เซียวเวยเวยถามด้วยความนอบน้อมว่า “พี่เฉิน ข้อตกลงรับประกันพิเศษหมายความว่าอย่างไร?”
เฉินเสี่ยวเฟยกล่าวอย่างเย่อหยิ่งว่า “ข้อตกลงรับประกันพิเศษหมายความว่า ต่อจากนี้ไปคุณสามารถรับงานได้ของบริษัทโมเดลลิ่งของเราได้เท่านั้น คุณไม่สามารถไปรับงานของบริษัทโมเดลลิ่งอื่นได้ มิฉะนั้น บริษัทมีสิทธิ์เรียกร้องให้คุณชดเชย”
เซียวเวยเวย ถามต่อไปอีกว่า “มันเป็นข้อตกลงรับประกันพิเศษไม่ใช่หรือ? นอกจากรับงานได้แต่งานของกับบริษัทเท่านั้นแล้ว และการรับประกันหมายความว่าอย่างไร?”
เฉินเสี่ยวเฟยอธิบายว่า “การรับประกันหมายความว่า คุณต้องรับประกันว่าหนึ่งเดือนคุณจะออกงานอย่างน้อย 28 งานให้บริษัท ถ้าหากด้วยเหตุผลส่วนตัวของคุณ จนทำให้จำนวนครั้งในเดือนไม่เป็นไปตามข้อกำหนด บริษัทจะให้คุณชดเชยหรือหักค่าแรงส่วนหนึ่ง”
เซียวเวยเวยถามว่า “บริษัทจะให้ประโยชน์อะไรกับฉันหลังจากการลงนามในข้อตกลงนี้หรือไม่?”
“ผลประโยชน์?” เฉินเสี่ยวเฟยเบะปาก “ผลประโยชน์ก็คือ ตราบใดที่คุณปฏิบัติตามข้อกำหนดของบริษัทและออกงานอย่างน้อย 28 งานต่อเดือน บริษัทจะจ่ายเงินเดือนพื้นฐานให้แก่คุณห้าพันหยวน”
เมื่อเซียวเวยเวยได้ยินเรื่องนี้ เธอกล่าวด้วยความดีใจ “พี่เฉิน คุณหมายความว่า นอกจากเงินสองร้อยหยวนสำหรับแต่ละงาน บริษัทยังให้เงินเดือนพื้นฐานห้าพันหยวนอีกด้วยใช่ไหม?”
“ถูกต้อง” เฉินเสี่ยวเฟยพยักหน้าและกล่าวต่อไปว่า “นี่เป็นสัญญาที่บริษัทจัดทำขึ้นเป็นพิเศษสำหรับพนักงาน ซึ่งพนักงานส่วนใหญ่ไม่มีโอกาสนี้”
หลังจากนั้น เธอยื่นสัญญาให้เซียวเวยเวย และกล่าวเร่งว่า “มา รีบเซ็นแล้วก็ประทับรอยนิ้วมือด้วย เสร็จแล้วฉันจะได้นำกลับไปที่บริษัทและรายงานให้ประธานหลิวทราบ”
เซียวเวยเวยรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก หากมี 28 งานต่อเดือน ค่าแรงเพียงอย่างเดียวคือห้าพันหกร้อยหยวน แล้วบวกเงินเดือนพื้นฐานห้าพันหยวน รายได้ต่อเดือนมากกว่าหนึ่งหมื่นหยวนแล้ว!
ถ้าเป็นเมื่อก่อนเงินเดือนหนึ่งหมื่นกว่าหยวน ไม่เคยอยู่ในสายตาของเธอเลย แต่ตอนนี้เงินเดือนหมื่นกว่าหยวนนั้นมีความสำคัญต่อเธอมาก
ด้วยรายได้นี้ ทำให้ครอบครัวไม่ต้องอดยากอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น ขอแค่ไม่ฟุ่มเฟือย นำเงินจำนวนนี้ไปใช้เป็นค่าครองชีพ จะทำให้ครอบครัวกินดีอยู่ดีแน่นอน และร่างกายของพ่อและน้องชายก็จะฟื้นฟูได้เร็วยิ่งขึ้น
เฉินเสี่ยวเฟยแสดงสีหน้าประหลาดใจ “ค่าแรง? ค่าแรงอะไร?”
เซียวเวยเวยรีบกล่าวว่า “ก็ค่าแรงสำหรับวันนี้.....สองร้อยหยวน.....”
เฉินเสี่ยวเฟยมองเซียวเวยเวย และกล่าวอย่างดูถูกว่า “เซียวเวยเวย คุณยังไม่ตื่นอีกหรือ? คุณกำลังฝันอะไรอยู่ที่นี่?”
เซียวเวยเวยกล่าวอย่างประหม่าว่า “พี่เฉิน ฉัน.....ฉันมีอะไรผิดปกติหรือ?”
เฉินเสี่ยวเฟยโบกสัญญาในมือและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เซียวเวยเวย สัญญาได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า บริษัทจะจ่ายเงินเดือนพื้นฐานให้แก่คุณห้าพันหยวน และเตรียมงาน 28 งานต่อเดือน ค่าตอบแทนทั้งหมดของคุณอยู่ในเงินห้าพันหยวนนี้แล้ว แล้วคุณยังจะมาขอค่าแรงของวันนี้จากฉันได้ยังไง? ทำงานอย่างเดียว แต่จะเอาเงินสองส่วน คุณช่างคิดได้สวยหรูน่ะ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...