ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2180

เธอมองไปที่เย่เฉิน รู้สึกว่ามีคำพูดมากมายแต่กลับพูดไม่ออก

เมื่อเย่เฉินเห็นว่าเธออยู่ในอาการภวังค์ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้พูดอะไรอีกต่อไป เพียงแค่วางโทรศัพท์ไว้ในมือของเธอ จากนั้นก็กล่าวกับหม่าจงเหลียงว่า “เสี่ยวหม่า ต่อไปถ้าเพื่อนฝูงของคุณต้องการใช้พริตตี้ อย่าลืมสนับสนุนธุรกิจของบริษัทเวยเวยด้วย เข้าใจไหม?”

หม่าจงเหลียงกล่าวทันทีว่า “อาจารย์เย่ คุณวางใจเถอะ หลังจากคุณเวยเวยเข้าไปบริหารบริษัทแล้ว ผมจะช่วยเธอโปรโมตบริษัท! ผมหม่าจงเหลียงมีหน้ามีตาอยู่ในกลุ่มอิทธิพลมืดของเมืองจินหลิงไม่มากก็น้อย และเพื่อนฝูงจะต้องเห็นแก่หน้าผมอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นรับรองว่าบริษัทโมเดลลิ่งของคุณเวยเวยจะมีงานมากมายแน่นอน!”

จากนั้น เขาก็รีบกล่าวต่อไปอีกว่า “อาจารย์เย่ พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบการเปิด KTV หลายร้านภายใต้การดูแลของผม ประจวบเหมาะต้องการใช้บริการพริตตี้ ยังไงก็รบกวนคุณเวยเวยช่วยดูแลเรื่องนี้ด้วย!”

เย่เฉินถามเขาด้วยความสนใจว่า “อ้อ ช่างบังเอิญ พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบเปิดร้านหรือ?”

“ใช่!” หม่าจงเหลียงยิ้ม “อาจารย์เย่คือผู้สูงส่งในโลกมนุษย์ ไม่ว่าใครที่มีเรื่องหรือไม่ ก็จะห้อมล้อมคุณอย่างลับ ๆ และซึมซับอิทธิพลจากสภาพแวดล้อมและสิ่งอื่นโดยไม่รู้ตัว!”

เย่เฉินรู้ดีว่า เขาจงใจประจบตนเอง แต่เย่เฉินก็ไม่ได้พูดอะไรมาก แต่กล่าวกับเซียวเวยเวยว่า “เวยเวย พรุ่งนี้คุณต้องวางแผนจัดกิจกรรมทั้งหมดของหม่าจงเหลียงให้ดี นี่ถือเป็นออเดอร์แรกของบริษัทใหม่ของคุณ ให้มันเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี!”

เซียวเวยเวย พยักหน้าอย่างเร่งรีบและกล่าวว่า “พี่เขย คุณวางใจเถอะ ฉันจะจัดการให้ดีที่สุดอย่างแน่นอน!”

เย่เฉินฮึ่มประโยคหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวกับหม่าจงเหลียงว่า “พวกคุณที่อยู่ในกลุ่มอิทธิพลมืด เป็นคนที่ทำอะไรก็หยาบและไม่ค่อยมีมารยาท พรุ่งนี้พริตตี้เข้าไปทำงาน คุณต้องดูแลกิริยาของพวกเขาด้วย และอย่ามาล่วงเกินพริตตี้ เข้าใจไหม?”

หม่าจงเหลียงกล่าวทันทีว่า “อาจารย์เย่ คุณวางใจเถอะ ใครที่กล้าคิดร้ายกับคนของคุณเวยเวย ผมจะเล่นงานมันให้ตาย!”

เย่เฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ และกล่าวกับเซียวเวยเวยว่า “อ้อ เวยเวย ผมมีเรื่องจะกำชับคุณอีกเรื่องหนึ่ง”

เย่เฉินมองไปที่หม่าจงเหลียงอีกครั้ง และกล่าวอย่างเย็นชาว่า “พวกคุณก็ปิดปากเงียบเหมือนกัน ถ้าใครกล้าไปพูดข้างนอกว่าเวยเวยเป็นน้องสาวของผม และกล้าไปพูดข้างนอกว่าผมเอาบริษัทนี้มาจากหลิวจงฮุยแล้วยกให้เธอ ผมก็จะส่งคนนั้นไปที่คอกสุนัขเพื่อไปสัมผัสประสบการณ์!”

สีหน้าของหม่าจงเหลียงและคนอื่น ๆ ต่างก็ดูเคร่งเครียด จากนั้นก็รีบรับปากทันที

เย่เฉินถึงได้รู้สึกพึงพอใจ และกล่าวว่า “เอาล่ะ แค่นี้แหละ ผมจะกลับไปก่อน”

หลังจากพูดจบ เย่เฉินก็หมุนคันเร่ง แล้วขับรถจักรยานไฟฟ้าออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเซียวเวยเวยเห็นเย่เฉินจากไป ก็ตะโกนอยู่ข้างหลังว่า “ลาก่อนพี่เขย! ขอบคุณค่ะพี่เขย!”