ทว่าแม้จะพูดเช่นนี้ แต่เวลานี้เย่เฉินได้ตัดสินใจแล้วว่าจะแจ้งล่วงหน้ากับหวังตงเสวี่ยน เอาโครงการนี้มอบให้เซียวชูหลันอย่างเงียบๆ
ตี้เหากรุ๊ปเดิมทีก็เป็นกิจการของตน ในเมื่อภรรยาสนใจในโครงการนี้ถึงขนาดนี้ ย่อมต้องมอบโอกาสให้เธอได้ฝึกฝีมือ
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงกล่าวกับเซียวชูหรันว่า “ชูหรัน ตอนนี้คุณไม่ต้องคิดมากถึงขนาดนั้นแล้ว ตั้งใจเตรียมตัวก็พอ ผมเชื่อว่าคุณต้องทำได้!”
“อืม!” เซียวชูหรันเองก็พยักหน้าอย่างเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แล้วกล่าวว่า “ฉันจะสู้! แย่งเอาโครงการใหญ่นี้มาให้ได้!”
หลังมื้อเที่ยงผ่านไป เซียวชูหรันก็ไปที่บริษัท ส่วนเย่เฉินก็กลับไปยังห้อง โทรหาหวังตงเสวี่ยน
เมื่อสายถูกรับ หวังตงเสวี่ยนก็เอ่ยปากพูดขึ้นว่า “คุณชายคะ ที่คุณโทรมา เป็นเพราะเรื่องที่คุณผู้หญิงลงประมูลสินะ?”
เย่เฉินยิ้มกล่าวว่า “เธอเดาถูกแล้ว”
หวังตงเสวี่ยนรีบพูดว่า “คุณชาย เดิมทีโครงการออกแบบเพื่อตกแต่งโรงแรมของเรา ฉันก็อยากจะฝากฝังให้บริษัทคุณผู้หญิงทำอยู่หรอก แต่ฉันเองก็กังวลเหมือนกัน หากมอบโครงการไปแล้ว ในใจคุณผู้หญิงจะสงสัยได้ ดังนั้นฉันจึงบอกเรื่องนี้กับเธอว่า มีแผนจะเปิดประมูลครั้งหนึ่ง ให้บริษัทของคุณผู้หญิงแข่งประมูลได้โครงการนี้โดยผ่านจากส่วนใน แบบนี้ก็จะดูเป็นธรรมชาติหน่อย”
เย่เฉินกล่าวสนับสนุน “ตงเสวี่ยน เรื่องนี้เธอทำได้ดีมาก คิดได้รอบด้าน ที่ฉันโทรมาก็เพราะอยากพูดกับเธอเรื่องนี้นั่นแหละ ความคิดฉันเหมือนกับเธอ ให้ชูหรันเข้าร่วมประมูลตามปกติ จากนั้นทางบริษัทก็ตัดสินให้เป็นบริษัทเธอเป็นการภายใน ถึงเวลาให้เธอรู้สึกว่าประมูลได้ด้วยกำลังของตนเองก็พอ”
หวังตงเสวี่ยนพูดรับรองว่า “คุณชายวางใจได้เลยค่ะ เรื่องเหล่านี้ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย”
เย่เฉินเอ่ยขึ้นว่า “ประธานฉิน คุณช่วยเตรียมวัตถุดิบยาให้ผมหน่อย ช่วงบ่ายส่งมาที่บ้านผม”
พอฉินกางได้ยินที่เย่เฉินพูด ว่าให้ตนเตรียมวัตถุดิบยา ก็พลันตระหนักได้ทันที เย่เฉินน่าจะวางแผนที่จะหลอมยา ด้วยเหตุนี้จึงพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “อาจารย์เย่ คุณต้องการวัตถุดิบตัวไหนบ้าง บอกผมมาได้เลยครับ ผมจะให้คนเตรียมอย่างดีที่สุดออกมาแล้วส่งไปให้คุณทันที!”
เย่เฉินกล่าวว่า “แบบนี้นะ เดี๋ยวผมจะส่งใบสั่งยาให้คุณในวีแชท คุณก็เตรียมตามที่ผมต้องการก็พอ”
ฉินกางพูดอย่างไม่ลังเลว่า “ไม่มีปัญหาครับอาจารย์เย่ คุณส่งมาให้ผมในแชทส่วนตัวได้เลย ผมเตรียมเสร็จจะให้เอ้าเสวี่ยนนำไปส่งให้คุณ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...