ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2177
เย่เฉินรู้จักเซียวเวยเวยมานานแล้ว และวันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเซียวเวยเวยแสดงความตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะทำงาน
เมื่อก่อน เธอไม่เคยมีความตั้งใจแน่วแน่เช่นนี้
เมื่อก่อน เธอเป็นคนที่ใจร้อนหุนหันพลันแล่น อวดดี และยังรังเกียจคนจน ชอบคนมีฐานะ
แต่ตอนนี้ หลังจากที่เธอประสบความทุกข์ยากในชีวิต ทำให้เธอมีความสุขุมมากขึ้นไม่น้อย
จุดนี้ ทำให้เย่เฉินรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย
คนตระกูลเซียวเป็นคนที่น่าเคียดแค้น แต่ยังไงคนเหล่านั้นเป็นญาติทางสายเลือดของเซียวชูหรันภรรยาของตนเอง
ดังนั้น นี่คือเหตุผลที่แท้จริงว่า ทำไมเย่เฉินถึงได้ไม่เล่นงานพวกเขาจนตาย
มิฉะนั้น ด้วยความสามารถเล็กน้อยของคนตระกูลเซียว ทำให้พวกเขาตายไปนานแล้ว
ตอนนี้ เซียวเวยเวยมีความมุ่งมั่นที่จะกลับตัวเป็นคนดี งั้นตนเองก็จะให้โอกาสเธอ
อย่างไรก็ตาม การให้โอกาส แต่ก็ไม่สามารถให้เธอบริหารตัดสินใจบริษัทเพียงลำพังได้
ดังนั้น เย่เฉินจึงกล่าวกับเซียวเวยเวยว่า “หลังจากที่คุณเข้ามาบริหารดูแลบริษัทมารยาทซ่างเหม่ยแล้ว อย่าลืมความตั้งใจเดิมของคุณ ไม่ใช่พอเห็นว่าบริษัทสามารถทำรายได้มากแล้วคุณก็เหลิงจนลืมตัว”
เซียวเวยเวยพยักหน้าซ้ำ ๆ และกล่าวอย่างแน่วแน่ว่า “พี่เขย คุณวางใจเถอะ ฉันจะจำคำสั่งสอนของคุณไว้อย่างแน่นอน…”
หากบริษัทสามารถจัดหารถยนต์ให้บริการทุกคน และขับรถพาทุกคนไปร่วมงานได้ จะเป็นสวัสดิการดีที่สุดสำหรับพริตตี้ทุกคน
ดังนั้น เย่เฉินจึงได้พิจารณาถึงเรื่องนี้ ทำให้เธอรู้สึกตื้นตันเป็นอย่างมาก
หลิวจงฮุยที่อยู่ด้านข้างได้ฟังคำพูดง่าย ๆ ของเย่เฉินด้วยตนเอง และทำการมอบบริษัทของตนเองให้คนอื่นไป ทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตของตนเองพังทลายลงไปแล้ว
แม้ว่าเขาจะรู้สึกเคียดแค้นอยู่ในใจ แต่ตอนนี้เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะแสดงออกมา
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่ตนเองจะต้องทำต่อไปก็คือ โอนเงินทั้งหมดของตนเองให้กับบริษัท แล้วมอบบริษัทให้คนอื่น แล้วไปทำงานเป็นบ๋อยที่ KTV
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...