ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2168

แต่เนื่องจากเขาขอให้ตนเองโทรหาเจ้านาย งั้นตนเองจึงสามารถโทรหาเจ้านายได้ และให้เจ้านายเป็นคนมาแก้ไขปัญหานี้

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เธอจึงกล่าวอย่างขันแข็งทันทีว่า “งั้นคุณรอสักครู่ ฉันจะโทรหาเจ้านายทันที!”

หลังจากกล่าวจบ เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดหมายเลขของเจ้านาย

ทันทีที่โทรติด เฉินเสี่ยวเฟยรีบกล่าวว่า “ประธานหลิว ช่วยฉันด้วย ประธานหลิว ฉันเจอปัญหาอยู่ที่หมู่บ้านจูเจียงลี่อิ่ง......”

ประธานหลิวที่กำลังคุยโทรศัพท์ ชื่อหลิวจงฮุยเมื่อก่อนเป็นอันธพาลในพื้นที่ ต่อมามีชื่อเสียงและอิทธิพล แต่ตอนหลังเขาไปเล่นการพนันในต่างถิ่น โดยใช้มือข้างหนึ่งของตนเองเป็นเดิมพัน จากนั้นก็ถูกคนอื่นตัดมือขวาจนพิการ

หลังจากที่มือขวาถูกตัด ทำให้เขาไม่สามารถทำมาหากินอยู่ในโลกใต้ดินที่แข็งแกร่งอีกต่อไปได้ เขาจึงรวบรวมกลุ่มคน และจัดตั้งบริษัทโมเดลลิ่งนี้ขึ้นมา

เหตุผลที่เขาเลือกจะเปิดบริษัทโมเดลลิ่ง เพราะว่าคนที่มาติดต่อทำงานกับบริษัทนั้นเป็นผู้หญิงทั้งหมด และผู้หญิงทั้งหมดนั้นเป็นผู้หญิงสวย แต่ครอบครัวไม่มีฐานะภูมิหลังอะไร

เมื่อเป็นเช่นนี้ ผู้หญิงที่ยอมมาทำงานเพื่อแลกค่าแรงไม่กี่ร้อยต่อวัน ครอบครัวจะมีอำนาจและฐานะภูมิหลังได้อย่างไร? หลังจากถูกรังแก ก็จะไม่มีใครออกมาเรียกร้องให้พวกเธอได้

ด้วยเหตุผลนี้ หลายปีที่ผ่านมา หลิวจงฮุยจึงมีส่วนในธุรกิจการค้าประเวณี

หลังจากที่เขาได้ยินเรื่องราวจากเฉินเสี่ยวเฟยผ่านทางโทรศัพท์ เขารู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที

“แม่งฉิบหาย เงินของผมหลิวจงฮุยยังมีคนกล้าคิดจะมาแย่งอีก! คุณรอก่อน แม่งผมจะพาคนไปทันที!”

เฉินเสี่ยวเฟยเตือนอย่างคลุมเครือว่า “ประธานหลิว คุณจะต้องเตรียมตัวให้รัดคลุมด้วย.......”

หลิวจงฮุยยิ้มทันทีและกล่าวว่า “วางใจเถอะ ประจวบเหมาะที่พี่จงเหลียงกำลังดื่มชาอยู่กับผมที่นี่ ผมจะพาพี่จงเหลียงไปพร้อมกัน!”

เฉินเสี่ยวเฟยถามอย่างตื่นเต้น “พี่จงเหลียงอยู่ในบริษัทของเราหรือ?”

เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ผมไม่รีบ คนที่ควรรีบคือเจ้านายของคุณ เพราะดอกเบี้ยนั้นห้าแสนหยวนต่อนาที ถ้าเขาอ้อยอิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ดีไม่ดีอาจจะทำให้ครอบครัวล่มจม”

เฉินเสี่ยวเฟยหัวเราะสองครั้งและด่าสาปแช่งอยู่ในใจ “ให้ตายเถอะ! คนโง่อย่างคุณคิดว่าตนเองเป็นใครหรือ? ห้าแสนหยวนต่อนาที แม่งฉิบหายคุณยังกล้าคิดได้ และอีกสักครู่ตอนที่ถูกทำร้ายปางตาย ฉันจะคอยดูว่าคุณจะเสแสร้งอยู่อีกไหม!”

เซียวเวยเวยที่อยู่ข้าง ๆ รู้สึกกังวลเล็กน้อย กระซิบกับเย่เฉินว่า “พี่เขย เจ้านายบริษัทของเธอเป็นพวกอันธพาลกลุ่มอิทธิพลมืด ดีไม่ดีพวกเขาจะพาคนมามากมาย พวกเรารีบไปกันก่อนเถอะ!”

เย่เฉินโบกมือ และกล่าวด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมว่า “ผมจะไปตอนนี้ได้อย่างไร ถ้าผมไปแล้ว ตอนที่เจ้านายของเธอมาถึงแล้วหาผมไม่เจอจะทำไงล่ะ?”

“คุณรู้ไหมว่าถ้าเงินจำนวนนี้ล่าช้าไปหนึ่งวัน เจ้านายของเธอจะต้องจ่ายให้ผมเท่าไหร่ หนึ่งนาทีคือห้าแสนหยวน หนึ่งชั่วโมงคือสามสิบล้าน ยี่สิบสี่ชั่วโมงคือเจ็ดร้อยยี่สิบล้าน พวกเราเป็นคนต้องมีหลักการ การโกงคนอื่นเช่นนี้ไม่ได้ รู้ไหม?”

เมื่อเฉินเสี่ยวเฟยได้ยินประโยคนี้ เธอก้มศีรษะลง เอามือปิดหน้า และคิดอยู่ในใจว่า “แม่งฉิบหาย ผู้ชายคนนี้กระโดดออกมาจากหญ้ากอไหน? ช่างเป็นคนที่คุยโวโอ้อวดเสียจริง..... ”