่มีเงื่อนไข
ซูจือเฟยอยู่ตรงจุดนี้ ค่อนข้างมีลัทธิผู้ชายเป็นใหญ่อยู่ไม่มากก็น้อย
เขารู้สึกว่า ผู้ชายฐานะอย่างพ่อแบบนี้ แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะซื่อสัตย์ต่อการแต่งงานไปตลอดชีวิต
ผู้ชายที่ร่ำรวยมากที่สุด อย่างน้อยมักไม่ค่อยพอใจกับคู่นอนต่างเพศเพียงคนเดียว ดังนั้นพูดจาหยอกล้อแทะโลมสาวอยู่ข้างนอกเป็นครั้งคราว ความจริงก็เป็นเรื่องธรรมดา
เนื่องจากว่าเขาตั้งแต่เด็กก็เติบโตอยู่ในแวดวงสังคมชนชั้นสูง อยู่ในแวดวงนี้เห็นผู้ชายมากมายมีโอกาสก็เล่นสนุกบ้างเป็นครั้งคราว
มีลูกชายนอกสมรสลูกสาวนอกสมรส อยู่ในแวดวงนี้หาได้ถมเถไปจริงๆ และก็เป็นเรื่องที่เห็นจนชินตามาตั้งนานแล้ว
เขาเคยเห็นที่สุดยอดมากที่สุด คือมหาเศรษฐีที่ทำอินเทอร์เน็ต หาผู้หญิงจำนวนมากมายมาคลอดลูกให้กับเขามากมาย ไม่มีอะไรก็เข้าสังคมโอ้อวด
ดังนั้น เมื่อเปรียบเทียบแล้ว ถ้าหากเรื่องที่พ่อเพียงแค่ปีนั้นมีอะไรกับบอดี้การ์ดข้างกายของเขาคืนเดียวแล้วมีลูกสาวคนหนึ่ง ซูจือเฟยรู้สึกว่าพ่ออยู่ในแวดวงนี้แล้ว เปรียบกันแล้วค่อนข้างที่ถ่อมตนและค่อนข้างให้ความสำคัญกับครอบครัวแล้ว
ซูรั่วหลีพูดอย่างค่อนข้างไม่พอใจว่า: “แม่ค่ะ! เรื่องนี้ไม่ว่ายังไงก็ต้องไปประจันหน้ากับผู้หญิงที่นามสกุลเหอคนนั้นนะ? ยั่วยวนสามีคนอื่น ยังมีหน้าคลอดลูกอีก ผู้หญิงคนนี้มากเกินไปแล้ว!”
“ไม่จำเป็น”ตู้ไห่ชิงพูดอย่างไม่แยแสว่า: “เธอก็เป็นคนที่น่าสงสารคนหนึ่ง แม่ไม่มีอะไรที่จะไปตำหนิเธอ พวกลูกก็ไม่ต้องไปประจันหน้ากับเธอ เรื่องความรักล้วนแล้วแต่เป็นการตัดสินใจของคนคนหนึ่ง ไม่มีอะไรที่ถูกหรือผิด”
ซูจือหยูถามด้วยน้ำเสียงที่สะอึกสะอื้นเล็กน้อยว่า: “แม่ค่ะ งั้นแผนการต่อไปของแม่คืออะไร?”
ตู้ไห่ชิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “แม่ไม่มีแผนการอะไร รอพ่อของลูกเข้าใจแล้ว ก็รีบหย่ากัน ถ้าเขาเข้าใจเร็วหน่อย แม่หย่ากันเสร็จก็จะออกไปผ่อนคลาย; ถ้าเขายังไม่เข้าใจสักที งั้นแม่ก็จะไม่เสียเวลากับเขา ออกไปเที่ยวก่อน”
ซูจือหยูรีบพูดว่า: “แม่ แม่อยากไปผ่อนคลายที่ไหนคะ?”
ตู้ไห่ชิงยิ้มเล็กน้อย พูดออกมาสองคำ: “เมืองจินหลิง!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...