ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2193

ฟังถึงตรงนี้ หม่าหลันก็อดอุทานออกมาไม่ได้ว่า “แม่เจ้า! ค่าออกแบบตารางเมตรเดียวราคาแปดร้อยถึงพันหยวน อย่างนั้นไม่ต้องใช้เงินห้าสิบหกสิบล้านหยวนเชียวหรือ? นี่ทำให้คนตกใจเกินไปแล้ว!”

เซียวชูหรันยิ้มแล้วพูดว่า “นี่มีอะไรให้น่าตกใจกันคะ นักออกแบบที่สากลรู้จัก ค่าออกแบบภายนอกของอาคารหลังหนึ่ง ก็ได้รับเกินกว่าร้อยล้านหยวนขึ้นไปแล้วค่ะ!”

หม่าหลันลูบหน้าอก รีบร้อนถามเธอว่า “ลูกรัก นี่ลูกวางแผนจะรับโครงการนี้เหรอ?”

เซียวชูหรันกล่าวอย่างจริงจังว่า “หนูย่อมอยากรับอยู่แล้วค่ะ แต่ห้องทำงานหนูในตอนนี้ไม่ได้ใหญ่โตขนาดนั้น รับโครงการเช่นนี้มา เกรงว่าตอนแข่งประมูลคงสู้คู่แข่งไม่ได้ อีกทั้งใช้ระยะเวลาเตรียมงานมากเกินไป หากหนูต้องการแข่งประมูลล่ะก็ ตอนนี้ก็ต้องเอากายใจทุ่มเทเข้าไปทั้งหมดทันที เพื่อเตรียมทำการแข่งประมูล...”

พูดเสร็จ เซียวชูหรันก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ แล้วกล่าวว่า “เฮ้อ ขนาดบริษัทอย่างไรก็นับว่าใหญ่โต โครงการใหญ่เช่นนี้ หนูเองก็กลัวว่าตัวเองจะด้อยประสบการณ์เหมือนกัน”

หม่าหลันถามอย่างแปลกใจว่า “งานออกแบบก็แค่ใช้คอมพิวเตอร์ไม่ใช่เหรอ? มีอะไรให้ด้อยประสบการณ์กัน?”

เซียวชูหรันกล่าวว่า “มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นอย่างที่แม่คิดสักหน่อย เนื้อที่แสนกว่าตารางเมตร เพียงรูปแบบห้องที่จำเป็นต้องออกแบบทั้งหมดก็มีสิบกว่าแบบแล้ว แค่แม่แบบของห้องอาหารชนิดต่างๆ ก็มีหลายแบบแล้ว ยังมีโซนพักผ่อนหย่อนใจ โซนห้องทำงานผู้บริหารรวมถึงแผนงานรักษาความปลอดภัยและป้องกันอัคคีภัย ปริมาณการออกแบบทั้งหมดก็ใหญ่มากแล้ว”

“ก็เหมือนกับการทำหนังการ์ตูนเรื่องหนึ่ง คนทั่วไปรู้สึกว่าก็แค่หาคนกลุ่มหนึ่งมาวาดภาพใช่ไหม? แต่ในความเป็นจริงแล้ว ในภาพวินาทีหนึ่งจะต้องวาดภาพยี่สิบภาพ หนังการ์ตูนครึ่งชั่วโมง อย่างน้อยต้องวาดออกมาหลายหมื่นภาพ มากสุดก็แสนกว่าภาพ ปริมาณงานของเบื้องหลัง ต้องใช้คนหลายร้อยทำหลายปีเสร็จ”

พูดจบ เซียวชูหรันก็กล่าวอีกว่า “ที่ทำงานของพวกเรามีคนไม่มาก ต่อให้ได้โครงการใหญ่ขนาดนี้มา ตัวเองก็ทำไม่เสร็จเช่นกัน จำเป็นต้องแบ่งให้บริษัทออกแบบที่อื่นมาทำด้วยกัน ต้องการนักออกแบบอย่างน้อยหลายสิบคน สิ้นเปลืองเวลาไปครึ่งปีถึงจะทำเสร็จ...”

“อีกทั้งนี่ยังเป็นเพียงขั้นแรก พอถึงเวลาที่เริ่มลงมือทำจริง พวกเรายังต้องตามดูความคืบหน้าตลอดงาน ระยะเวลาในการทำงานใช้เวลาหนึ่งปีเป็นอย่างน้อย ดังนั้นเวลาทั้งหมดที่ใช้ในการติดตามก็ต้องหนึ่งปีครึ่ง”

เย่เฉินยิ้มกล่าวว่า “ที่รัก หากคุณสนใจ ก็ลงมือทำมันได้เลย ทำสำเร็จก็เป็นโอกาสที่ยอดเยี่ยมครั้งหนึ่ง ทำไม่สำเร็จพวกเราก็ไม่มีอะไรให้เสียหาย ก็แค่สิ้นเปลืองแรงใจนิดหน่อยเท่านั้น คุณว่าไงล่ะ?”

“ใช่...” เซียวชูหรันพยักหน้าเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “ฉันก็อยากจะพยายามลองลิ้มรสชาติดู ดังนั้นเริ่มตั้งแต่วันนี้ไป ฉันจะพาทีมส่งแผนงานโดยเพิ่มงานนอกเวลานิดหน่อย ทำหนังสือประมูล เตรียมแรงทั้งหมดนี้เพื่อการแข่งประมูลหนนี้!”

พูดจบ ตัวเธอก็พูดอย่างทอดถอดใจอยู่บ้างว่า “แต่หนูได้ยินว่า บริษัทออกแบบมากมายเพื่อให้ได้โครงการใหญ่นี้มา จึงหาคนไปทั่วเพื่ออาศัยเส้นสาย ถึงขั้นที่ว่ายังมีคนคิดจะยัดเงินให้เบื้องบนของตี้เหากรุ๊ปด้วยซ้ำ โดยมอบค่าคอมมิชชั่น ไม่รู้ว่าพอถึงเวลาตี้เหากรุ๊ปจะรับเงินใต้โต๊ะหรือไม่...”

เย่เฉินยิ้มกล่าวว่า “บริษัทใหญ่ที่มีตลาดหลักทรัพย์เกินพันล้านอย่างตี้เหากรุ๊ป จะรับเงินใต้โต๊ะกับโครงการออกแบบหลายสิบล้านได้อย่าบไร ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”