ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2175
หม่าจงเหลียงเห็นหลิวจงฮุยไม่พูดอะไรสักคำเป็นเวลานาน ดังนั้นเขาจึงเดินไปข้างหน้าและใช้เท้าเตะไปด้วยความโกรธและด่าว่า “เหี้ย! สุนัขอย่างคุณที่มองข้ามความหวังดีของผู้อื่น อาจารย์เย่จะให้คุณมีทางรอด แม่งฉิบหายคุณยังไม่รีบกราบขอบคุณอีก? ถ้ารอถึงตอนที่ส่งคุณไปเป็นอาหารในคอกสุนัขของท่านหงห้า คุณร้องไห้ก็จะไม่มีน้ำตา!”
เมื่อหลิวจงฮุยได้ยินประโยคนี้ เขาตกใจจนตัวสั่น!
ในแวดวงกลุ่มอิทธิพลมืดของเมืองจินหลิง ไม่มีใครไม่รู้จักคอกเลี้ยงสุนัขของท่านหงห้า?
ว่ากันว่าในนั้น มีสุนัขต่อสู้ที่ดุร้ายหลายสิบตัวหรือหลายร้อยตัวเลยทีเดียว
แล้วยังมีคนบอกอีกว่า ท่านหงห้าได้โยนศัตรูเข้าไปในคอกสุนัขไปไม่น้อย
ถ้าหากถูกส่งไปยังคอกสุนัขจริง ๆ ไม่ต้องบอกว่าจะมีชีวิตรอด แม้แต่ศพก็เละเทะไปหมด...
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลิวจงฮุยรู้สึกสิ้นหวังเป็นอย่างมาก
พูดตามตรง ถ้าให้เขาเป็นบ๋อย ก็ฆ่าตนเองให้ตายเสียจะดีกว่า
อย่างไรก็ตาม หากจะให้เขาตายจริง ๆ เขาก็ไม่มีความกล้าที่จะตาย
เขาสะอึกสะอื้นและอุทานอยู่ในใจ “แม้ว่าการเป็นบ๋อยจะอับอายขายหน้า และชีวิตจืดชืดไร้รสชาติ แต่ท้ายที่สุด การมีชีวิตอยู่นั้นย่อมดีกว่าตาย....”
“ถ้าหากตนเองเอาหัวหัวโขกพื้นคอนกรีตตายอยู่ตรงนี้จริง ๆ แต่เขาก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่ในใจ…”
แต่ก่อนที่เขาจะดีใจออกมา เย่เฉินกล่าวกับเซียวเวยเวยว่า “เวยเวย ผมมีงานจะมอบหมายให้คุณ”
เซียวเวยเวยอยู่ด้านข้างตลอด เฝ้าดูว่าเย่เฉินจะกำหนดชะตากรรมของหลิวจงฮุยและเฉินเสี่ยวเฟยอย่างไร และเธอรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาเขาอยู่ในหัวใจจนถึงที่สุดแล้ว และแววตาที่มองเขานั้น ราวกับแววตาที่มองเทพพระเจ้า
ตอนนี้ เย่เฉินบอกว่ากำลังจะมอบหมายงานให้ตนเอง เธอรู้สึกปลื้มใจและกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “พี่เขย คุณมีอะไรก็สั่งมาได้อย่างเต็มที่ เวยเวยจะทำจนสุดความสามารถ!”
เย่เฉินพยักหน้าและกล่าวว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมต้องการให้คุณไปดูแลบริษัทมารยาทซ่างเหม่ย ต่อไปนี้ให้คุณดูแลรับผิดชอบบริษัทนี้ วันนี้ให้หลิวจงฮุยโอนหุ้นทั้งหมดของบริษัทนี้ให้เป็นชื่อของคุณ”
“ห๊ะ?!” เซียวเวยเวยกล่าวด้วยความประหลาดใจ “พี่.....พี่เขย.....คุณให้ฉันดูแลบริษัทมารยาทซ่างเหม่ย? แต่......แต่ฉันไม่รู้วิธีการบริหารบริษัท.....”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...