ความคิดที่ตู้ไห่ชิงอยากจะไปเที่ยวที่เมืองจินหลิง ฝังอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจมาเกือบยี่สิบปีแล้ว
ตั้งแต่ที่เย่ฉางอิงคู่สามีภรรยาเสียชีวิต เธอก็อยากจะไปเที่ยวที่เมืองจินหลิง เนื่องจากว่านั่นเป็นสถานที่ที่สุดท้ายที่เย่ฉางอิงเสียชีวิต
ในฐานะผู้หญิงที่รักเขามาครึ่งค่อนชีวิต เธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะไปเที่ยวเดินเล่นที่เมืองจินหลิง ค่อยใช้ชีวิตอยู่สักพักหนึ่ง พยายามตามร่องรอยที่เย่ฉางอิงเคยอยู่ในเมืองจินหลิง
แต่ทว่า ในฐานะผู้หญิงที่แต่งงานมีครอบครัวแล้ว ค่านิยมทางศีลธรรมของเธอตักเตือนเธอเสมอว่าไม่ควรไปที่เมืองจินหลิง เพราะว่าแบบนั้นไม่ยุติธรรมต่อสามีของตัวเองจริงๆ
แอบไปที่ไหว้เย่ฉางอิงที่หลุมฝังศพของตระกูลเย่ ก็เป็นเรื่องที่ภายในใจของตู้ไห่ชิงรู้สึกผิดมากที่สุดต่อซูโสว่เต้า ถ้าไปที่เมืองจินหลิงอีก ค่อนข้างไม่เหมาะสมจริงๆ
แต่ว่าตอนนี้ เธอไม่มีข้อจำกัดทางศีลธรรมนั่นแล้ว
ตัวของซูโสว่เต้าเองนอกใจก่อน ได้ทำลายข้อตกลงสุภาพบุรุษระหว่างเธอกับซูโสว่เต้าแล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ ตัวเองก็ไม่จำเป็นต้องถูกเหตุผลใดผูกมัดอีก ถึงเวลาที่ตัวเองจะไปเที่ยวหาความปรารถนาที่เมืองจินหลิงสักที
เมื่อซูจือหยูได้ยินว่าแม่พูดว่าจะไปเมืองจินหลิง ก็พูดอย่างมีความสุขในทันทีว่า: “แม่ค่ะ! หนูกับพี่ชายตั้งใจว่าจะไปที่เมืองจินหลิงพอดี! พวกเราไปด้วยกันดีกว่าค่ะ!”
ตู้ไห่ชิงถามด้วยความสงสัยว่า: “พวกลูกไปที่เมืองจินหลิงทำไม? ทำไมไม่เคยได้ยินพวกลูกพูดถึงเลย?”
ซูจือเฟยรีบพูดว่า: “แม่ครับ ผมจะไปที่เมืองจินหลิงเพราะความต้องการทางธุรกิจของบริษัท บังเอิญว่าจะพาจือหยูไปเที่ยวเล่น ถ้าแม่ก็จะไป งั้นผมก็จะจัดเตรียมเครื่องบินและโรงแรม!”
ดังนั้น ในใจของเขาก็ค่อนข้างสับสนในทันที
ในเวลานี้ ซูจือหยูที่อยู่ข้างๆก็พูดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยว่า: “แม่ คืนนี้แม่ไปพักผ่อนให้สบายที่บ้านคุณตาก่อน พรุ่งนี้ตอนเช้าพวกเราก็ไปที่เมืองจินหลิง!”
ตู้ไห่ชิงพูดว่า: “เอาล่ะ พวกลูกสองคนก็ไม่จำเป็นต้องพูดคุยกับพ่อของลูกเกี่ยวกับเรื่องของแม่และเขาแล้ว นี่เป็นเรื่องระหว่างพวกเราสองคน ไม่ว่ายังไงก็ตาม ก็ส่งผลแค่ความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับเขา แม่กับพวกลูก หรือว่าเขากับพวกลูก ไม่มีทางได้รับผลกระทบใด เข้าใจมั้ย?”
ซูจือเฟยและซูจือหยูตอบกลับอย่างพร้อมเพรียงว่า: “เข้าใจแล้วแม่…”
ตู้ไห่ชิงถึงได้พูดด้วยความพอใจว่า: “เอาล่ะ แม่ถึงบ้านคุณยายของพวกลูกแล้ว ไม่คุยกับพวกลูกแล้ว”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...