ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 217
บทที่ 217ทำเป็นรู้ดีต่อหน้าอาจารย์เย่（1）
ตามมาด้วยเสียงพูดที่ดังเข้ามา เห็นเพียงชายวัยกลางคนสวมเสื้อคอจีน ก้าวเข้าไปในห้องผู้ป่วย
เกาจวิ้นเว่ยและหมอเทวดาหลิวเห็นผู้ชายวัยกลางคนนี้ในตอนนี้ สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นหวาดผวาทันที!
ราชาใต้ดินแห่งจินหลิงสง่าผ่าเผยท่านห้า!
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!
เขามาที่นี่ได้อย่างไรกัน?
เกาจวิ้นเว่ย ทั้งสองยังไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ แต่เหตุการณ์ต่อไป ก็ทำให้พวกเขาตกตะลึง ดั่งคนโดนฟ้าผ่า!
เพียงแค่เห็นประตูห้องผู้ป่วย ก็มีหลายคนเดินเข้าไป และคนที่มาก็คือ รองประธานตี้เหากรุ๊ปหวังตงเสวี่ยน ผู้นำตระกูลหวัง หวังเจิ้งกาง ผู้นำตระกูลฉินฉินกาง หนุ่มที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองไห่หลี่ไท่หลาย ซือเทียนฉีคณบดีแพทย์แผนจีนและคนอื่นๆ!
ขณะนี้ ณ เมืองจินหลิง ทั้งสองท่านคือผู้ที่เป็นตัวแปรสำคัญแห่งเมืองไห่ เดินไปตรงหน้าเย่เฉิน โค้งคำนับอย่างเป็นระเบียบ และเรียกด้วยความเคารพ: “อาจารย์เย่!”
เย่เฉินกล่าว: “พวกคุณมาได้อย่างไร?”
ท่านหงห้ากล่าวด้วยความเคารพอย่างสูง: “อาจารย์เย่ พวกเราได้ข่าวว่าพ่อตาของท่านประสบอุบัติเหตุรถยนต์ จึงรีบมาเยี่ยม หวังว่าท่านจะไม่ตำหนิกัน”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า :”ขอบคุณพวกคุณมากนะ”
เขากล่าวไปตามอารมณ์ แต่แค่คำพูดธรรมดา ๆ เหล่านี้ก็ทำให้เจ้าพ่อเหล่านี้เป็นเหมือนสิ่งมีค่า ใบหน้าแดง ตื่นเต้นมากจนร่างกายไม่สามารถหยุดสั่นได้เลยแม้แต่น้อย
เกาจวิ้นเว่ยคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ เศษสวะอย่างเย่เฉิน มีอะไรไปคู่ควรกับการที่หญิงผู้ร่ำรวยมูลค่าหลายแสนล้านยอมลดตัวลงมา!
ในใจเขาก็เลยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ กล่าวออกมาว่า: “คุณซ่ง คุณจำคนผิดหรือเปล่า นี่คือไอ้สวะเย่เฉิน ยังจะบอกว่าอาจารย์เย่อีก?!”
ซ่งหวั่นถิงสีหน้าเย็นชา ตะโกนว่า: “บังอาจนักนะ! ใครให้คุณกล้าสงสัยในตัวของอาจารย์เย่ที่นี่?!”
ฉินกางที่อยู่ข้างๆยิ้มอย่างเย็นชา ตะโกนไปที่เกาจวิ้นเว่ย “อาจารย์เย่เป็นมังกรที่แท้จริงเพียงตัวเดียวในโลก มีกลยุทธ์เซียนที่ไม่อาจจินตนาการได้ ตำนานในปัจจุบันเช่นนี้ ฉันและคนอื่นๆจะจำคนผิดได้ยังไงกัน?!”
ผู้นำตระกูลหวัง หวังเจิ้งกางดุด้วยน้ำเสียงเย็นชา :ถูกต้อง ฐานะระดับสูงอย่างอาจารย์เย่ ดังไปทั่วเมืองจินหลิง ชื่อเสียงเรียงนามของเขาไม่ใช้คนต้อยต่ำแบบคุณจะมาเรียกได้หรอกนะ”
......
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...