ตู้ไห่ชิงแค่คิดอยู่ในสมอง ก็ยังอดเอาตัวเองเข้าไปแทนที่ภรรยาของเย่ฉางอิงโดยอัตโนมัติไม่ได้ พริบตานั้นก็รู้สึกว่าน้ำตาเอ่อล้นออกมากลบดวงตา
เดิมเธอคิดจะกลั้นน้ำตากลับไป กลับคิดไม่ถึงว่าจะไร้หนทางควบคุม น้ำตาเม็ดโตถึงกับไหลออกมาจากดวงตา ไหลผ่านใบหน้าที่ไม่บ่งบอกอายุ และแทบจะไม่มีริ้วรอยใบนั้น
พ่อบ้านชราที่อยู่ด้านข้างเห็นเข้า จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาโดยไร้สุ้มเสียง
“เฮ้อ...ทั่วทั้งจิ่งเฉิง ใครไม่รู้บ้างว่าคุณหนูรองตระกูลเลตู้หลงรักเย่ฉางอิงมานานหลายปี...”
“เพียงแต่ ใครจะไปรู้ได้ว่าเย่ฉางอิงจากไปเกือบจะยี่สิบปีแล้ว ความรู้สึกที่คุณหนูรองมีต่อเขา จะยังคงลึกซึ้งขนาดนี้...”
โบราณว่าไว้รักมากก็มีแต่ความคับแค้นใจ ความคับแค้นใจนี้กลับยาวนานไร้ที่สิ้นสุด
ในภาษาจีนโบราณ คำว่าคับแค้นใจนี้ เป็นการบรรยายความรู้สึกเสียใจได้ดีมาก
แล้วก็เพราะคนที่ลุ่มหลงในรัก บ่อยครั้งมักเหลือไว้เพียงความเสียใจ และความเสียใจนี้จะคงอยู่ไปชั่วชีวิต
ตู้ไห่ชิงก็เป็นเช่นนี้
คนที่ข้ามผ่านความรักที่สลักลึกไปไม่ได้ ไร้หนทางที่จะเข้าใจคนคนหนึ่ง อาลัยอาวรณ์ต่อคนอีกคน
เมื่อมีความอาลัยอาวรณ์แล้ว ต่อให้แยกจากกันเป็นสิบปี ยี่สิบปี ต่อให้อยู่ห่างกันเป็นหมื่นลี้ ต่อให้อยู่ไกลกันคนละฟากฟ้า ต่อให้แยกกันเหมือนยินกับหยาง ความอาลัยอาวรณ์ก็ยังคงอยู่
ตู้ไห่ชิงก็เป็นเช่นนี้
เธอก็อยากจะลืมเย่ฉางอิงนานแล้ว อยากจะผ่านวันเวลาไปอย่างมั่นคงไม่สั่นคลอนมานานแล้ว
แต่ว่า ความอาลัยอาวรณ์ส่วนนั้นในจิตใจกลับไม่ยินยอม
ความอาลัยอาวรณ์นั้นราวกับเป็นต้นหญ้าผืนหนึ่งที่กำลังเติบโตอยู่ในใจ
มีต้นหญ้าผืนนี้แล้ว พืชอะไรอย่างอื่นก็ลงปลูกไม่ได้อีกต่อไป
บางเวลา เธอรู้สึกว่าหญ้าผืนนี้รกร้างไปแล้ว ถึงกับรู้สึกว่ามันถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว
พอคิดมาถึงตรงนี้ ตู้ไห่ชิงก็ผ่อนคลายลงอย่างมาก
เธอเช็ดน้ำตาจนแห้ง เอ่ยปากถามพ่อบ้านชราว่า “ลุงหวาง บ้านหลังนี้ ตอนนี้ใครเป็นเจ้าของ?”
พ่อบ้านชราชี้ไปที่แผ่นปิดที่ติดอยู่ตรงประตูรั้วเหล็กทางด้านข้าง แล้วกล่าวว่า “เรียนคุณหนูรอง บ้านหลังนี้ ถูกศาลอายัดไว้แล้วครับ”
“อายัด?” ตู้ไห่ชิงขมวดคิ้ว รีบร้อนถามว่า “เรื่องเป็นมายังไง? พอสอบถามได้ไหม?”
พ่อบ้านชราพยักหน้า กล่าวว่า “ผมอยู่จินหลิงมาหลายปีขนาดนี้ แต่ละหน่วยงานล้วนมีเส้นสายอยู่บ้าง เดี๋ยวผมจะโทรไปถามให้ครับ”
ตู้ไห่ชิงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เร่งรัดว่า “งั้นคุณรีบโทรหน่อย ฉันอยากรู้รายละเอียดเร็วที่สุด นอกจากนี้ก็ช่วยฉันถามหน่อยว่าจะเปิดผนึกเข้าไปดูได้ไหม”
พ่อบ้านชรารีบล้วงมือถือออกมาโทรทันที
หลังสอบถามไปหนหนึ่ง เขาก็รีบรายงานตู้ไห่ชิง “คุณหนูรอง เจ้าของบ้านหลังนี้ เพราะติดคดีความเรื่องได้เงินมาโดยมิชอบ ดังนั้นทรัพย์สินทั้งหมดที่อยู่ในชื่อของเขาจึงถูกอายัดไว้ แต่คดีของเขาไต่สวนอยู่ต่างถิ่นมาสองปีกว่า อีกไม่นานก็จะตัดสินคดีแล้ว หลังตัดสินคดี บ้านหลังนี้ก็จะเข้าสู่ขั้นตอนศาลตุลาการเพื่อประมูลขายต่อไป”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...