“ได้ครับ คุณชาย!”
วางสายแล้ว เย่เฉินก็ปวดศีรษะขึ้นมาเล็กน้อยอย่างเลี่ยงไม่ได้
เขาพบว่าระหว่างตนกับตระกูลซู ราวกับมีสนามแม่เหล็กที่ทั้งแข็งแกร่งและแปลกประหลาดชนิดหนึ่งอยู่
แม้ว่าเขาจะรอโอกาสไปหาตระกูลซูเพื่อซักถามเรื่องพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่ในปีนั้นมาตลอด ให้ตระกูลซูชดใช้ในเรื่องนั้น แต่ว่าระยะนี้ เขายังไม่ทันได้ไปหาตระกูลซูเพื่อคิดบัญชีเลยด้วยซ้ำ เรื่องราวต่างๆ นานาก็เกิดขึ้นกับคนตระกูลซูติดๆ กัน
ลำดับแรกตอนอยู่ญี่ปุ่นเขาบังเอิญช่วยทายาทสองคนของตระกูลซูไว้ได้โดยบังเอิญ นั่นก็คือซูจือเฟยกับซูจือหยู แต่ตอนที่เย่เฉินช่วยพวกเขา ไม่รู้ว่าพวกเขาสองคนคือลูกๆ ของซูโสว่เต้า
ต่อมาที่โรงพยาบาลในโตเกียว ก็เคยเดินเฉียดไหล่กับซูโสว่เต้า เพียงแต่เย่เฉินในเวลานั้น ไม่รู้ว่าชายที่อยู่ใกล้แค่คืบจะเป็นซูโสว่เต้า
ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ด้วยนิสัยของเย่เฉิน ต่อให้ไม่ฆ่าซูโสว่เต้าให้ตาย อย่างน้อยก็ต้องทำให้นกเขาของเขาเสื่อม จากนั้นก็จะจดจำสภาพของเขาไว้ แล้วค่อยๆ คิดบัญชีกับเขา
ต่อมาสิ่งที่ทำให้เย่เฉินคิดไม่ถึงก็คือกลับมาจากญี่ปุ่นครั้งนี้ ก็คือซูรั่วหลีที่ตกอยู่ในมือสังหารของตระกูลซูโดยบังเอิญ แต่ที่ไร้เหตุผลเสียยิ่งกว่าก็คือ หลังจากช่วยเหลือเธอแล้ว เย่เฉินค่อยพบว่าที่แท้เด็กผูหญิงคนนี้คือลูกนอกสมรสของซูโสว่เต้า!
เรื่องราวมาถึงตรงนี้ เย่เฉินก็ได้ช่วยชีวิตเด็กสามคนที่เป็นลูกสาวสองลูกชายหนึ่งของซูโสว่เต้าเอาไว้หนหนึ่ง!
ประเด็นอยู่ตรงที่สามคนนี้ ดันเป็นลูกของศัตรู!
เพราะบังเอิญช่วยลูกของศัตรูไว้หนแล้วหนเล่า สำหรับเย่เฉินแล้ว การล้อเล่นของโชคชะตาเช่นนี้ ทำให้เขาไร้กำลังจะต่อว่าโดยแท้
ผลคือใครจะไปคิดได้ว่าวันนี้ถือโอกาสอยากไปดูบ้านเก่าสักหน่อย จะได้พบภรรยาของซูโสว่เต้า ตู้ไห่ชิงแม่ของซูจือเฟย ซูจือหยูกัน!
ที่แย่ไปกว่านั้นคือดูเหมือนตู้ไห่ชิงจะยังรักพ่อของตนมาหลายปี...
คิดถึงเรื่องนี้ เย่เฉินก็ราวกับโดนตีศีรษะอย่างแรง อดถอนหายใจออกมาด้วยอารมณ์ขุ่นมัวไม่ได้ ลอบด่าว่า “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ!”
ดังนั้น ตอนที่พ่อบ้านชราเริ่มสืบเบาะแสที่เกี่ยวข้องกับเย่เฉิน เขาก็ได้ข่าวแล้ว พร้อมกับรายงานกับเย่เฉินทันที
พอเย่เฉินได้ยินว่าพวกเขาต้องการจะลงมือหาจากบันทึกการรับเลี้ยงรวมถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก่อน ก็วางใจลงได้มากกว่าครึ่งทันที
ตามที่พูดไว้ต้องมาทิศทางนี้ไม่มีผิด
แต่ประเด็นสำคัญคือ เบาะแสตอนที่พ่อกับแม่เขาเพิ่งจากโลกนี้ไปได้ถูกถังซื่อไห่ทำลายไปนานแล้ว
ถังซื่อไห่ตัดเบาะแสทั้งหมดของตนหมดแล้ว แม้แต่ตอนที่ตนใช้ชีวิตอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ก็เป็นคนของเขาที่ควบคุมอยู่ข้างใน ดังนั้นไม่ว่าข้างนอกจะสืบอย่างไร ก็จะไม่สืบเจอผลลัพธ์ใดๆ
ตอนนี้ ตู้ไห่ชิงคิดจะลงมือหาตนจากที่นี่ ก็ได้แต่เป็นเรื่องเพ้อฝันไปเสียแล้ว

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...